اتاق خبر

میعادگاه ما انسان و آبادی، تاریخ و آینده میدان آزادی...

2009-06-22T22:44:00.006-04:00

تو به خود نگاه می کنی، آینه سیاه می کنی

پرده بر ترانه می کشی، پنجره تباه می کنی

من ستاره آه می کشم، دست روی ماه می کشم

نوازش نسیم می کنم، روی شب نگاه می کشم

میعادگاه ما انسان و آبادی، تاریخ و آینده میدان آزادی

تو با گلوله من با گل، تو با شلیک من با آواز

تو زرد نفرت، کبود کین

من سرخ عشق و سبز پرواز

کسب تو قتل گل و شبنم، اعدام نور و باد و دریا

کار من کشت چراغ و تیمار رنگ و رقص و رویا

میعادگاه ما انسان و آبادی، تاریخ و آینده میدان آزادی

ایرج جنتی عطایی

نوروز ماندگار است تا یک جوانه باقی است

2009-03-22T17:14:00.004-04:00

نوروز ماندگار است تا یک جوانه باقی است

باقی است جمع جانان تا این یگانه باقی است

بار دگر بریدند نا ی و نواش اما!

این ساز می نوازد تا یک ترانه باقی است

سینه به سینه گفتند کوتاه تا شود شب

کوتاه می شود شب وقتی فسانه باقی است

عید است و نامه دارم از من رسان سلامی

بشتاب ای کبوتر تا آشیانه باقی است

گم کردمش نشانیش یک کوچه تا جوانی

پیداش کن پرنده تا این نشانه باقی است

می چینمت دوباره از آسمان کرمان

پرواز کن ستاره تا بام خانه باقی است

نور نگاه کوروش بر بردگان بابل

بعد از هزارها سال در هگمتانه باقی است

زیباست حرف باران در کوچه های تبریز

آواز مولوی هست تا یک چغانه باقی است

دود اجاق وصلی کو در سفر بر افراشت

بعد از هزار منزل دربلخ و بانه باقی است

در حیرتم که بعد از کشتار عشق اینک

در زیر سقف تاریخ عطر زنانه باقی است

تازی و کینه توزی جهل و سیاه روزی

نفرین بر آنکه عدلش با تازیانه باقی است

عصر دگر برآید این نیز هم سرآید

گر نیستت یقینی حدس و گمانه باقی است

یغمائیان ربودند محصول عمر ما را

بشتاب و کشت میکن تا چند دانه باقی است

افراط کرد و تفریط این ساربان گمراه

ای کاروان سفر خوش راه میانه باقی است

علیرضا میبدی

نوروزتان پیروز.

کلام آخر در مورد انتخابات آمریکا: جان مک کین انتخاب من است

2008-10-27T10:12:00.015-04:00

متأسفانه به علت گرفتاریهای شخصی امسال مجالی برای گزارش انتخابات آمریکا بعد از دوره مقدماتی نیافتم. از قضا هفته آینده نیز در سفر خواهم بود و قادر به گزارش و جمع بندی نتایج انتخابات ایالات متحده در روز چهارم نوامبر را نخواهم داشت، به همین دلیل کلام آخر در رابطه با این انتخابات را اکنون تقدیم حضورتان می کنم و امیدوارم در آینده نزدیک باز هم بتوانم در رابطه با بررسی مسائل سیاسی ایالات متحده، ایران و خاورمیانه به طور مرتب بنویسم:

۱-انتخابات این دوره ریاست جمهوری ایالات متحده متأسفانه تبدیل به یک شوی کم ارزش سیاسی گردید که در آن بسیاری از مفاهیمی که معمولا نامزدها با آنها سنجیده می شوند --بمانند تجربه و قوه تشخیص (judgement)-- بطور کل نادیده گرفته شدند. چرایش را در فرصتی دیگر و پس از فروکش کردن همهمه انتخابات بررسی خواهم کرد.

۲- انتخابات سال ۲۰۰۸ ایالت متحده را همچنین می توان به مثابه پایان عصر روزنامه نگاری حرفه ای و منصفانه آمریکایی که در تمام دنیا سر آمد بود دانست. بطور کل رسانه های آمریکایی لیبرال هستند و در نتیجه مشاهده تمایل آنها به سوی دموکراتها امر عجیبی نبوده است، اما جانبداری چنین همه جانبه و مغرضانه اکثر رسانه ها از یکی از نامزدها (باراک اوباما) در تاریخ انتخاباتی آمریکا بی سابقه بوده است. جانبداری رسانه ها از اوباما بعضی وقتها آنقدر اعصاب خرد کننده بود که منی که عاشق روزنامه نگاری و میزگردهای سیاسی هستم قادر به تحمل خواندن مطالب بسیاری از رسانه ها یا دیدن برنامه هایشان نبودم. پوشش خبری انتخابات و شکلی که رسانه های معتبری چون نیویورک تایمز، نیوزویک، تایم، CNN و NBC و حتی آٓسوشیتد پرس به خود گرفتند و تبدیل به ماشین تبلیغاتی اوباما شدند برای ایالات متحده جای تأسف بسیار دارد.

۳-من هنوز طرفدار جان مک کین هستم و با تمام وجود امیدوارم بر خلاف آنچه نظر سنجی ها این روزها می گویند او بتواند هفته آینده با شکست اوباما رئیس چمهور بعدی ایالات متحده گردد. اما این را هم اضافه کنم که اعتقاد دارم از کنوانسیون حزب جمهوریخواه بدین طرف کمپین او بسیار ضعیف، آشفته و در مواردی ناشیانه عمل کرد. با این وجود من تجربه مک کین و judgement او در امور سیاست خارجی را بسیار برتر از اوبامایی می دانم که چه در مورد افزایش نیروها در عراق (surge) در تابستان گذشته و چه در مورد صحبت مستقیم با سیاستمداران شیادی نظیر احمدی نژاد نشان داد از سیاست خارجی و اهمیت بحرانهایی که دنیا و ایالات متحده با آنها روبروست درک درستی ندارد.

۴-هنوز هم با وجود تمام گزارشهایی که خوانده ام متوجه نشده ام که چرا جان مک کین از میان تمامی افراد شایسته ای که در حزب جمهوریخواه وجود داشت دست به انتخاب سارا پیلین زد. پیلین زن با هوش و با عرضه ای به نظر می آید و با وجود اینکه با عقاید شخصی اش در مورد مذهب و سقط جنین موافق نیستم اما مطمئنم او اگر بخواهد می تواند در آینده به سیاستمدار قابلی تبدیل گردد، اما از دید من او اکنون آماده مقام ریاست جمهوری (در صورتی که مک کین نتواند به ریاست جمهوری ادامه دهد) و حتی معاونت ریاست جمهوری نیست. از دید من تجربه، سابقه و judgement مهمترین فاکتورها برای کسی است که در صدد تصاحب قدرتمندترین مقام دنیاست. روی همین اصل من از هیلاری کلینتون و جان مک کین حمایت کرده و می کنم و با دستیابی اوباما به ابن مقام مخالفم چه را که او را بعلت بی تجربگی و judgement افتضاحش شایسته این پست نمی دانم. انتخاب پیلین به نقطه قوت مک کین یعنی تجربه صدمه جدی وارد کرد و judgement او را به طور جدی زیر سوال برد. چه بسا اگر من هم یک آمریکایی independent بودم به همین دلایل-- با وجود اینکه طرفدار اوباما نبودم-- در نهایت به اوباما و بایدن رأی می دادم.

۵- البته انتخاب جو بایدن توسط اوباما هم جای دفاع ندارد. جو بایدن و حرکات و رفتار پر از گاف او را اصلا نمی توان جدی گرفت. او دهه هاست که در سنای آمریکا بوده ولی حتی یک لایحه و یا کاری که او مغز متفکرش باشد را در کارنامه اش نمی توان یافت. اوج افتضاح بایدن را می توان در طرح او برای تجزیه عراق به سه کشور مستقل دانست که صلاحیت او را در سیاست خارجی کاملا سلب می کند. نمی دانم ترکیب اوباما، بایدن، هری رید و ننسی پلوسی در سیاست خارجی آمریکا را به کجا خواهند برد.

۶- راهیابی اوباما و بایدن به کاخ سفید البته برای کسانی که مثل من مخالف آنها هستند می تواند نکات مثبتی هم در بر داشته باشد. اگر اوباما با mandate قاطع و با حمایت اکثریت به کاخ سفید راه یابد با توچه به اینکه کنگره آمریکا نیز در اختیار دموکراتها خواهد بود و همینطور با توجه به حمایتی که او فعلا از رسانه ها گرفته تا دیگر نقاط دنیا (و حتی سازمان ملل) در پشت خود دارد دیگر بهانه ای برای انداختن بار مسئولیت به گردن این و آن و سرزنش بوش و مک کین برای هر آنچه مشکل در آمریکا و دنیاست ندارد. او تا بحال با توجه به عدم داشتن سابقه و مسئولیت اجرایی هر آنچه جولان خواسته داده و کسی هم از او حساب پس نخواسته است. اما روز پس از ۲۰ ژانویه روز دیگری است.

۷- و کلام آخر اینکه من هنوز فکر می کنم با توجه به به اینکه امسال سالی است که در آن بسیاری از رأی دهندگان پس از ۸ سال حکومت جمهوریخواهان تغییر و جهتی جدید در سیاست می خواهند هیلاری کلینتون از بسیاری جهات شایسته تصاحب ریاست جمهوری آمریکا بود. اکنون هم به قول چارلز کراتهامر ترجیح می دهم این انتخابات را ببازم تا اینکه اصول سیاسی خودم را با حمایت ناگزیر از ریاست جمهوری باراک اوباما و معاونت جو بایدن زیر پا بگذارم. البته من ایالات متحده را به مانند ایران بسیار دوست دارم و در نهایت امیدوارم در صورت پیروزی اوباما او--بر خلاف آنچه من و بسیاری دیگر فکر می کنیم-- رئیس جمهور شایسته ای برای آمریکا شود و از قبال او مردم ایران نیز در راه مبارزه و تغییر وضعیت جهنمی کنونی ایران سود بسیار برند و خاورمیانه نیز سر و سامانی گیرد.

امیدوارم.

آقای اوبامای عزیز

2008-10-25T10:36:00.000-04:00

این ویدیو تا بحال بیش از ۱۱ میلیون بازدید کننده داشته است:

بررسی انتخابات مقدماتی حزب دموکرات-قسمت دوم: باراک اوباما پیروزی خود را مدیون کاکسهای غیر دموکراتیک است

2008-06-07T21:54:00.013-04:00

انتخابات مقدماتی حزب دموکرات امروز با سخنرانی هیلاری کلینتون، که در آن او به شکست خود در برابر باراک اوباما اذعان کرد، به پایان رسید. قبلا در بخش نخست بررسی این انتخابات که در ماه فوریه نوشتم به اشتباهات هیلاری اشاره کردم و توضیح دادم چگونه استراتژی اشتباه او بخصوص در کاکسهای ماه فوریه باعث شد تا او در این رقابت نزدیک به شکل قابل توجهی از اوباما عقب بیافتد. در این نوشته به بررسی خود انتخابات خواهم پرداخت و با استفاده از آمار و ارقام نشان خواهم داد چرا کاکسهای غیر دموکراتیک حزب دموکرات به شکل نامنصفانه ای کفه ترازو را به نفع اوباما سنگین کرد و در نهایت منجر به جلو افتادن او در شمارش دلگتها و انتخاب او از سوی سوپر دلگتها شد.

کاکس (caucus) یا گردهمایی چند ساعته برای رأی گیری بجای رأی گیری نفر به نفر در طول روز (primary) انتخاباتی است است که حزب خود برگزار می کند و فعالان حزب مجریان اصلی برگزاری آنها هستند، بر خلاف پرایمری که توسط ایالت برگزار می شود. تفاوت اصلی پرایمری ها و کاکسها بدین صورت است که در پرایمری ها شفافیت، برنامه ریزی و نظم بسیار بیشتری وجود دارد. در پرایمری ها حضور فیزیکی برای رأی دادن لازم نیست و کسانی هم که مشکل زبان داند طبق قانون می توانند از کمک در محل رأی گیری بهره مند شوند. پرایمری ها اصولا برای تعداد زیاد رأی دهنده طراحی می شوند و جمع کثیری از پرسنل حوزه های رأی گیری مدتها پیش از روز رأی گیری تمرین داده می شوند تا پروسه انتخاباتی بدون مشکل صورت پذیرد.

اما درست در نقطه مقابل کاکسها شفافیت و سازماندهی پرایمری ها راندارند، مشمول بودچه ایالتی یا فدرال نمی شوند و به همین دلیل از لحاظ اجرایی قوانین انتخاباتی دولت ایالتی و یا فدرال را به دقت پرایمری ها اجرا نمی گذارند. جدا از تمامی مسائل ذکر شده مهمترین مشکل کاکسها این است که در آن نظارت دقیق بر روی رأی گیری و مسئولیت پاسخگویی در قبال شمارش و گزارش آرا و همینطور رکوردی برای بازبینی تک تک آرا وجود ندارد و همین باعث می شود نتایج رأی گیری در بسیاری از کاکسها در معرض تقلب قرار گیرند.

بدلیل اینکه در کاکسها حضور فیزیکی اشخاص لازم است و راه دیگری برای رأی دادن وجود ندارد بسیاری از کسانی که به دلایل گوناگون در آن ساعات خاص قادر به رأی دادن نیستند از این پروسه جا می مانند. بدین ترتیب کاکسها باعث ریزش تعداد رأی دهنده می شود و در نتیجه به آن دسته از رأی دهندگانی که افراطی تر و از لحاظ سازماندهی هماهنگ تر هستند کمک می کند تا طرفداران نامزد مورد حمایت خود را سریعتر بسیج کنند و در یک رأی گیری دو ساعته بجای کل رأی دهندگان ایالت برنده آن ایالت را به حزب اعلام کنند. در حقیقت نامزدها در بسیاری از موارد نه بر اساس شایستگی خود که بر اساس سرعت عمل دفاتر و گروههای انتخاباتی وابسته به آنها در هماهنگ کردن طرفداران خود و رساندن آنها به محل کاکس برنده آن ایالت خاص می شوند. این مسأله اینبار گریبان هیلاری را گرفت، چه را که کاکسها بسیاری از رأی دهندگان او را که شامل افراد مسن، زنان بچه دار، رأی دهندگان لاتین و کسانی را در آن ساعت مشغول به کار هستند و نمی توانند برای آن ساعات خاص مرخصی بگیرند از رأی دادن محروم کرد.

تفاوت آمار رأی دهندگان در39 پرایمری و 13 کاکس به شکل زیر می باشد:

Primary states: 34,728,979=97.03%

% Caucus States+TX: 1,057,136=2.97

به طور کلی در 13 ایالتی که در آن کاکس برگزار شد 23.2 میلیون رأی دهنده وجود دارد. اگر در این ایالتها بجای کاکس پرایمری بر گزار شده بود پیش بینی می شود بر اساس میانگین حضور رأی دهندگان در پرایمری ها چیزی حدود دو میلیون رأی دهنده دیگر در این پروسه شرکت می کردند. آیا حضور این دو میلیون نفر تأثیر در نتیجه نهایی می گذاشت؟

برای پاسخ به این سوال بهتر است نگاهی به ایالتهایی که در آن هر دو کاکس و پرایمری برگزار شد بیاندازیم:

1-در ایالت واشینگتن 245,000 نفر معادل 5.3 درصد رآی دهندگان در کاکس شرکت کردند. نتیجه نهایی: اوباما 67.5 کلینتون: 31.2. ده روز بعد 691,381 معادل 15 درصد رأی دهندگان ایالت در پرایمری شرکت کردند. نتیجه نهایی: اوباما 51.2 کلینتون 45.7. بر اساس نتایج کاکس ایالت واشینگتن اوباما 26 دلگت بیشتر از هیلاری بدست آورد در حالیکه بر اساس نتایج پرایمری او فقط 4 دلگت بیشتر بدست می آورد.

2-در ایالت تکزاس بیش از 2,800,000 نفر در پرایمری شرکت کردند. نتیجه نهایی: کلینتون 52 اوباما 48. ساعاتی بعد در کاکسهای همین ایالت بر اساس 41 درصد گزارش شده (از مضحک بودن کاکسهای ایالت تکزاس همین بس که نتایج نهایی آنها تا به امروز اعلام نشده) اوباما 56 و کلینتون 44 درصدآرا را بدست آوردند. بر اساس نتایج پرایمری کلینتون 65 دلگت و اوباما 61 دلگت تصاحب کردند، در حالیکه بر اساس نتایج ناقص کاکسهای همین ایالت اوباما 38 دلگت و کلینتون 29 دلگت از آن خود کردند. در نتیجه اوباما در تکزاس 5 دلگت بیشتر از هیلاری تصاحب کرد. آیا این واقعا نشان دهنده خواست آن نزدیک به 3 میلیونی بود که در پرایمری شرکت کردند؟

3-در ایالت نبراسکا 3.4 درصد رآی دهندگان ایالت یعنی حدود 40,000 تفر در کاکس شرکت کردند که در نتیجه اوباما با حساب 68 به 32 درصد هیلاری را شکست داد و 16 دلگت ار 24 دلگت این ایالت را بدست آورد. روز 14 ماه می نبراسکا پرایمری خود را انجام داد که در آن 94,000 رأی دهنده شرکت کردند و در نتیجه اوباما اینبار هیلاری را 49.4 به 46.6 شکست داد. اگر دلگتها بر اساس پرایمری احتساب می شد هیلاری و اوباما 24 دلگتها را به شکل مساوی تقسیم می کردند. در حقیقت پیروزی 13,700 نفری اوباما در نبراسکا برای او همان مقدار دلگت کسب کرد که پیروزی 240,000 نفری هیلاری در اوهایو.

با توجه به اینکه 95 درصد پیروزیهای کلینتون از پرایمری ها و 42 درصد پیروزیهای اوباما از کاکسها هستند اجازه دهید مقایسه ای بین بعضی دیگر از این دو انجام دهیم تا ضعف سیستم بیشتر عیان شود:

A-کاکس آلاسکا با 8,868 رأی: برنده اوباما با اختلاف 5 دلگت

A-پرایمری تکزاس با 2,825,210 رأی: برنده هیلاری با اختلاف 4 دلگت

B-کاکس آیداهو با 20,535 رأی: برنده اوباما با اختلاف 12 دلگت

B-پرایمری پنسیلوانیا با 2,315,389 رأی: برنده هیلاری با اختلاف 12 دلگت

C-کاکس کانزاس با 36,634 رأی: برنده اوباما با اختلاف 14 دلگت

C-پرایمری نیوجرسی با 1,114,872 رأی: برنده هیلاری با اختلاف 11 دلگت

D-کاکس ایالت واشینگتن با 241,305 رأی: برنده اوباما با اختلاف 26 دلگت

D-پرایمری کالیفرنیا با 4,794,846 رأی: برنده هیلاری با اختلاف 36 دلگت

در نگاه کلی 140 دلگتی که اوباما از دوازده کاکسی که برنده شد بدست آورد فقط 16 دلگت کمتر از 156 دلگتی است که هیلاری کلینتون با تلاش فراوان از ایالتهای مهمی نظیرCalifornia, Texas, Pennsylvania, Ohio, New Jersey, Massachusetts, Indiana, Tennessee, Arizona, Oklahoma, Arkansas, New Mexico, West Virginia, NewHampshire و Rhode Island بدست آورد.

در مجموع:

39 پرایمری با 34,728,979 رأی دهنده: برنده کلینتون با 485,905 رأی و 78 دلگت

13 کاکس با 1,057,137 رأی دهنده: برنده اوباما با 299,768 رأی و 205 دلگت

نتیجه گیری-bottomline:

ایالتهایی که هیلاری در پرایمری برد 220 رأی الکترال در انتخابات عمومی، 87 میلیون رأی دهنده واجد شرایط و 18,400,000 رأی در پرایمری دارند. 42 درصد پیروزیهای اوباما در کاکسهای ایالاتی بدست آمد که نه تنها نصف آنها از سال 1964 به دموکراتها رأی نداده اند، بلکه 70 درصد از آنان در سال 2004 به جرج بوش رأی دادند و در مجموع 73 رأی الکترال بیشتر ندارند. متأسفانه در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات سیستم انتخاباتی غیر دموکراتیک و معیوب کاکس سیستم انتخاباتی پرایمری را خنثی کرد و باعث شد تا باراک اوباما با استفاده از همین نقص در میزان دلگت از هیلاری پیش افتد و بدون بردن حتی یک ایالت مهم در نهایت توسط سوپر دلگتها بعنوان نماینده حزب دموکرات انتخاب شود آنهم در حالیکه هیلاری رأی عمومی popular vote را از آن خود کرد.

این اتفاق اگر برعکس رخ داده بود الان هواداران اوباما دنیا را روی سرشان گذاشته بودند و در رسانه ها و وبلاگها به طرح و بررسی انواع و اقسام تئوریهای توطئه مشغول بودند.

ادامه دارد...

منابع:
CNN, NYT, thegreenpapers.com, realclearpolitics.com & state websites

پس نوشت: سرمقاله نیویورک تایمز را درباره ایرادات سیستم انتخاباتی حزب دموکرات از جمله کاکسها اینجا بخوانید که تأییدی است بر آنچه من در این مطلب در مورد کاکسها اشاره کرده ام.

بزودی: بررسی جامع انتخابات مقدماتی حزب دموکرات

2008-06-05T23:46:00.002-04:00

دوستان عزیز در روزهای پیش رو به بررسی آنچه در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات رخ داد خواهم پرداخت و از نحوه انتخابات تا نقش رسانه ها و عملکرد خود نامزدها همه را زیر ذره بین قرار خواهم داد. تا آن هنگام می توانید گزارش اول من را که در ماه فوریه نوشتم بخوانید. در چند روز آینده قسمت دوم این بررسی را تقدیم حضورتان خواهم کرد:

بررسی انتخابات مقدماتی حزب دموکرات-بخش نخست: چگونه هیلاری کلینتون اسیر اشتباهات خود گردید

باراک اوباما از زبان دیگر دموکراتها

2008-06-05T23:39:00.000-04:00

آگهی تازه حزب جمهوریخواه. درست می زند به وسط هدف:

2008-06-03T22:43:00.008-04:00

تصمیم داشتم در رابطه با نتیجه نهایی انتخابات مقدماتی حزب دموکرات امشب مطلبی بنویسم اما چون هیلاری کلینتون در سخنرانی امشب خود اعلام کرد که هنوز در رابطه با آینده کمپین خود تصمیمی نگرفته است و شکست را نمی پذیرد صبر خواهم کرد تا ببینم کار در چند روز آینده به کجا خواهد انجامید و بعد به بررسی انتخابات خواهم پرداخت. سخنرانی هیلاری مجلس جشن CNN و MSNBC را به عزا تبدیل کرد، هر چند که گمان نکنم هیلاری مبارزه اش را به دنور و کنوانسیون بکشاند.

در هر صورت امشب--بواسطه تاجگذاری اوباما توسط رسانه ها و سوپر دلگتهای حزب دموکرات--برای ایالات متحده آمریکا بی شک شب غم انگیزی است.

پس نوشت-چهارشنبه: به گفته نیویورک تایمز هیلاری کلینتون روز جمعه رسما به کمپین خود برای تصاحب نامزدی حزب دموکرات و رویای ۱۸ میلیون رأی دهنده اش پایان خواهد داد.

اوباما و ایران

2008-05-21T23:02:00.009-04:00

چیزی حدود 8 سال طول کشید تا جرج بوش و حامیانش در کنگره و رسانه ها متوجه شوند با چه کسانی در رهبری ایران طرف هستند (اینکه الان سیاست دولت بوش در رابطه با ایران وسط زمین و هوا مانده یک بحث دیگر است.) حالا سناتور باراک اوباما، مدعی جدی نامزدی حزب دموکرات، که تمام تجربه کاریش در دولت فدرال به دو سال نیز نمی رسد مدعی است راه مقابله با تهدید جمهوری اسلامی را یافته است. منتهای مراتب صحبتهای ضد و نقیض او در این زمینه نشان می دهند که او یا ظاهرا درک درستی از وضعیت ندارد یا بطور کل از مرحله پرت است:

برای دوستانی که نمی توانند این ویدیو را ببینید عرض کنم که در روز 18 ماه می در ایالت Oregan اوباما تهدید ایران را بسیار کوچک می شمارد و ادعا می کند چون قدرت نظامی ایران با قدرت نظامی ایالات متحده قابل مقایسه نیست ایران تهدیدی برای آمریکا به شمار نمی رود، ولی درست دو روز بعد در Montana ایران را تهدیدی بزرگ و جدی می خواند. جالبتر اینکه در مصاحبه با CNN در روز سه شنبه اوباما ادعا کرد او قصد ملاقات نه با احمدی نژاد که با قدرت اصلی تصمیم گیری در ایران (احتمالا آقا) را دارد (تصور کنید شرفیاب شدن باراک اوباما را به حضور مقام معظم رهبری و توصیه های دلسوزانه مقام عظمای ولایت به او). از روز سه شنبه به این طرف هم پشتیبانان و مشاوران او در رسانه های آمریکا همین حرف مسخره را مرتب تکرار می کنند. مشاور او سوزان رایس می گوید اوباما با فرد مناسب در رهبری ایران گفتگو خواهد کرد که این شخص الزاما احمدی نژاد نیست. بیل ریچاردسون هم می گوید حالا که گفته است ما قصد ملاقات با احمدی نژاد را داریم؟ در ایران می توان با ملاهای معتدل گفتگو کرد...

به دنیای پر از "تغییر" باراک اوباما خوش آمدید.

درباره نتایج هفته گذشته در ایندیانا و کارولینای شمالی

2008-05-11T16:57:00.023-04:00

1- در ایندیانا درصد رأی دهندگان سیاهپوست از آن چیزی که انتظار می رفت (11 درصد) فراتر رفت و به حدود 17 درصد رسید. از این 17 درصد 90 درصد یه اوباما رأی دادند و همین امر باعث شد بر خلاف آنچه نظر سنجی ها پیش بینی می کردند هیلاری ایندیانا را فقط با اختلاف 2 درصد ببرد.

2- در کارولینای شمالی شمار رأی دهندگان سیاهپوست از 25 تا 30 درصد پیش بینی شده به چیزی نزدیک به 34 درصد رسید که از این 34 درصد 91 درصد به اوباما رأی دادند. همین امر باعث پیروزی دو رقمی اوباما در کارولینای شمالی شد.
3-بر خلاف گفته های بسیاری از کسانی که این روزها در رسانه های آمریکا نتایج انتخابات هفته پیش را شکستی بزرگ برای هیلاری می شمارند، هیلاری در ایندیانا و کارولینای شمالی نتایج بدی بدست نیاورد. او تا یک ماه قبل در ایندیانا از اوباما عقب بود و حتی بر اساس پیش بینی کمپ اوباما ایندیانا ایالتی بود که قرار بود اوباما در آن پیروز شود. در کارولینای شمالی نیز هیلاری یک ماه قبل بین 20 تا 25 درصد عقب بود و در فاصله پیروزی خود در پنسیلوانیا تا انتخابات هفته پیش توانست فاصله را (البته با کمک کشیش اوباما) به 14 درصد برساند.
4- پیروزی در کارولینای شمالی برای کلینتون غیر ممکن بود چرا که جمعیت عظیم رأی دهنده سیاه پوست این ایالت و رأی یک طرفه آنها به اوباما چنین امکانی را از او سلب می کرد. برای پیروزی در کارولینای شمالی هیلاری باید حداقل 70 درصد رأی سفید پوستها را از آن خود می کرد که این هم امری غیر ممکن بود چرا که بر خلاف اکثر سیاهان، به نظر می رسد بر اساس آمار، اولویت اول اغلب سفید پوستان نژاد و یا رنگ پوست نیست(هر چند که مسلما--بخصوص در ایالتهای جنوبی--سفید پوستانی وجود دارند که بر همین اساس رأی می دهند.) با این همه همانطور که پیشتر اشاره کردم هیلاری در مقایسه با ایالتهایی مانند ویرجینیا که از لحاظ جمعیتی آماری مشابه با کارولینای شمالی دارد بسیار بهتر عمل کرد:

The voting demographics:

White male: VA 28%, N.C. 27%

White female: VA 35%, N.C. 35%

Black Male: VA 13%, N.C. 13%

Black Female: VA 17%, N.C. 20%

In Virginia, Obama won 67% of White Men, in North Carolina 40%

In Virginia, Obama won 45% of White Women, in North Carolina 33%

In Virginia, Obama won 93% of Black Men and 85% of Black Women

In North Carolina, he won 91% of Black Men and Black Women

5-تنها ایرادی که من به استراتژی کلینتون قبل از انتخابات هفته گذشته دارم این است که چرا او با بزرگ کردن مسأله معافیت موقت از پرداخت مالیات بنزین gas tax holiday این موضوع را تبدیل به موضوع داغ مورد بحث رسانه ها کرد و خواسته یا ناخواسته باعث شد تا موضوع کشیش اوباما و جنجال تازه او در روزهای آخر پیش از انتخابات به فراموشی سپرده شود. این کار از دید من اشتباه بود هر چند که شاید در نهایت در نتیجه کلی تآثیری نداشت.

6- با نتایجی که هفته گذشته بدست آمد کار برای هیلاری بسیار سخت شد. نامزدی باراک اوباما اکنون تقریبا قطعی است هر چند که اگر حداقل معضل فلوریدا حل شود و آرای عمومی آن در نتایج بدست آمده محاسبه شود هیلاری همچنان شانس بردن آرای عمومی را دارد، بشرط اینکه او وست ویرجینیا را با اختلاف 40 درصد، کنتاکی را با اختلاف 30 درصد و پورتوریکو را با احتساب 25 درصد ببرد (پورتوریکو یک میلیون رأی دهنده دموکرات دارد) و در اورگان با اختلاف 5 درصد و در مونتانا و داکوتای جنوبی با اختلاف حداکثر 10 درصد ببازد. در این حالت هیلاری چیزی حدود 470,000 رأی بدست خواهد آورد که با اضافه شدن آرای فلوریدا و یا فلوریدا و میشیگان (به همراه آرای عمومی کاکسها که اوباما در آنها دست بالا را دارد) او در آرای عمومی از اوباما پیش خواهد افتاد.

7- متأسفانه هیلاری خود و راه شکست دادن اوباما را دیر پیدا کرد و به همین خاطر است که با وجود عملکرد قابل قبولش در انتخابات هفته گذشته وهمچنین کمپین کردن فوق العاده اش پس از پیروزی در تکزاس و اوهایو بواسطه پیدا کردن پایگاه خود، تقریبا دیگر فرصتی برای جبران ندارد. بقول یکی از دوستانم هیلاری درست مانند تیمی می ماند که تازه از دقیقه 80 به بعد راه دروازه حریف را پیدا کرده اما دیگر فرصتی برای تغییر نتیجه ندارد. واقعا حیف.

دولت هزار چهره

2008-05-02T23:44:00.000-04:00

چرا هیلاری کلینتون نسبت به اوباما قابلیت انتخاب شدن بیشتری دارد

2008-04-27T16:21:00.016-04:00

به نظر می رسد با توجه به تمامی تحلیلهایی که تا بحال راجع به قابلیت انتخاب شدن (electability) هیلاری کلینتون و باراک اوباما ارائه شده، هیلاری برای تصاحب کاخ سفید از بخت بیشتری نسبت به اوباما بر خوردار باشد، حتی اگر اوباما در پایان کار از لحاظ تعداد دلگت و آرای عمومی از او اندکی پیش باشد.

انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در 50 ایالت و منطقه کلمبیا (واشینگتن دی سی) برگزار می شود. این پنجاه ایالت به همراه پایتخت ایالات متحده در مجموع 538 رآی الکترال (electoral vote) دارند که برنده انتخابات باید 270 عدد از آنها را از آن خود کند.

از بین پنجاه ایالت و پایتخت ایالات متحده، بر اساس سابقه انتخابات،
- 15 ایالت معمولا به دموکراتها رآی می دهند (196 رأی الکترال)
-19 ایالت به جمهوریخواهان رأی می دهند ( 152 رأی الکترال)
-17 ایالت برای هر دو حزب احتمال برابر دارند ( 190 رأی الکترال). این ایالتها اصطلاحا toss-up نامیده می شوند. از این 17 ایالت یازده عدد از آنها در انتخابات چند دوره گذشته به جمهوریخواهان تعلق یافته که عبارتند از :Arkansas, Colorado, Florida, Iowa, Missouri, Nevada, New Mexico, North Carolina, Tennessee, Virginia, and West Virginia. این یازده ایالت 114 رأی الکترال دارند. 6 ایالت از این 17 ایالت در انتخابات چند دوره اخیر به دموکراتها اختصاص پیدا کرده است که شامل 76 رأی الکترال می شوند: Maine, Michigan, New Hampshire, Ohio, Pennsylvania, and Wisconsin.
می توان بر اساس این داده ها نتیجه گرفت که برای این که دموکراتها بتوانند در انتخابات ماه نوامبر به رقم 270 و پیروزی دست پیدا کنند باید علاوه بر بردن هر 15 ایالت خود به تعداد کافی از 17 ایالتی که بین هر دو حزب شانس مساوی دارند نیز ببرند.
هیلاری کلینتون و باراک اوباما قاعدتا هر دو بدون مشکل هر 15 ایالت متعلق به دموکراتها را از آن خود خواهند کرد اما سوال اینجاست که کدامیک از آنان در 17 ایالتی که به بین هر دو حزب شانس مساوی دارند رأی الکترال بیشتری کسب خواهد کرد؟
هیلاری تا بحال 17 پرایمری و کاکس را برده است که از آنها 3 ایالت در انتخابات سراسری معمولا به جمهوریخواهان رأی می دهند، 5 به دموکرات و 9 بین هر دو حزب شانس برابر دارند. اگر هیلاری 15 ایالت دموکراتها و 9 ایالت toss-up راببرد به رقم 312 رأی الکترال خواهد رسید. (بدون میشیگان و فلوریدا رقم هیلاری به 268 می رسد).
اوباما تا بحال 27 پرایمری و کاکس برده است که 12 عدد از آنها جمهوریخواه 9 دموکرات و 6 بین هر دو حزب شانس برابر دارند. اگر اوباما 15 ایالت دموکراتها و 6 ایالت toss-up راببرد رقم رأی الکترال او به 250 خواهد رسید.
اکنون بد نیست نگاهی هم به ایالتهای باقی مانده بیاندازیم. از ایالتهای باقی مانده 5 ایالت جمهوریخواه هستند: Indiana, Kentucky, Montana and South Dakota یکی از آنها دموکرات: Oregon و دو ایالت باقی مانده برای هر دو حزب شانس برابر دارند: West Virginia and North Carolina.
اگر اوباما وست ویرجینیا و کارولینای شمالی را ببرد رقم او به 270، اگر فقط کارولینای شمالی راببرد رقم او به 256 و اگر فقط وست ویرجینیا را ببرد رقم او به 255 خواهد رسید.
اگر هیلاری هر دو ایالت را ببرد رقم او به 332 خواهد رسید. اگر او فقط کارولینای شمالی را ببرد به رقم 327 و اگر فقط وست ویرجینیا را ببرد به رقم 317 خواهد رسید. او در هر سه حالت برنده است.
بر اساس همین احتمالات که البته صد در صد هم نیستند و با توجه به اینکه ایالاتی که بین هر دو حزب شانس برابر دارند (toss-up) از جمعیت کاتولیک، لاتین، زنان و افراد مسن فراوانی بر خوردار هستند (رأی دهندگان هیلاری) به نظر می رسد شانس هیلاری کلینتون برای پیروزی در ماه نوامبر بسیار فراتر از شانس باراک اوباما باشد و چون طبق قانون سوپر دلگتها می توانند بر اساس قوه تشخیص خود و قابلیت انتخاب نامزدها و نه صرفا دلگتهای تصاحب شده در پرایمری و کاکسها وهمینطور الزاما رأی عمومی بهترین نامزد را انتخاب کنند بهترین گزینه برای آنان، اگر خواستار پیروزی در ماه نوامبر هستند، هیلاری کلینتون است.
پ.ن. این مناظره جالب را هم ببینید. هرالدو ریورا با من هم نظر است ولی دیک موریس (یکی از دشمنان خونی بیل و هیلاری کلینتون) طبیعتا بشت مخالف بحث electability است.

منبع: ویلیام آرنان

در مورد پیروزی بزرگ هیلاری در پنسیلوانیا

2008-04-25T23:08:00.010-04:00

به این چند نکته باید اشاره کنم که:

1- باراک اوباما در 6 هفته ای که در پنسیلوانیا چیزی حدود 12 میلیون دلار هزینه تبلیغات تلویزیونی کرد (به نسبت 3 میلیون دلاری که کلینتون هزینه کرد) در نهایت فقط توانست فاصله 20 درصدی خود با کلینتون را به 10 درصد برساند. البته او کاهش این اختلاف را علاوه بر بمباران تلویزیونی خود مدیون فرصت شش هفته ای است که باعث شد او بتواند سر فرصت با اتوبوس و قطار از کل این ایالت بازدید کند.

2- طبق ادعای یکی از هواداران و مسئولین کمپین اوباما اظهارات او در سانفرانسیسکو در رابطه با ساکنین شهرهای کوچک و مناطق روستایی پنسیلوانیا و همینطور عملکرد ضعیف او در مناظره شبکه ABC برایش بسیار گران تمام شد.

3- اوباما در ظرف 6 ماه گذشته حداقل 20 بار مناظره تلویزیونی داشته است، اما پس از گذشت این مدت هنوز در مناظره ها وحشتناک ضعیف عمل می کند. به نظر می رسد تنها هنر او در فن سخنوری خواندن سخنرانی ها از روی تله پرامپتر است.

4-طبق روال همیشه کسانی که در چند روز آخر و یا روز آخر تصمیم نهاییشان را گرفتند به نسبت دو به یک به کلینتون رأی دادند.

5-هیلاری در انتخابات پنسیلوانیا اکثریت رأی یهودیان، کاتولیکها، دارندگان اسلحه و کسانی که مرتب به کلیسا می روند را از آن خود کرد. این چهار گروه از رآی دهندگان به همراه رأی دهندگان طبقه کارگری (working class) کسانی هستند که دموکراتها برای پیروزی در پنسیلوانیا در انتخابات ریاست جمهوری به آنها نیاز مبرم دارند. دموکراتها بدون پیروزی در پنسیلوانیا، اوهایو و فلوریدا قادر به تصاحب کاخ سفید نخواهند شد.

6-طبق آخرین نظرسنجی رسموسن که امروز اعلام شد هیلاری مک کین را در پنسیلوانیا شکست خواهد داد، در صورتی که مک کین بر اوباما غلبه خواهد کرد.

7-اگر انتخابات مقدماتی حزب دموکرات به مانند مدل انتخاباتی جمهوریخواهان که در آن برنده ایالت تمامی دلگتهای ایالت را از آن خود می کند بر گزار شده بود اکنون نامزدی هیلاری قطعی شده بود و اوباما به تاریخ پیوسته بود. البته به نظر می رسد نظام حاکم فعلی حزب دموکرات ترجیح می دهد نوامبر ببازد تا اینکه نامزدی را به هیلاری بدهد، حتی اگر هیلاری برای مک کین به نسبت اوباما رقیب سرسخت تری باشد.

تمامی موارد مطرح شده البته بحثهایی است که در حال حاضر مطرح است. اما اگر اینگونه که از سخنان دنیس راس و ادمیرال مالن رييس ستاد مشترک ارتش آمريکا بر می آید (مالن می گوید در آینده ای بسیار نزدیک مجبور خواهیم شد با ایران برخورد کنیم) مساله حمله آمریکا به ایران روی میز قرار گرفته باشد آنوقت با شرایطی کاملا متفاوت طرف خواهیم بود.

جان مک کین: اجازه نخواهم داد ایران به سلاح اتمی دست پیدا کند

2008-04-16T00:57:00.001-04:00

در مصاحبه ای که دیروز در برنامه Hardball شبکه MSNBC انجام شد جان مک کین در پاسخ به سوال یک دانشجو و همینطور کریس متیوز مجری برنامه گفت که او اجازه نخواهد داد ایران به سلاح اتمی دست پیدا کند. مک کین در صحبتهایش دو بار اشاره کرد که شکی ندارد که جاه طلبی های تهران در منطقه در راستای تحقق "رویای ایرانی ای" (Persian ambition) است که ایران سالهاست بدنبالش بوده است. او حکومت تهران را رژیمی تندرو، ستمگر و سرکوبگر توصیف کرد که در ماهیتش شکی وجود ندارد. او گفت در صورتی که ایران و فعالیتهای اتمی آن تبدیل به خطری محرز و آنی برای منافع استراتژی ایالات متحده شوند او مسلما گزینه نظامی را مد نظر قرار خواهد داد.

جنتلمن ایران جای تو نیست؛ از آنجا برو

2008-04-11T17:01:00.018-04:00

افشین قطبی عزیز،

آنچه باعث شد برایت بنویسم همین لبخند تلخی است که بر چهره ات است. راستش از همان روز اول که متوجه شدم دستیار گاس هیدینگ و دیک ادوکات بوده ای و در کره و ایالات متحده و هلند همه جور امکانات برای کار کردنت مهیاست تعجب کردم وقتی شنیدم می خواهی تمام اینها را ول کنی و به ایران برگردی و به فوتبال ایران خدمت کنی. این لحظاتی را که تو امروز با این نگاه معصومانه شاهدش بودی من و بسیاری دیگر از ابتدا می دیدیم، چه را که از این لحظات در تاریخ فوتبال ایران و در مقیاسی فراتر در تاریخ سیاسی-اجتماعی ایران کم نبوده اند.

افشین جان خیلی ناراحتم ولی اول از همه از دست خودت. جنتلمن پیش خودت چه فکر کی کردی؟ در این 30 سال گذشته که نه تنها فوتبال که تمامی عرصه های این مملکت به تباهی کشیده شده شما در چه دنیایی سیر می کردی؟ آیا ندیدی چه بر سر ما آمده؟ ندیدی چه بر سر این مردم و زندگیشان از جمله ورزششان آمده؟ که به تو گفت انسانی با منش و شخصیت تو که کوچکترین تناسبی با نظام حاکم و فرهنگ و آداب و اخلاق ما ندارد می تواند در آن محیط موفق شود؟ از که اطلاعات گرفتی قبل از اینکه تصمیم بگیری در ایران کار کنی؟ آیا پرسیدی بر سر مربی پیش از تو مصطفی دنیزلی چه آمد؟ می دانی او هم در فینال توسط همین بازیکنان چهارتایی شد؟

افشین عزیز نشانه ها بر روی دیوار بودند و تو یا آنها را ندیدی یا تصمیم گرفتی که آنها را نبینی. تو باید عطای این مربیگری ای را که حداقل تو یک نفر--در آن محیط کثیف فوتبال ایران-- به آن محتاج نبودی مدتها پیش به لقایش می بخشیدی نه اینکه اجازه دهی بازیکنانت در غیاب تو جلسه تشکیل دهند و به مطبوعات راجع به تو حرفهای گنده تر از دهانشان بزنند.

افشین جان مقصر تویی. مقصر تو هستی که همه اینها را دیدی و هنوز به دنبال سرمربیگری تیم ملی ایران بودی. آیا در همین مدت کوتاه که در ایران بودی ندیدی مملکت امام زمان چگونه اداره می شود؟ ندیدی فرهنگ دزدی، لمپنیزم، کلاه برداری، چاپلوسی و زورگویی چطور از دفتر شخص اول مملکت تا خانه و محل کسب و کار مردم عادی جامعه را بمانند سرطان در نوردیده و دارد ایران عزیز را از درون نابود می کند؟ خودت اذعان نکردی که داری یواش یواش به دروغ گفتن عادت می کنی؟

جنتلمن ایران جای تو نیست. حداقل ایران فعلی جای تو نیست. ایران دنیای وارونه است. هر چه بیشتر بدانی و کاربلدتر باشی و انسان تر احتمال بدبختی و آوارگیت بیشتر است. ایران سرزمین نخبه کش است. ایران سرزمینی است که هر سال هزاران تن از توانمندترین نیروهایش را دسته دسته به غربت می فرستد. در ایران برای این که وزیر و وکیل شوی احتیاجی به تحصیلات دانشگاهی، سابقه و شعور سیاسی و مهمتر از همه رأی مردم نداری. فقط کافی است دستبوس نظام و آقا بالا سرش باشی. در ایران برای مربیگری تیم ملی احتیاجی به کار کردن با گاس هیدینگ نیست. کافی است تسبیح داشته باشی و ذکر بخوانی و چاپلوسی کنی.

افشین عزیز با همه اینها برای تو بخاطر شخصیت و دستاوردهایت احترام بسیار قائلم. برای همین قبل از این که بیشتر با آبرو و حیثیتت بازی کنند و تو را هم مانند هر انسان فرهیخته و کاربلدی در آن نظام و فرهنگ بر گرفته از آن به لجن بکشند بعنوان یک هموطن و طرفدار از تو خواهش می کنم آن فوتبال و آن محیط را به اهلش بسپاری و از آنجا بروی. مطمئن باش کره ای ها قدرت را بیشتر می دانند.

جنتلمن؛ تو به آن مملکت و فوتبالش تعلق نداری. از آنجا برو.

- لینک مطلب در بالاترین

- عکس از وبلاگ یک پزشک

استانداردهای دوگانه رسانه های آمریکا در قبال کلینتون و اوباما

2008-04-10T20:01:00.006-04:00

از استانداردهای دوگانه رسانه های آمریکا در قبال کلینتون و اوباما هر چه بگویم کم گفته ام هرچند که این مسأله حدیث تازه های هم نیست. کافی است یکی از اظهارات کلینتون مانند داستان زنی که در اوهایو به علت ناتوانی در پرداخت بیمه درگذشت از سوی کسی مورد سوال قرار گیرد تا آنها دنیا را بر روی سرشان بگذارند. اما حالا که یکی از نزدیکان همین زن به واشینگتن پست می گوید این داستان حقیقت دارد دیگر کاری به این داستان ندارند و حاضر هم نیستند معذرت بخواهند یا ادعاهای نادرست خود را پس بگیرند.

روی همین اصل هم باراک اوباما می تواند به راحتی آب خوردن دروغ بگوید و هیچ مشکلی هم پیش نمی آید. آوباما الان یکی دو هفته ای است در ایندیانا و پنسیلوانیا ادعا می کند از هیچ کمپانی نفتی کمک مالی نگرفته است. کمپین او همچنین ادعا می کند که از lobbyists پولی دریافت نمی کند.

حال این ویدیو را از factcheck.org نگاه کنید تا به هیپوکراسی اوباما و پوچ بودن ادعاهای او بیشتر پی ببرید. او از از لابییستهای کنونی و کمپانی های نفتی پولی نمی گیرد (هیچ نامزدی نمی تواند از کمپانی های نفتی پولی دریافت کند) ولی از کسانی که برای کمپانی های لابی کار می کنند، لابییستهای سابق و همینطور کسانی که در کمپانی های نفتی کار می کنند کمکهای مالی دریافت می کند.

مساله اینجاست که همه سیاستمداران دروغ می گویند و اغراق می کنند. اما حساب کنید چندبار تا بحال در رسانه های اصلی ایالات متحده MSM برنامه و یا تحلیلی راجع به دروغها و اغراقهای اوباما را دیده اید؟ آوباما در کل کمپین انتخاباتیش فقط دو هفته--یکی هفته قبل از انتخابات اوهایو و تکزاس و دیگری هفته پس از جنجال صحبتهای کشیش او-- از رسانه ها پوشش منفی دریافت کرد که همان دو هفته کافی بود تا او دو انتخابات حساس را ببازد و در مورد دوم حتی در آستانه یک رسوایی بزرگ قرار گیرد. این در حالی است که کلینتون نزدیک به شش ماه است زیر باران تبلیغات منفی قرار دارد و به قول خودش در کنسرت دیشب التون جان همچنان ایستاده است.

همچنین: این ویدیو را هم از شبکه MSNBC ببینید که در آن جو اسکاربرو تنها خبرنگار منصف این شبکه یکی از ادعاهای اوباما را در مصاحبه هفته گذشته با Hardball به خوبی زیر سوال می برد.

آیا ما هم روزی در برابر بی عدالتی چنین واکنش نشان خواهیم داد؟

2008-04-10T19:22:00.004-04:00

مطمئنم بسیاری از دوستان خارج از کشور این ویدیو را تا بحال دیده اند. اما برای آنهایی که در ایران دسترسی به یوتیوب ندارند توضیح می دهم که که در این برنامه که توسط شبكه تلویزيوني ABC آمریکا تهیه شده و هدفش بررسی نحوه برخورد جامعه آمریکا با مسلمانان آمریکایی در آمریکای پس از یازده سپتامبر است، دو هنرپیشه--یک فروشنده و یک دختر مسلمان آمریکایی که حجاب کامل دارد-- در یک نانوایی که به گفته بعضی نظر دهنده ها در یو تیوب در مسیر بین آستین و دالاس تکزاس قرار دارد با دوربین مخفی صحنه ای را اجرا می کنند تا ببینند واکنش مشتریان دیگر چیست.

فروشنده در حضور مشتري ها به دختر مسلمان می گوید نحوه لباس پوشیدن تو شبیه به تروریستهاست و برای همین من به تو چیزی نمی فروشم. او سپس از دختر می خواهد مغازه را ترک کند.
22 مشتری واکنشی نشان نمی دهند، شش مشتری از فروشنده و موضع او حمایت می کنند اما 13 نفر به دفاع از دختر می پردازند. بیشتر این مشتریان بعد از یک مشاجره جدی با فروشنده به او می گویند که دیگر هرگز به این مغازه باز نخواهند گشت.
از بین مشتری هایی که با فروشنده به مشاجره می پردازند دو مورد خاص وجود دارد که واقعا دیدنی هستند . یک مورد مردی است که بخاطر دفاع از دختر، در حال ترک مغازه از جانب فروشنده متهم به این می شود که آمریکایی خوبی نیست. مرد بر می گردد و به فروشنده می گوید که پسرش به تازگی از عراق بازگشته و اینکه جنگ با ترور ربطی به این دختر بی پناه ندارد. در این صحنه خشم این مرد در صورتش کاملا آشکار است و مشخص است که او رفتار و صحبت های های فروشنده را نسبت به او و دختر مسلمان کاملا توهین آمیز تلقی کرده است.
در مورد دوم دو دختر جوان که از قضا یکی از آنها مسلمان ولی بدون پوشش است با فروشنده به مشاجره شدید می پردازند و در نهایت خواستار صحبت با مدیر مغازه می شوند.
هم در مورد اول و هم در مورد دوم هنگامی که خبرنگار ABC خود را معرفی می کند و از آنها می خواهد درباره واکنششان بیشتر توضیح دهند هم مرد و هم یکی از دختران جوان به گریه می افتند و می گویند که رفتار فروشنده برای آنها اصلا قابل قبول نبود.
اشکهای مرد بسیار موقر آمریکایی و دختری که به شدت از دختر مسلمان در برابر بی عدالتی دفاع می کرد و ار جانب گزارشگر قهرمان لقب گرفت واقعا احساسات من را بر انگیخت. با وجود تمام مشکلات روحی و روانی که حملات یازده سپتامبر و جنگ عراق برای مردم آمریکا به وجود آورده اند این ویدیو نشان می دهد که آمریکا همچنان سرزمین بسیاری از مردمی است که به اصول اولیه و اساسی (مانند مبارزه با ظلم و بی عدالتی) که پدران این سرزمین آن را بر اساس آنها بنا نهادند پایبند هستند.

نمی دانم چند سال (یا چند صد سال) طول خواهد کشید تا روزی ما هم برای مبارزه با ظلم و بی عدالتی علیه همنوع و هموطنمان با هر کیش و آیین و نژادی چنین واکنش نشان دهیم و بواسطه آن به گریه بیافتیم. اما امیدوارم روزی این اتفاق در ایران هم رخ دهد.

سران جمهوری اسلامی؛ آیا شما هم حاضر هستید برگه های مالیاتی خود را در اختیار عموم قرار دهید؟

2008-04-04T23:03:00.007-04:00

امشب کمپین هیلاری کلینتون برگه های مالیاتی خود را منتشر کرد که نشان می دهند هیلاری و بیل کلینتون از سال 2000 تا 2007 ، حدود 109 میلیون دلار در آمد داشته اند که از این مقدار 33.8 میلیون آن را مالیات پرداخته اند و بیش از 10 درصد از آن را نیز به خیریه بخشیده اند.

نکته حیرت انگیز اما این است که تمام برگه های مالیاتی خانواده کلینتون را می توان هم اکنون بصورت online مشاهده کرد. نیویورک تایمز از خوانندگان خود خواسته است که آنها هم نگاهی به این گزارشها بیاندازند و اگر موردی توجهشان را جلب کرد به این روزنامه اطلاع دهند. در حقیقت نه فقط شهروندان ایالات متحده که تمامی ساکنان این کره خاکی می توانند با یک کلیک به تمامی جزئیات برگه های مالیاتی دو تن از بزرگترین سیاستمداران عصر حاضر قدرتمندترین کشور جهان دست پیدا کنند (البته اگراین ساکنان، تحت حکومتهای در حال مبارزه با استکبار جهانی مانند ایران یا امپریالیزم مانند کوبا که از ترس جریان آزاد اطلاع رسانی اینترنت را چند لایه فیلتر کرده اند زندگی نکنند.)
و این البته از مزایای همان دموکراسی است که رهبران ایران آن را فاسد و نجس می خوانند و بازماندگان دوران رفیق استالین و حقه بازان چپ آمریکای جنوبی تا روزی چند فحش آبدار به آن ندهند شب سر راحت بر بالین نمی گذارند.

راستی تا یادم نرفته، آقایان رهبران سابق و حاضر جمهوری اسلامی، مگر ادعا ندارید که حکومتی مردمی تر و پاک تر از حکومت جمهوری اسلامی وجود ندارد؟ مگر نه این است که دارید برای مدیریت جهانی آماده می شوید و قرار است برای جهان الگو شوید؟ اگر چنین است آیا حاضر هستید برای صحت ادعاهای خود برگه های مالیاتی خود را بدون دستکاری در اختیار عموم ایرانیان و مردم جهان قرار دهید؟ آیا حاضر هستید بطور شفاف مانند تمامی سیاستمداران استکبار نجس جهانی مردم و رسانه های گروهی ایران و جهان را از چگونگی کسب در آمد خود و میزان دقیق آن مطلع سازید؟

چاله ای که حزب دموکرات برای خود کنده است

2008-03-29T21:11:00.009-04:00

با منتفی شدن تکرار انتخابات فلوریدا و میشیگان پیروزی باراک اوباما در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات قطعی به نظر می رسد. تنها راه باقی مانده برای هیلاری کلینتون این است که تمامی انتخابات پیش رو یا تقریبا تمامی آنها به جز کارولینای شمالی را ببرد تا به سوپر دلگتهای حزب دموکرات ثابت کند نیروی روانی مرحله پایانی انتخابات با اوست. ولی حتی در این صورت--و حتی با وجود برد با اختلاف فراوان مثلا بین 15 تا 20 درصد در پنسیلوانیا و پیروزی یا شکست نزدیک در کارولینای شمالی که از جمعیت سیاه پوست قابل توجه ای برخوردار است--باز هم سوپر دلگتهای حزب دموکرات با اینکه طبق قانون می توانند بر اساس نظر و قدرت تشخیص خود و نه بر اساس رأی رأی دهندگان ایالت یا منطقه کنگره ای خود به هر یک از دو نامزد رأی دهند جرأت نخواهند کرد بر خلاف آرای عمومی و دلگتهای تصاحب شده نامزد پیشتاز که از قضا سیاه پوست هم هست به کلینتون رأی دهند و او را به علت بردن ایالتهای مهم و یا قابلیت انتخاب شدن به اوباما ترجیح دهند.

اما مسأله اینجاست که این اختیار--همانطور که اشاره کردم-- طبق قانون به سوپر دلگتها داده شده است. در بین سالهای 1912 تا 1968 از 23 برنده انتخابات مقدماتی در هر دو حزب فقط 10 نفر از آنان بعنوان نامزد حزب خود معرفی شدند. در سال 1960 فقط 16 ایالت برای حزب دموکرات و 15 ایالت برای حزب جمهوریخواه انتخابات مقدماتی بر گذار کردند. در حقیقت دلگتهای تصاحب شده از این انتخابات فقط 38 درصد دلگتهای کنوانسیون هر دو حزب را تشکیل می دادند و 62 درصد باقی مانده را رهبران فعال دو حزب، نمایندگان دو حزب و فعالان سیاسی آنها تشکیل می دادند و آنها بودند که تصمیم نهایی را اتخاذ می کردند. انتخابات مقدماتی در حقیقت راهی بود برای هر دو حزب تا از قابلیت انتخاب شدن (electability) نامزدهای خود را در ایالتهای مهم امتحان کنند. بعنوان مثال پیروزی جان کندی در انتخابات ویرجینیای غربی نشان داد که او با وجود کاتولیک بودن می تواند در جنوب آمریکا رأی بیاورد. از طرف دیگر استس کفاور در سال 1952 با وجود برتری در بسیاری از رقابتهای مقدماتی نتوانست نامزدی حزب دموکرات را بدست آورد چرا که بزرگان حزب دموکرات رقیب او ادلای استونسون را بر او ارجح دانستند. وندل ویلکی در سال ۱۹۴۰ اصلا در رقابتهای مقدماتی شرکت نکرد و با این وجود از طرف حزب جمهوریخواه به عنوان نامزد این حزب شناخته شد.

اما از سال 1968 بدین طرف حزب دموکرات تصمیم گرفت پروسه انتخاباتی خود را دموکراتیک تر کند و به همین جهت نقش انتخابات مقدماتی پر رنگ تر گردید تا بدانجایی که امروز در هر دو حزب بیش از 80 درصد نمایندگان کنوانسیون را تشکیل می دهند و نقش سوپر دلگتها کاملا فرمایشی شده است.

این تغییر به همراه سیستم ناعادلانه کاکس (caucus) یا گردهمایی چند ساعته برای رأی گیری بجای رأی گیری نفر به نفر در طول روز (primary) باعث شده است تا ان دسته از رأی دهندگانی که افراطی تر و از لحاظ سازماندهی هماهنگ تر هستند بتوانند طرفداران نامزد مورد حمایت خود را سریعتر بسیج کنند و در یک رأی گیری دو ساعته بجای کل رأی دهندگان ایالت برنده آن ایالت را به حزب اعلام کنند. در حقیقت سیستم جدید نقش سوپر دلگتها را از آنها گرفته و به سازماندهندگان و کمک کنندگان مالی ایالتی داده که باعث شده نامزدها در بسیاری از موارد نه بر اساس شایستگی خود که بر اساس سرعت عمل دفاتر و گروههای انتخاباتی وابسته به آنها در هماهنگ کردن طرفداران خود و رساندن آنها به محل کاکس برنده آن ایالت خاص شوند. این دقیقا همان اتفاقی بود که اینبار گریبان هیلاری کلینتون را گرفت که از لحاظ سازماندهی در کاکس ها عرصه را کاملا به اوباما واگذار کرد.
باراک اوباما از 30 انتخابات primary نیمی از آنها را از آن خود کرده است که به جز Vermont Wisconsin, Utah, Missouri, Conneticut, Illinois, Delaware بقیه همگی فقط به کمک رأی سیاه پوستان بدست آمده است. به جز ایلینوی که ایالت خود اوباما به شمار می رود و میزوری که که اوباما آن را با اختلاف 2/1 درصد برد هیچ کدام از ایالتهای دیگر و همینطور هیچ کدام از ایالتهایی که اوباما آنها را با کاکس برده است (مگر شاید کالرادو) ایالتهایی نیستند که در انتخابات سراسری ریاست جمهوری سرنوشت ساز باشند، ضمن اینکه بسیاری از هم آنهایی هم که اوباما با کمک رآی سیاه پوستان برده مانند Mississippi اصلا همواره در انتخابات ریاست جمهوری به نامزد جمهوریخواهان رأی می دهند.
از طرف دیگر هیلاری کلینتون در تمامی ایالتهای بزرگ و مهمی که می توانند در انتخابات سراسری تعیین کننده باشند (جز ایلینوی) در انتخابات مقدماتی پیروز شده است. او در صورت انتخابات مجدد در فلوریدا و میشیگان هم به طور حتم برنده می گردید (و به همین سبب بود که اوباما تمام توان خود را به کار گرفت تا حداقل در میشیگان انتخابات مجدد برگزار نگردد) و با پیروزی هایی که به احتمال فراوان در پنسیلوانیا، ایندیانا، کنتاکی و ویرجینیای غربی در انتظار اوست حتی می توانست از لحاظ آرای عمومی نیز بر اوباما پیشی بگیرد.
همین حساب ساده بدون در نظر گرفتن هیچ امر دیگر مانند جنجال کشیش اوباما و این که همین جنجال او را در مقابل قهرمان میهن پرستی چون جان مک کین غیر قابل انتخاب می کند کافی است تا مشخص شود که هیلاری کلینتون از لحاظ قابلیت انتخاب شدن (electability) نماینده بهتری برای حزب دموکرات در انتخابات ماه نوامبر خواهد بود. اما سرشناسان حزب دموکرات مانند ننسی پلوسی با نادیده گرفتن آنچه قانون انتخابات مقدماتی حزب دموکرات بر آن صحه گذارده سوپر دلگتها را مرتب تشویق می کنند به نامزدی که دلگت و آرای عمومی بیشتری دارد رأی دهند بدون در نظر گرفتن این نکته (و شاید هم عمدا با در نظر گرفتن این نکته) که اولا باراک اوباما هم قادر به رسیدن به رقم 2,024 دلگت نیست و دوما پایگاه رأی دهندگان او در بسیاری از ایالات سرنوشت ساز قوی نیست و او بر خلاف جان کندی در تمامی امتحانات این ایالات مهم مانند Ohio مردود شده است.
بر همین اساس می توان گفت که حزب بی کفایت دموکرات نیز با برگزاری چنین کاکسهای غیر دموکراتیک و عدم توانایی برگزاری انتخابات مجدد در دو ایالت بسیار مهم مردود شده است و اکنون نیز فقط برای جلوگیری از تضعیف پسر طلایی خود و آبرو ریزی بیشتر است که بطور ناجوانمردانه ای به کلینتون فشار وارد می آورد تا در حالیکه او هنوز شانس دارد تا با پیروزی در پنسیلوانیا و دیگر ایالات پیش رو حداقل دلیل خود را مبنی بر شایسته تر بودنش برای احراز نامزدی حزب دموکرات تقویت کند از رقابتها کنار رود. رفتاری که حزب جمهوریخواه هیچگاه با هاکبی (که حدود 800 دلگت از مک کین عقب بود) انجام نداد حتی در حالیکه در چندین انتخابات، هاکبی مک کین را بعد از اینکه نامزدی او تقریبا قطعی شده بود شکست داد.

در پایان این را هم اضافه کنم که من طرفدار حزب دموکرات نیستم و اصولا سیاستمداران این حزب را قابل اعتماد نمی دانم و برای همین هم انتخاب اول من در انتخابات گذشته جرج بوش و در این انتخابات از ابتدا جان مک کین بوده است. اما به نظر من بیل و هیلاری کلینتون و کسانی نظیر جو لیبرمن که اکنون کاملا از حزب دموکرات جدا شده و از مک کین حمایت می کند در بین دموکراتها استثنا هستند و شاید دقیقا بهمین دلیل است که سیاستمداران تند رو حزب دموکرات با بیل و هیلاری کلینتون مانند دو نامزد از حزب رقیب رفتار می کنند. در این مورد بعد از این که نامزدی اوباما قطعی شد بیشتر توضیح خواهم داد اما امیدوارم حزب دموکرات و رسانه های افراطی دست چپی ای مانند MSNBC با شکست اوباما در مقابل جان مک کین تاوان این افتضاح خود را بپردازند.

سال نو مبارک

2008-03-21T17:57:00.000-04:00

دوستان عزیز،

با تقدیم بهترین آرزوها به مناسبت سال نو، سالی پر از سلامت، موفقیت و امید به آینده را برای شما و عزیزانتان خواستارم.

عید شما مبارک و نوروزتان پیروز.

جنجالی که می تواند سر اوباما را بر باد دهد

2008-03-15T13:53:00.000-04:00

می خواستم راجع به آخرین وضعیت انتخابات آمریکا و آمار و ارقام اوباما و کلینتون تا بدین لحظه مطلبی بنویسم ولی به گمانم تحولات 24 ساعت گذشته در رابطه با کشیش اوباما بسیار مهم هستند و نمی توان از آنها بی تفاوت گذشت.

جنجال از آنجا آغاز شد که چند شب بیش در برنامه Hannity & Colmes در فاکس نیوز ویدیویی پخش شد از جرمای رایت، کشیش کلیسایی که باراک اوباما در بیست سال گذشته عضو آن بوده است، که در آن رایت سفیدپوستهای ثروتمند آمریکا از جمله هیلاری کلینتون را به باد تمسخر می گیرد. شب بعد ویدیوی دیگری ار او پخش شد که در آن او آمریکا را لعنت می کند و می گوید که یازده سپتامبر نتیجه اعمال دولت آمریکا در هیروشیما و فلسطین است. این ویدیو روز پنچشنبه و سپس جمعه ابتدا در YouTube سر و صدا ایجاد کرد و سپس در شبکه های MSNBC ،Fox News ،ABC و CNN مرتب تکرار شد.

مشکل اوباما در رابطه با سخنان کشیش خود ار آنجا ناشی می شود که اوباما بیست سال است که به این کلیسا می رفته و پای سخنان او می نشسته است. رایت اوباما و همسرش را به عقد همدیگر در آورده و بچه های او را غسل تعمید داده است. اوباما حتی عنوان کتاب خود The Audacity of Hope را از سخنان او بر گرفته است و بارها از رایت بعنوان عمو و معلم خود یاد کرده است. رایت تا دیشب حتی عضو کمیته African American Religious Leadership کمپین اوباما بود.

باراک اوباما تازه دیروز عصر متوجه شد که چه فاجعه ای برای او در حال شکل گیری است. او ابتدا غروب در هافینگتون پست مطلبی در رد صحبتهای رایت نوشت و سپس ناچار شد در 3 مصاحبه تلویزیونی شرکت کند. او همچنین در سایت خود ویدیویی پر کرد که در آن از طرفدارانش می خواهد با پخش لینک این ویدیو به اطلاع همه برسانند که او با صحبتهای کشیش خود به شدت مخالف است و به ایالات متحده وفاداری کامل دارد.

اوباما در مصاحبه های دیشب خود بسیار ضعیف از خود دفاع کرد. او گفت که در مدت این بیست سالی که او پای وضع رایت می نشسته هرگز چنین سخنانی از او نشنیده است (شاید تحقیر آمیزترین لحظه این مصاحبه ها هنگامی بود که اندرسن کوپر هر چند به شوخی از اوباما خواست God Bless America را بخواند.) در حالیکه نه تنها این سخنان قدیمی هستند بلکه خود اوباما به گواهی نیویورک تایمز سال گذشته از رایت خواسته بود ازاو به خاطر بعضی ار سخنانش فاصله بگیرد.

دیشب در شبکه MSNBC حتی جاناتان آلتر یکی از سرسخت ترین طرفداران اوباما معتقد بود که صرف انکار شنیدن چنین سخنانی از سوی اوباما کافی نیست چه را که ممکن است فیلمی از صحبتهای جنجال بر انگیز رایت بدست آید که اوباما را هم در حضار نشان دهد. اتفاقی که اگر رخ دهد به منزله پایان کار اوباما خواهد بود.

و اگر تمامی اینها کافی نبود اوباما دیروز همچنین اعتراف کرد که نه تنها کمک مالی بیشتری از تونی رزکو نسبت به آنچه پیشتر اظهار کرده بود دریافت کرده است (اوباما اکنون عنوان می کند این مبالغ را به خیریه بخشیده است) بلکه همچنین اظهار داشت که غریزه اش به او گفت که به رزکو اعتماد کند.

اکنون سوال من برای طرفداران اوباما در اتاق خبر:

1- من صحبتهای اوباما را در رد سخنان کشیش خود باور می کنم. اما این حرف اوباما که او در این بیست سال حتی یک بار هم نظیر چنین سخنانی را از کشیش خود نشنیده قابل قبول نیست. بعلاوه، اوباما همواره می گوید نه تجربه که قدرت تشخیص (judgement) نقطه برتری او نسبت به هیلاری کلینتون است. این چه قدرت تشخیصی است که او را بیست سال پای وعظ چنین کسی نگاه داشته است؟ چه کسی فرزندانش را پای سخنان چنین کشیشی می نشاند؟

2- آیا با این وصف هنوز هم معتقدید اوباما در انتخابات عمومی حریف قویتری نسبت به کلینتون است؟ فکر نمی کنید دربسیاری ازایالتها یک تبلیغ تلویزیونی با تلفیق تصویری از اوباما و رایت در کنار هم و سپس فیلم لعنت فرستادن رایت به آمریکا کافی است تا کار اوباما یکسره شود؟

انتخابات ما و انتخابات دنیای آزاد

2008-03-15T12:46:00.000-04:00

نوامبر سال 2006 که واشینگتن بودم فرصت پیدا کردم که سری بزنم به یک محل رأی گیری در شهر کوچکی در ایالت مریلند. پارسال هم خودم این بخت را پیدا کردم که بعنوان شهروند کانادا در انتخابات استان آنتریو شرکت کنم و برای اولین بار در زندگیم رأی بدهم.

چه در ایالات متحده و چه در کانادا اولین موردی که توجه شما را بعنوان یک ایرانی در مورد انتخابات جلب می کند این است که در حوزه های رآی گیری از پلیس و نیروی انتظامی خبری نیست. مسئولان محلهای رأی گیری اکثرا افراد مسن--که معمولا در همان منطقه ای زندگی می کنند که رأی گیری در آن انجام می شود-- بصورت داوطلبانه در روز انتخابات به رتق و فتق امور می پردازند. یکی دو نفر از آنها مسئول مرتب کردن صف رأی دهندگان هستند و دو سه نفر از آنها هم پشت میز می نشینند و وقتی نوبت به شما می رسد کارت انتخاباتی را که قبلا به آدرس شما پست شده با مشخصات شما در دفتر خود مطابقت می دهند. اگر رأی گیری با ماشین الکترونیکی انجام شود بعد از تأیید مشخصات، یکی از این ماشینها را انتخاب می کنید و بصورت touchscreen رأی می دهید و اگر هم بصورت معمولی باشد یکی از همین داوطلبان به شما برگه ای می دهد که آن را در کابین پرده دار و یا محلی که دو سوی آن (همانطور که در عکس می بینید) پوشانده شده باشد و privacy شما حفظ شده باشد پر کنید و بعد به صندوق بیاندازید.

کل ماجرا همین است. جالبتر اینکه بعد از آنکه نتایج انتخابات اعلام می شود بازنده در تلویزیون ظاهر می شود و به برنده تبریک می گوید و از طرفدارانش و حمایت آنها تشکر می کند و به نتیجه انتخابات گردن می نهد. کسی هم به دنبال تئوری های توطئه و اثبات تقلب و پیدا کردن شناسنامه های مردگان نمی رود.

بطور کلی، در این سوی دنیا رأی اهرمی است بسیار قدرتمند برای تأیید روند سیاسی اجتماعی یک کشور و یا ابراز نارضایتی از آن. در اینجا هر یک رأی بسیار ارزش دارد و از همین روست که نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا به در خانه های مردم می روند و تقریبا با التماس خواستار رأی آنها می شوند. در این سوی دنیا «احزاب» حکومت می کنند و نامزدهای آنها برای پیروزی در انتخابات نه تنها نیاز به ارائه برنامه، که نیاز به متقاعد کردن رأی دهندگان به حمایت از این برنامه ها دارند. در این دنیای آزاد رسانه های گروهی رکورد و سابقه نامزدها را مو به مو می شکافند و دمار از روزگار آنانی که مردم را ابله فرض کرده باشند در می آورند.

از این روست که من مطلبی در رابطه با انتخابات ایران ننگاشتم، چه را که با تعریف بالا آنچه دیروز در ایران اتفاق افتاد را نمی توان «انتخابات» نامید. اصلا مسئله ما دیگر تحریم یا شرکت در انتخابات نیست. مسئله بواقع این است که از آنجاییکه ما هیچگاه در ایران احزاب آزاد و مستقل و فعالیتهای انتخاباتی به معنای واقعی آن نداشته ایم اکثریت مردم ما اصلا درک درستی از این که انتخابات و رأی گیری چیست و چه اثری در زندگی ما و نسل پس از ما می تواند داشته باشد ندارند و جمهوری اسلامی هم از این ناآگاهی نهایت استفاده را می برد، چه را که حکومتی بر آمده از دل همین جامعه است.

روز انتخابات که به پایان می رسد حکومت اعلام می کند که بیش از 60 درصد از مردم شهید پرور در انتخابات شرکت کرده اند. مخالفین هم اعلام می کنند که فقط حدود 30 درصد مردم شجاع و ضد حکومت اسلامی ایران در انتخابات رژیم شرکت کردند. هم حکومت راضی می شود، هم مخالفین، هم اصلاح طلبانی که با اقلیتشان خوش هستند و هم مردمی که روز جمعه پر از هیاهویی را در بیرون از خانه گذرانده اند و در صورت خوش شانسی، فلان هنرپیشه و یا مجری را هم در میدان هفت حوض یا هفت تیر از نزدیک دیده اند. و این دور باطل تهوع آور ادامه پیدا می کند تا دو سال دیگر و بعد دو سال پس از آن و سپس دو سال پس از آن و به یکباره چشم باز می کنیم و می بینیم که 30 سال از انقلاب 57 گذشته و ما هنوز مشغول بحث بر سر این هستیم که تحریم بهتر است یا شرکت. با این وصف مگر اصلا فرقی هم می کند؟

یکی از ارزشمند ترین تجاربی که در طی پنج سال اقامتم در دنیای غرب آموخته ام این است که در این سوی دنیا مفهوم انتخابات و رأی دادن بسیار متفاوت از آنی است که مردم در کشورهایی نظیر کشور ما با آن آشنا هستند. برای همین هم معتقدم مشکل ما عمیق تر از بحث تحریم یا شرکت در انتخابات است. تا هنگامی که تعریف ما از مفاهیم مهمی نظیر انتخابات، حکومت داری و سیاست تغییر نکند، امید چندانی به تغییر وضعیت کنونی و برقراری دموکراسی و مردم سالاری در ایران نیست.

اما تا زندگی هست امید هم هست. بعنوان یک ایرانی که تقریبا از بهبود شرایط در ایران قطع امید کرده است، به هر صورت آرزو دارم روزی برسد که بتوانم در فضا و شرایطی متفاوت از شرایط کنونی ایران، یکبار هم که شده در یک انتخابات به معنای واقعی آن به شخص یا حزبی در ایران رأی بدهم. امیدوارم روزی بتوانم با همین شور و اشتیاقی که انتخابات در ایالات متحده را گزارش می کنم انتخاباتی را درایران گزارش کنم.

مهمتر از همه، امیدوارم روزی فرا رسد که مردم کشور ما آنقدر به انتخاب خود و اهمیت آن واقف شوند که سرنوشت خود را نه در کوچه و کنار خیابان، که در محلهای رأی گیری مناسب و در خلوت خود، با شناخت کامل از نامزد مورد علاقه خود و برنامه های او رقم زنند.

به امید آنروز.

کلینتون چگونه بازگشت

2008-03-07T03:42:00.000-05:00

بعد از گذشت ۴۸ ساعت از انتخابات روز سه شنبه هنوز هم مشخص نیست که چه عاملی کمپین هیلاری کلینتون را در حالیکه تقریبا همگان (از جمله من) از او قطع امید کرده بودند زنده نگه داشت. برداشت شخصی من این است که تلفیقی از عوامل مختلف پیروزیهای روز سه شنبه هیلاری را رقم زدند:

1- اولین و مهمترین عامل از دید من نقش خود هیلاری کلینتون بود که در حالیکه مطبوعات از جمله نیویورک تایمز و واشینگتن پست مرتب از از هم پاشیدگی و روحیه درهم شکسته کمپین او سخن می گفتند، با حفظ روحیه جنگندگی خود که به خاطر آن معروف است به تلاشی شبانه روزی در اوهایو و تکزاس دست زد و واقعا حتی یک ساعت هم کم نگذاشت. بعنوان مثال او ساعت پنج و نیم صبح دوشنبه در کارخانه اتوموبیل سازی کرایسلر در شهر تولیدو حضور پیدا کرد و با کارگران این کارخانه به صحبت پرداخت.

2-کمپین کلینتون برای اولین بار و بخصوص در هفته آخر منظم عمل کرد و با تأکید همه جانبه بر پیام جدید خود یعنی ارائه کلینتون بعنوان نامزدی با تجربه در مسائل امنیت ملی در برابر نامزدی بی تجربه و صلاحیت در این زمینه، سعی کرد در بین رأی دهندگان نسبت به اوباما تردید ایجاد کند. دو تبلیغ آخر کلینتون در اوهایو و تکزاس هم بواقع برای قطعیت دادن به همین پیام بود. در اولین این تبلیغها که به تبلیغ ساعت 3 صبح معروف شده است کلینتون به مردم آمریکا می گوید که وقتی آنها و خانواده شان در ساعت 3 صبح با آرامش خوابیده اند ممکن اتفاقی در جهان رخ دهد که فقط او در آنزمان می تواند با تجربه و کارآمدی خود از عهده آن بحران بر آید و از این بابت آمریکا می تواند به او بر خلاف اوباما اطمینان کند و شبها سر راحت به بالین گذارد. به نظر می رسد پیامی که این تبلیغ در بر داشت (آیا واقعا به اوبامای تازه وارد وارد اعتماد می کنید؟) برای کلینتون نتیجه داده باشد چه را که بر اساس CNN exit polls بیش از 60 درصد رأی دهندگان در هر دو ایالت معتقد بودند که او شایستگی بیشتری برای فرماندهی کل قوا نسبت به اوباما دارد. (در ضمن این تبلیغ بر اساس تبلیغ تلویزیونی بود که والتر ماندیل معاون جیمی کارتر و نامزد اصلی حزب دموکرات در سال 1984 بر ضد رقیب هم حزبی خود گری هارت استفاده کرد. من البته تبلیغ دوم هیلاری که از کلمات خود اوباما بر ضد او استفاده می کند را بیشتر پسندیدم.)

3- CNN exit polls همچنین نشان می دهند که کلینتون هر دو مناظره تلویزیونی تکزاس و اوهایو را از آن خود کرد. بخصوص در مناظره اوهایو، تآکید کلینتون بر مسئله بیمه درمانی که 16 دقیقه به طول انجامید و پاسخ نه چندان قاطع اوباما در برابر مسأله لوییز فراخان ضد یهود که به تازگی از اوباما حمایت کرده است در نهایت به نفع هیلاری تمام شد. من در گزارشهای انتخاباتیم بارها گفته ام که هیلاری را مناظره کننده بسیار قهاری می دانم و با وجود این که اوباما به نسبت چند ماه پیش بسیار بهتر شده اما هنوز از لحاظ به دست آوردن امتیاز فنی از مناظره ها مشکل دارد.

4-رسانه های گروهی آمریکا بعد از برنامه طنزی که دو هفته پیش در برنامه Saturday Night Live پخش شد و در آن در یک مناظره تلویزیونی که بر اساس مناظره آستین تکزاس تهیه شده بود مجری برنامه و دو پرسشگر دیگر بارها ارادت خود را به اوباما ابراز کردند و بدین ترتیب لطف بیش از حد رسانه ها را به اوباما و پوشش منفی کمپین هیلاری را مورد انتقاد و تمسخر قرار دادند، توجه بیشتری به اتفاقات منفی که در ارتباط با اوباما و کمپین او در جریان بودند پرداختند، از جمله آغاز دادگاه تونی رزکو یکی از کمک کنندگان مالی سابق اوباما که اکنون به جرم کلاه برداری و سو استفاده های مالی در زندان به سر می برد و ملاقات مشاور ارشد اقتصادی اوباما با دیپلمات های کانادایی در کنسولگری کانادا در شیکاگو در ارتباط با پیمان NAFTA (پیمان نفتا که قراردادی بازرگانی بین سه کشور آمریکا، کانادا و مکزیک است و در اول ژانویه 1994 در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون امضا شد یکی از عوامل اصلی بسته شدن بسیاری از کارخانه ها و بیکار شدن کارگران آنها در ایالت اوهایو محسوب می شود. اوباما با استفاده از این حقیقت که این قرارداد در زمان بیل کلینتون نهایی گردید هیلاری را مورد انتقاد شدید قرار داد اما چند روز پیش شبکه CTV فاش کرد که یکی از مشاوران ارشد او به مقامات کانادایی اطمینان داده بود صحبتهای اوباما بر ضد نفتا فقط جنبه انتخاباتی دارد. افشای این خبر برای کمپین اوباما در اوهایو فاجعه بار بود.)

از روز یکشنبه صبح بود که دینامیک انتخابات روز سه شنبه شروع به تغییر کرد. مجله تایم در گزارشی نوشت مردم در اوهایو در تجمعات هیلاری با شور و هیجان بیشتری حضور پیدا می کنند. نیویورک تایمز نیز نوشت که کلینتون به نحوی فعالیت انتخاباتی می کند که انگار نیروی روانی momentum رقابت با اوست. در غروب روز دوشنبه نظر سنجی ها همگی حاکی از این بودند که در کمپین کلینتون در تکزاس و اوهایو علایم حیات دیده می شود و سه شنبه شب حدود ساعت یازده شب هیلاری بازگشت خود را اعلام و آنرا تقدیم به کسانی کرد که مانند او بارها تمام شده اعلام شده اند.

اما آیا این بازگشت به موقع است یا دیر؟ مسیر پیش رو به ما چه می گوید؟ ارقام آرای عمومی و نامایندگان تصاحب شده در چه وضعیتی به سر می برند؟ تکلیف فلوریدا و میشیگان چه می شود؟ کدام نامزد در رقابت بسیار حیاتی پنسیلوانیا دست بالا را دارد؟ پاسخ به تمامی این سوالات را در مطلب بعدی برایتان شرح خواهم داد.

شب تاریخی هیلاری کلینتون

2008-03-05T01:18:00.001-05:00

تبریک بسیار می گویم به خانم کلینتون و طرفداران ایرانی او بواسطه پیروزیهای فوق العاده امشب او در رود آیلند، اوهایو، و البته تکزاس. هیلاری این پیروزیهای تاریخی را علی رغم یازده باخت متوالی در ماه فوریه و همینطور علی رغم اینکه اوباما در اوهایو و تکزاس حداقل دو برابر او خرج تبلیغات تلویزیونی کرده بود بدست آورد. تحلیل فنی من درباره اینکه هیلاری کلینتون چگونه تقریبا ناممکن را ممکن ساخت و مسیر پیش رو رقابتهای حزب دموکرات را فردا شب بخوانید.

اوباما و اسرائیل

2008-03-03T00:17:00.000-05:00

دیدم آقای شهیر شهیدثالث در وبلاگ خود نوشته است که: "اوباما و هیلاری بطور مشهودی با دو تاکتیک متفاوت به صحنه آمدند که تفاوت در این روشها معلول تفاوت در نگرش این دو تن به جامعه آمریکا بود. اوباما با مخالفت جدی با جنگ در عراق و تکیه بر مردم و سر دادن شعار "تغییر" وارد صحنه شد در حالی که هیلاری مانند بسیاری از سیاستمداران و آنالیست ها (از جمله من) بیش از هر چیز بر روی لابی اسرائیل حساب باز کرد. این نگرش باعث شد که هیلاری چندان توجهی به خواست عمومی جامعه آمریکا مبنی بر فاصله گرفتن از سیاست های کشنده ٨ ساله جورج بوش نکند و حتی تا پیش از ورود به این رقابت ها به لوایحی که تضمین کننده تداوم سیاست های بوش و در جهت شاد کردن افرادی چون لیبرمن که بجای نماینده مردم آمریکا نماینده دولت اسرائیل است، رای بدهد. رای به لایحه ای که عملا دست بوش را برای حمله به ایران باز می گذاشت در حالی صورت گرفت که انتقادات بسیاری را متوجه هیلاری کرد. هیلاری می خواست با سود جستن از نیروی لابی اسرائیل بر مردم حکومت کند اما اوباما با همفکری افرادی چون برژینسکی درست در جهت مخالف و پس زدن لابی مزبور قدم برداشت."

با نهایت احترام به آقای شهیر صحبت اول ایشان در مورد هیلاری کلینتون کاملا نادرست است و او فقط بر اساس اینکه به لایحه کایل-لیبرمن و همینطور قطعنامه مجوز حمله به عراق رأی مثبت داده از سوی نویسنده مطلب مورد اتهامی چنین غیر منصفانه قرار گرفته است. در مورد قطعنامه مجوز جنگ عراق ذکر این نکته ضروری است که اوباما اصلا در آن هنگام عضو سنای آمریکا نبود که بخواهد به این قطعنامه رأی مثبت یا منفی بدهد. درست است که اوباما در سخنرانی ای در دوم اکتبر ۲۰۰۲ در پلازای فدرال شهر شیکاگو با جنگ عراق مخالفت کرد اما مطمئنن اگر او در سنای آمریکا حضور داشت و به گزارش سازمانهای اطلاعاتی آمریکا دسترسی داشت شاید مانند کلینتون، کری، ادواردز و بسیاری دیگر از سناتورهای دموکرات به این قطعنامه رأی مثبت می داد.

در مورد رأی مثبت کلینتون به لایحه کایل لیبرمن-- که از دولت بوش می خواهد سپاه پاسداران را در لیست گروههای تروریستی قرار دهد-- هم باید این را اضافه کرد که اوباما که اکنون کلینتون را بخاطر این رأی بشدت مورد انتقاد قرار داده خود در جلسه رأی گیری اصلا حضور نداشت. اگر او با این لایحه تا این حد مشکل داشت چرا کمپین خود را چند ساعتی رها نکرد و به سنا بازنگشت تا به این لایحه رأی منفی بدهد؟

در مورد اسرائیل موضع اوباما نه تنها با کلینتون و مک کین فرقی نمی کند که در مواردی حتی از دو کاندیدای دیگر تندتر است. در این گزارش وبسایت Antiwar.com آمده است که هفته گذشته اوباما در جمع صد نفر ار طرفداران اسرائیل در کلیولند اوهایو اظهار داشت که او بزرگترین خطر را برای اسرائیل از جانب ایران می بیند: "رژیم رادیکال ایران بدنبال رسیدن به فن آوری ساخت تسلیحات اتمی است و از تروریزم در سراسر منطقه حمایت می کند. تهدید نابودی اسرائیل از طرف ایران را نمی توان فقط یک شعار فرض کرد. تهدید ایران جدی است و وظیفه من بعنوان رئیس جمهور آمریکا از بین بردن این تهدید است." اوباما حتی گفت پس از بیرون کشیدن نیروهای آمریکا از عراق توجه کامل خود را به ایران معطوف خواهد کرد و هیچ گزینه ای از جمله گزینه نظامی را از نظر دور نخواهد داشت. او در این سخنرانی همچنین از جنگ سال گذشته اسرائیل علیه حزب الله لبنان دفاع کرد. صحبتهای اوباما به طرفداری از اسرائیل چنان بر نویسنده مطلب گران تمام شده است که شعارهای "تغییر" و "امید" اوباما را یک "دروغ تمام عیار" می نامد.

درباره اینکه اوباما در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده در چه راهی قدم بر خواهد داشت نمی توان از اکنون با قاطعیت سخن گفت، اما گمان اینکه او در جهت مخالف منافع آمریکا و اسرائیل در خاورمیانه قدم بردارد گمانی نادرست و خلاف واقعیت است. مواضع سیاسی باراک اوباما و مشاوران فکری او را باید در همان چهارچوب فکری غالب بر سیستم سیاسی ایالات متحده بررسی کرد و نه فراتر از آن.

--مطلب اوباما در کاخ سفید و تانگو در عراق را نیز در وبلاگ "نگاهی دیگر" بخوانید که عالی موضع اوباما در قبال جنگ عراق را بررسی کرده است.

پ.ن. باراک اوباما که مرتبا از پرزیدنت بوش به دلیل عدم گفتگو با دشمنان ایالات متحده انتقاد می کرد امشب در تگزاس گفت که از سیاست دولت بوش در عدم گفتگو با حماس پشتیبانی می کند و با سران حماس تا به رسمیت نشناختن اسرائیل گفتگو نخواهد کرد.

پاسخ به دوستان عزیز اتاق خبر

2008-03-02T18:13:00.000-05:00

دوستان عزیز تصمیم گرفتم این بار چون کامنتهای بحث بر انگیزی در رابطه با نوشته قبلی من مطرح شد به آنها در یک پست جداگانه توضیح دهم:

وینستون عزیز ابتدا از باراک حسین اوباما بعنوان حسین اوباما یاد کرد و بعد از این که من برای او نوشتم که به نظرم این کار صحیح نیست گفت: I don't get it, it is his name. I am just using it. whats wrong with that
وینستون جان، اسم کامل اوباما، باراک حسین اوباما است. باراک البته خود اسمی است که ریشه عربی دارد و هم خانواده برکت است. حسین قسمتی از اسم اوست، اما اسم اول او نیست. درست مثل اینکه شما به جای هیلاری کلینتون و یا جان مک کین بگویید رادم کلینتون یا سیدنی مک کین، ... این که من از شما خرده گرفتم دلیلش این بود که در حال حاضر بعضی از مخالفان جمهوریخواه اوباما با تآکید بر روی نام میانی او حسین بدنبال ضربه زدن و یا تحقیر اوباما و حتی القای این ایده هستند که اوباما مسلمان و یا ضد یهود است. اگر شما منظور خاصی از این بابت نداشتی که من از شما عذر خواهی می کنم. اما اگر این اسم را بعنوان انتقاد از او مطرح می کنی به نظرم نتیجه بر عکس می دهد. چون می دانم جمهوریخواه دو آتشه هستی از شما دعوت می کنم این مصاحبه Karl Rove را با Hannity & Colmes در فاکس نیوز ببینی که در آن Karl Rove هم همین نظر من را تآیید می کند.
دوست عزیز دیگری برای من می نویسد:
کمی فکر کنیم اگر سفارت امریکا در ایران بازگشایی شود ایا دیگر شعار مرگ بر امریکای اقایان معنی خواهد داشت؟ مسلما این مسئله به مرگ این گونه عقاید و شعارها منجر میشود اگر منافع اقتصادی جمهوری اسلامی با امریکا گره بخورد و باب روابط تجاری با امریکا باز گردد ایران خیلی راحتتر تحت فشار امریکا و غرب دست به اصلاحات مورد نظر میزند...گفتگوی اقای اوباما تحت تاثیر کمیته قدرتمند روابط خارجه امریکا به رهبری برزینسکی است که چندی قبل برای مقابله با بلند پروازی نئو کانها در مورد جنگ با ایران با فشار به سازمانهای مختلف در امریکا گزارش سازمانهای اطلاعاتی امریکا را افشا کرد تا جلوی حمله احتمالی امریکا را به ایران بگیرد و به نظر من این کمیته عزم کرده به قدرت نئو کانها در امریکا با انتخاب اوباما به جای بوش پایان دهد.
دوست عزیز دو نکته را مطرح کرده اید که به هر دو سعی می کنم پاسخ بدهم. در مورد اول، آیا شما واقعا بر این باورید که شخص اول نظام جمهوری اسلامی یعنی آیت الله خامنه ای اجازه خواهد داد که آمریکا در ایران سفارت باز گشایی کند و پرچم آمریکا در قلب ام القرای اسلام به اهتزاز در آید و روزانه صدها نفر از امت حزب الله در جلوی در سفارت برای گرفتن ویزا صف بکشند و مهمتر از همه: کارکنان وزارت امور خارجه آمریکا در داخل ایران مشغول فعالیت شوند؟ توجه شما را جلب می کنم به سخنان آیت الله خامنه ای در یزد در روز ۱۳ دی در همین مورد:" ایجاد رابطه، امکان نفوذ امریکایی ها و زمینه رفت و آمد ماموران اطلاعاتی و جاسوسی آنها در ایران را فراهم می کند به همین علت برخلاف ادعای برخی افراد پرگو، رابطه با امریکا در حال حاضر برای ملت ایران نفعی ندارد."
در حقیقت، آمریکا و اسرائیل ستیزی هسته اصلی سیاست خارجی حکومت جمهوری اسلامی را که بر اساس یک ایدئولوژی مذهبی بنا شده تشکیل می دهند. آنچه جمهوری اسلامی از مذاکرات با آمریکا می خواهد نوعی بهره برداری تبلیغاتی و در نهایت ایچاد شرایط نه جنگ و نه صلح است؛ یعنی شرایطی که در آن جمهوری اسلامی بدون ایجاد رابطه کامل با آمریکا از مزایای دیگر مذاکره با آن نهایت استفاده را ببرد که تازه این هم با توجه به سیاست جمهوری اسلامی در عراق، لبنان و نوار غزه و البته برنامه هسته ای خود بیشتر به یک رویا شبیه است تا واقعیت.
من البته فکر می کنم گفتگوی مستقیم آمریکا با ایران با وجود تمام نکات منفی اش یک نکته مثبت اساسی هم دارد و آنهم این است که به مکتب فکری لیبرال آمریکا ثابت خواهد کرد که جمهوری اسلامی بواسطه ذات اصلاح ناپذیر و تروریستی خود دستی را که از سوی آمریکا به نشانه دوستی به طرف آن دراز شود گاز خواهد گرفت. این را البته کسانی نظیر فرید زکریا (چنان که در این مقاله اش شرح داده )می دانند و می گویند که چنین نتیچه ای به مردم ایران و دنیا ثابت خواهد کرد که مشکل از نظام حاکم بر ایران است و نه آمریکا. با وجود این من درست به مانند هیلاری کلینتون معتقدم این کار را می توان در سطحی پایین تر و توسط وزیر امور خارجه ایالات متحده انجام داد. نشستن رئیس جمهوری مهمترین و دموکراتیک ترین کشور دنیا بر سر یک میز با شخصی مانند محمود احمدی نژاد که نماینده واقعی مردم ایران نیست و در انتخاباتی غیر دموکراتیک و با تقلبهای گسترده به این مقام دست یافته و دست دادن و عکس گرفتن با او فقط به احمدی نژاد کمک می کند تا از این ملاقات نهایت استفاده تبلیغاتی را ببرد و به مردم ایران و توده های عرب بگوید که رئیس جمهور آمریکا بالاخره مجبور شد با او بعنوان رهبر همطراز خود بر سر یک میز بنشیند و از این ملاقات بعنوان پیروزی ای برای اسلام و نزدیک تر شدن ظهور امام غایب خود یاد کند. مطمئن باشید هستند کسانی در حاکمیت جمهوری اسلامی و سپاه که رئیس جمهور شدن سیاه پوستی با نام میانی حسین و تمایل او برای ملاقات با احمدی نژاد را آغاز افول قدرت ابالات متحده و از نشانه های ظهور می دانند.
در مورد کمیته روابط خارجی ایالات متحده Council on Foreign Relations باید خدمت شما عرض کنم که برژینسکی رهبری آنرا به عهده ندارد و حتی دیگر مثل سابق عضو هیأت مدیره آن هم نیست. برژینسکی اکنون فقط یک عضو این شورا است مانند هنری کسینجر و یا دیک چینی. در ضمن در این شورا هم افرادی با ذهنیت لیبرال عضو هستند و هم نئو کانهایی نظیر نورمن پادهورتز که اکنون پدر نئوکانها نامیده می شود و خواستار بمباران تآسیسات اتمی ایران هم هست. تا آنجا که من می دانم این شورا و آقای برژینسکی در انتشار عمومی خلاصه گزارش سازمانهای اطلاعاتی NIE ایران نقشی نداشتند و این شخص رئیس جمهور آمریکا بود که اجازه داد بخشهایی از این گزارش منتشر شود چه را که می دانست اگر این کار را نکند این گزارش بعدها به بیرون درز خواهد کرد و او متهم به cover-up خواهد شد. و البته دست آخر اینکه ممکن است اعضای لیبرال این کمیته از نامزدی اوباما به علت افکار به شدت لیبرالی او حمایت کرده باشند اما بر روی جریان آنتخابات تآثیری ندارند و کسی را به جای کسی نمی نشانند.
در مورد برژینسکی یک نکته دیگر هم عرض کنم. نمی دانم چرا شما و یا بعضی دوستان وبلاگ نویس دیگر اینچنین بر روی ژبیگنیو برژینسکی حساب ویژه ای باز کرده اید. برژینسکی همانطور که در این مصاحبه با خود او می توانید بخوانید به عنوان مشاور امنیت ملی جیمی کارتر بطور مستقیم در جریان کمک CIA به مجاهدین افغان بود و از حمله شوروی به افغانستان به منظور ایجاد ویتنامی برای روسها و همینطور کمک به رشد اسلام گرایی افراطی در افعانستان حمایت کامل می کرد:
Q: And neither do you regret having supported the Islamic fundamentalism, having given arms and advice to future terrorists
B: What is most important to the history of the world? The Taliban or the collapse of the Soviet empire? Some stirred-up Moslems or the liberation of Central Europe and the end of the cold war

Q: Some stirred-up Moslems? But it has been said and repeated Islamic fundamentalism represents a world menace today
B: Nonsense! It is said that the West had a global policy in regard to Islam. That is stupid.
این مصاحبه در سال ۱۹۹۸ صورت گرفته و نشان می دهد تحلیل برژینسکی از اوضاع تا چه اندازه اشتباه بوده است. در ضمن، او در سال ۱۹۸۸ از دموکراتها جدا شد و از نامزد حزب جمهوریخواه یعنی جرج بوش پدر حمایت کرد و هر دو هفته یکبار به او در امور مربوط به سیاست خارجی مشاوره می داد. با این اوصاف من اگر جای شما بودم خیلی به او و قدرت تشخیص سیاسی او دل نمی بستم.
دوست عزیز دیگر امیر می گوید:
خیلی از طرفداران کلینتون و نماینده های عالی مقام حزب دمکرات حمایت خود را از اوباما اعلان کرده اند علیرغم حمایت اولیه از هیلاری امروز هم همجنس گرایان به بقیه مردم در حمایت از باراک پیوستند ، خشایار جان آیا امکان دارد شما هم این رویه حسنه را در پیش بگیرید یا خیر؟

امیر جان اینجور که شما صحبت از جنبش اوباما و گرویدن دسته های مختلف مردم به این جنبش می کنی من فکر می کنم کمی جو انتخاباتی شما رو گرفته! در مورد سوالت هم باید خدمت شما عرض کنم که بابا به خدا من نه سوپر دلگت هستم نه همجنسگرا که بپیوندم به جنبش اوباما! ولی جدا از شوخی باید خدمت شما عرض کنم که من همانطور که همیشه گفته ام طرفدار هیلاری کلینتون و جان مک کین هستم بعلت اینکه هر دو را ار لحاظ سابقه و پختگی سیاسی از اوباما سرتر می دانم. این البته به معنی تأیید تمامی صحبتها و تفکرات این دو سیاستمدار نیست همانطور که به معنای نفی تمامی صحبتها و افکار باراک نیست. به هر حال من سعی خواهم کرد با وجود علاقه ام به هیلاری و جان مک کین و مخالفتم با اوباما جانب انصاف را در تحلیلهایم نگهدارم.

بوش خطاب به اوباما: مذاکره مستقیم با دیکتاتورها نتیجه معکوس می دهد

2008-02-28T20:26:00.000-05:00

یکی از موضوعات مهمی که مدتهاست باعث بدبینی من--بعنوان یک ایرانی مخالف رژیم اسلامی ایران و واقف بر ذات اصلاح ناپذیر آن--نسبت به باراک اوباما شده است موضع او در قبال رهبران حکومتهای شرور، سرکوبگر وغیر دموکراتیکی مانند حکومت ایران است. اوباما مرتب می گوید که در صورت رئیس جمهور شدن بدون پیش شرط با رهبران کشورهایی نظیر ایران و کوبا مذاکره خواهد کرد. این موضع اوباما حتی واکنش اعتراض آمیز هیلاری کلینتون را نیز بر انگیخته است. بر خلاف اوباما--که به نظر می رسد خود را تافته جدا بافته می داند و به ادعای خود آمده است تا دنیا را تغییر دهد--هیلاری معتقد است رئیس جمهور آمریکا نباید پرستیژ مهمترین دموکراسی جهان را با ملاقات با رهبرانی مثل رائول کاسترو و محمود احمدی نژاد زیر سوال ببرد. خانم کلینتون معتقد است گفتگو با این گونه کشورها باید ابتدا در سطوح پایین صورت پذیرد و سپس در صورت نتیجه بخش بودن آنها، رئیس جمهور آمریکا خود ابتکار عمل را بدست گیرد.

خوشبختانه بالاخره امروز پرزیدنت بوش در کنفرانس مطبوعاتی خود در کاخ سفید این موضع اوباما را (بدون ذکر نام او) مورد انتقاد شدید قرار داد و اینکه چرا چنین موضع غیر مسئولانه ای از طرف رئیس جمهور آمریکا می تواند به شکل خطرناکی نتیجه معکوس دهد را به بهترین شکل بیان کرد:

"نشستن بر سر میز و عکس گرفتن با مستبدی مثل رائول کاسترو از منزلت کشور ما کم و به او اضافه می کند. او نفع زیادی از آن می برد چون می گوید مرا ببینید از سوی رئیس جمهور ایالات متحده به رسمیت شناخته شده ام. کسی که می گوید می خواهم به او بگویم که زندانیان را آزاد کند، بر اساس این نظریه عمل می کند که شما تنها باید مستبدان را بپذیرید و بعد آنها هم عمل می کنند."

وی افزود: "اما راهش این نیست، آنها اینطوری پاسخ نمی دهند. برای همین هم من تصمیم معکوسی گرفته و به مردم کوبا گفته ام که ما با شما هستیم، ما با حکومت شما مذاکره نمی کنیم و تحریم هایمان را تا زمانیکه شما آزادی خود را کسب کنید نگه می داریم."

نکته قابل توجه دیگر اینکه بوش از اوباما خواست بجای ارائه نظر درباره مسائلی نظیر سیاست آمریکا در عراق حواس خود را متوجه رقابت خود با سناتور کلینتون کند.

بررسی انتخابات مقدماتی حزب دموکرات-بخش نخست: چگونه هیلاری کلینتون اسیر اشتباهات خود گردید

2008-02-24T14:42:00.000-05:00

اگر انتخابات مقدماتی حزب دموکرات را تا بحال بدقت دنبال کرده باشید حنما می دانید که هیلاری کلینتون با توجه به ارقام فعلی نمایندگان تصاحب شده pledged delegates و مسیر پیش رو شانس بسیار کمی برای تصاحب نامزدی حزب دموکرات دارد.

در بررسی عوامل ناکامی هیلاری تا بدینجا بحثهای بسیاری مطرح شده از جمله این که اصولا هر رقابتی در مقابل باراک اوباما بدلیل شکل خاصی و غیرمتعارفی که کمپین او پیدا کرده محکوم به شکست بود. من این بحث را بطور کلی رد نمی کنم و در نوشته بعدی ام راجع به باراک اوباما به گوشه هایی از آن خواهم پرداخت، اما از بسیاری جهات هم با آن موافق نیستم. من قبول ندارم که اوباما شکست ناپذیر بود و یا هست و به دلایل بسیار معتقدم هیلاری در وهله اول اسیر اشتباهات خود و کمپین خود گردید:

1-اجازه دهید درهمین ابتدا به آیوا برگردیم. انتخابات ایالت آیوا همواره بدلیل اول بودن آن بسیار مهم است ولی پیروزی یا شکست در آن نتیجه نهایی انتخابات را رقم نمی زند. نمونه بارز آنهم بیل کلینتون و جرج بوش پدر هستند که هر دو در آیوا شکست خوردند ولی در نهایت نامزدی حزب خود را بدست آوردند. حکایت امسال ولی به گونه دیگری بود. پیروزی قاطع یک نامزد سیاهپوست در آیوا که اصلا جمعیت رنگین پوستی ندارد غولی را از بطری رها کرد که دوباره به کنترل در آوردن آن اگر نه غیر ممکن که بسیار مشکل بود و تلاش بسیار و استراتژی بسیار هشیارانه ای می طلبید. کمپین اوباما ،در غفلت تیم کلینتون، با تشکیل دفاتر انتخاباتی بیشتر و سرمایه گذاری بر روی رأی دهندگان تازه (بخصوص جوانان) در فاصله بین ماههای نوامبر--بعد از سخنرانی معروف او در مهمانی جفرسن-جکسن-- تا ژانویه ضربه کاری ای را به کمپین کلینتون و شهرت شکست ناپذیری او وارد کرد.

2-آنچه در آیوا اتفاق افتاد نشان داد که کمپین کلینتون هیچگاه خطر باراک اوباما را جدی نگرفته بود. بعد از شکست آیوا تیم کلینتون تا حدودی به خود آمد، اما بدلایلی که هنوز بر من مشخص نیست بعد از دو پیروزی پیاپی در نیو همپشایر و نوادا کار را تمام شده دید و اساس را بر این گذاشت که روز سه شنبه بزرگ کار اوباما یکسره خواهد شد. در کمپ کلینتون ظاهرا هیچ گونه برنامه ای برای رقابتهای پس از روز سه شنبه بزرگ وجود نداشت.

3-مسأله بعدی شکست کلینتون در انتخابات کارولینای جنوبی بود. شاید این از بدشانسی محض هیلاری بود که ایالتی مانند کارولینای جنوبی که 50 درصد از رأی دهندگان دموکرات آن را سیاهان تشکیل می دهند تبدیل به آخرین میدان رقابت پیش از روز سه شنبه بزرگ گردید. با وجود این در نگاهی دوباره، شاید کلینتون می توانست با اتخاذ استراتژی ملایمتر به رقابتی نزدیکتر با اوباما در این ایالت بپردازد و از نیروی عظیم روانی پیروزی قابل پیش بینی اوباما بکاهد. اکنون مسلم است که بر خلاف آنچه بسیاری از جمله خود من در آن زمان فکر می کردند رفتار و سخنان بیل کلینتون برای هیلاری هم در کوتاه مدت و هم در دراز مدت بسیار گران تمام شد.

4- اما آنچه من شخصا معتقدم با وجود تمامی اشتباهات تاکتیکی و استراتژیکی کمپین کلینتون او را اکنون در آستانه شکست قرار داده نظم مالی و یا همان fiscal responsibility است که اصولا مهمترین اصل در اداره کردن موفقیت آمیز هر سازمانی در جهان است. ضعف مالی در این رقابتها تبدیل به پاشنه آشیل کلینتون گردید چرا که باعث شد او نتواند در بسیاری ار ایالتها دفاتر انتخاباتی باز کند و به جذب نیرو و پخش تبلیغات تلویزیونی بپردازد. هیلاری از ابتدای فعالیتهای انتخاباتی خود به تعداد کمی از اعانه دهنده های عمده بسنده کرد و با برنامه ریزی غلط مدیریت کمپین خود نه تنها در روز 6 فوریه مجبور به قرض دادن ۵ میلیون دلار به کمپین خود شد بلکه تازه در آن هنگام به تآمین هزینه های مالی خود با بهره گیری از کمک اعانه دهنده های کوچک اینترنتی پرداخت. این در حالی بود که باراک اوباما کمپین خود را بر اساس تعداد بسیار زیادی از اعانه دهنده های خرده پا در سرتاسر ایالات متحده از طریق اینترنت قرار داد و تنها در ماه ژانویه موفق به جمع آوری 32 میلیون دلار گردید که همین امر به او کمک کرد تا در بسیاری از ایالتها در مقابل کلینتون به نسبت دو به یک به تبلیغات تلویزیونی بپردازد و در ایالتهایی که در آنها کاکس برگذار می گردید از لحاظ سازماندهی و جذب رأی دهندگان جدید کلینتون را به راحتی مات کند.

5-به دلیل همین ضعف مالی که پیشتر عنوان کردم کلینتون تمرکز خود را در بسیاری از ایالتهای کوچک انتخابات روز سه شنبه بزرگ از دست داد و آنها را با اختلاف فراوان به اوباما باخت. این مسأله باعث شد تا اوباما بطور مثال با تعداد فراوان نمایندگان تصاحب شده در ایالتی مثل آیداهو نمایتدگان تصاحب شده کلینتون در ایالت نیویورک را خنثی کند. ضعف مالی کلینتون همچنین باعث شد او درعمل در رقابتهای بعد از روز سه شنبه بزرگ در ماه فوریه (که در بسیاری از ایالتها به شکل کاکس یا گردهمایی برگزار می شدند و نیازمند سازماندهی و هزینه فراوان بودند) از پیش باخته باشد و در نهایت کار بجایی برسد که دیگر شاید حتی پیروزی در تکزاس و اوهایو هم نتواند او را نجات دهد.

6-مشکل مالی و تغییر مدیر کمپین کلینتون که به نظر می رسد دیر صورت پذیرفت هر دو نشان از ضعف برنامه ریزی و انضباط در کپمینی دارند که تا پیش از این به عنوان ماشین شکست ناپذیر کلینتون از آن یاد می شد. سوالی که برای بسیاری از طرفداران کلینتون از جمله خود من مطرح است این است که چطور شخصیت سیاسی ای مانند هیلاری کلینتون که از سال 1972 در فعالیتهای انتخاباتی حضور داشته (در کمپین انتخاباتی جرج مک گاورن) و سپس از سال 1978 بعنوان بانوی اول آرکانسا در سطح بالای سیاسی ایلات متحده و پس از آنهم در سطح اول آن چه بعنوان بانوی اول ایالات متحده و چه بعنوان سناتور ایالت نیویورک مطرح بوده، با وجود چنین سابقه و شبکه ارتباطات سیاسی، نتوانست کپمینی را تشکیل دهد که از لحاظ برنامه ریزی، بینش سیاسی و انضباط مالی طراز اول باشد؟ ایا کلینتون وفاداری سیاسی یارانش را به مهارتهای سیاسی آنان ترجیح داد؟

همانطور که بارها در نوشته هایم عنوان کرده ام بر اساس قابلیتهای فردی، برنامه های اقتصادی و سیاسی داخلی و خارجی (هر چند که در بعضی از آنها مانند بیرون کشیدن نیروهای آمریکایی ار عراق با هیلاری اختلاف نطر دارم) و البته سابقه سیاسی هیلاری کلینتون را بسیار شایسته تر نسبت به باراک اوباما برای تصاحب نامزدی حزب دموکرات می دانم، اما مسآله اینجاست که قابلیتهای فردی و سابقه سیاسی هنگامی یک نامزد را شایسته تصاحب نامزدی و در نهایت مقام ریاست جمهوری مهمترین کشور دنیا می کنند که او با گردآوری یک تیم سیاسی خبره (مانند تیمی که بیل کلینتون در سال 92 تشکیل داد) و استراتژی هوشیارانه و تیزبینانه بسیاری از این قابلیتها را درعمل ثابت کند و جای بحثی درباره توانایی های خود باقی نگذارد؛ امری که در مورد هیلاری، تیم او و استراتژی انتخاباتی آنها تا به امروز اتفاق نیافتاده است.

در قسمت دوم این بحث به بررسی عملکرد باراک اوباما خواهم پرداخت.

درباره مناظره امشب

2008-02-21T23:55:00.000-05:00

با توجه به وضعیتی که انتخابات مقدماتی حزب دموکرات پیدا کرده فکر نمی کنم اصولا صرف یک مناظره یک ساعت و نیمه بتواند روند کنونی رقابت را تغییر دهد، مگر آنکه آن مناظره آنقدر یکطرفه باشد که دیگر جای هیچ حرف و سخنی باقی نماند و البته همه کارشناسان می دانند که حداقل در یک مناظره درون حزبی چنین اتفاقی معمولا رخ نمی دهد.

با این وجود هیلاری کلینتون امشب هم به مانند تقریبا اکثر مناظره های پیشین خود بسیار توانا عمل کرد. هیلاری کامل نیست و بعنوان یک سیاستمدار هم نقطه ضعف زیاد دارد. اما من دیگر به سن و سالی رسیده ام که دنبال انسان یا سیاستمدار کامل نباشم. هیچ شخص یا سیاستمداری قادر نیست هر آنچه که من دوست دارم یا هر آنچه که اکثریت فکر می کنند صحیح است را انجام دهد. بعنوان یک ایرانی علاقه مند به سیاست که هیچگاه از نعمت حمایت کردن و رأی دادن به رهبر مورد علاقه خود در یک فضای باز سیاسی بهره مند نبوده همواره از دیدن مناظره های هیلاری کلینتون و عمق دانش و تسلط او بر موضوعات مهم و اساسی داخلی و خارجی ایالات متحده لذت بردم و آنچه را که هرگز در رهبری سیاسی در ایران نیافتم در او و سالها پیش در همسرش یافتم.

سخن آخر اینکه آنچه مناظره امشب را برای طرفداران هیلاری به یاد ماندنی کرد صحبت فوق العاده او در انتهای مناظره بود که جمعیت را وادار کرد تا برای او بایستند و به ابراز احساسات بپردازند. این صحبت چه زمینه ساز آغاز بازگشتی دیگر برای او باشد و چه مقدمه وداع او از رقابتهای مقدماتی، بار دیگر به من یاد آوری کرد که چه را از ابتدا به او اعتقاد پیدا کردم و این برای من و گمان می کنم برای بسیاری از طرفداران دیگر او که ماه بسیار سختی را پشت سر گذاشتند شاید حتی مهمتر از هر نتیجه ای باشد که امشب از این مناظره حاصل شد:

وقتی سناتور طرفدار اوباما نمی تواند حتی 'یک' دستاورد از او را نام ببرد

2008-02-21T16:22:00.000-05:00

Kirk Watson سناتور طرفدار باراک اوباما از ایالت تگزاس بعد از این که پنج بار توسط Chris Matthews در شبکه MSNBC به شکلی تحقیر آمیز مورد پرسش قرار می گیرد اذعان می کند که قادر نیست حتی 'یک' دستاورد از باراک اوباما -سناتوری که در کل فقط سه سال عضو کنگره آمریکا بوده و بیشتر این مدت را هم به فعالیتهای انتخاباتی پرداخته-- را نام ببرد.

... "So much for "change we can believe in

پایان کار هیلاری کلینتون

2008-02-19T22:25:00.000-05:00

همانطور که روز بعد از سه شنبه بزرگ پیش بینی کرده بودم اوباما تمامی رقابتهای فوریه را از آن خود کرد. کمپین سر درگم و ضعیف کلینتون--که بعنوان نمونه تا همین چند روز پیش حتی نمی دانست در نهایت چه مدت زمانی باید در ویسکانسین صرف کند-- نشان داد که حتی از لحاظ تجربه و برنامه ریزی که به نظر برگ برنده کلینتون در مقابل رقیبش به شمار می رفت توانایی رقابت با کمپین تازه کار اما دقیق و منظم اوباما را ندارد. exit polls امشب ویسکانسن نشان می دهند که دیگر فرصتی برای جبران برای کلینتون باقی نمانده است. پیش بینی من این است که در انتخابات 4 مارچ، کلینتون اوهایو و تکزاس را هم واگذار خواهد کرد و این به معنی پایان کمپینی مغرور، بی برنامه و بی انضباط خواهد بود که -- در حالیکه همه چیز برای پیروزی آن مهیا بود-- فرصتی طلایی را با اشتباهات متعدد به راحتی به هدر داد. باراک اوباما اکنون لیاقت بیشتری برای نامزدی حزب دموکرات نسبت به هیلاری کلینتون دارد.

اوباما عزیز دردانه رسانه ها

2008-02-15T19:25:00.000-05:00

یک مقاله خیلی خوب دیدم در مجله نیویورک راجع به نحوه برخورد رسانه ها در آمریکا با هیلاری کلینتون و باراک اوباما و اینکه چطور پوشش رسانه ای به طرز کاملا غیر منصفانه ای در رابطه با هیلاری منفی و در رابطه با اوباما مثبت بوده است. این مقاله اکونومیست درباره اوباما (که عکسش را در این پست می بینید) هم تقریبا به همین مسأله می پردازد. البته به عنوان یکی از طرفداران پر و پا قرص کلینتون باید اشاره کنم که این مسأله که به نظرم کاملا هم درست است و قبلا هم به آن اشاره کرده ام ضعفهای کمپین هیلاری را توجیه نمی کند، ضمن اینکه با اینکه کلینتون فعلا وضعیت مناسبی ندارد، اما هنوز به پایان راه نرسیده است. در آمریکا همه از دوست و دشمن معتقدند بیل و هیلاری را هرگز نباید دست کم گرفت.

به هر حال مطمئنم ماه عسل اوباما با رسانه ها خیلی زود به پایان خواهد رسید. به قول چارلز کراتهمر مقاله نویس واشینگتن پست افسون اوباما شاید تا روز مراسم تحلیف ریاست جمهوری آمریکا نیز ادامه یابد، اما روز بعد از آن یعنی 21 ژانویه 2009 روز بیداری (awakening) و بازگشت به واقعیت خواهد بود.

پیام شاهزاده رضا پهلوی به مناسبت فاجعه ۲۲ بهمن

2008-02-08T22:22:00.000-05:00

هم میهنان عزیزم،

نزدیک به ســه دهـۀ پیش در چنیـــن روزی، ملت ما مــردمی بودنـد که امیــد را در فــردای خود می جستند. ۲۹ سال پس از آن هــرج و مـرج بزرگ، حکومتی برایران چیــره شده است که تمام توانش را برآن گذاشته تا امید را ریشه کن کند. این حکومت برآن بوده و هست تا از شب، ابدیتی ســازد. شبــی کــــه سپیــده نــــدارد. شب سیــاه از فســاد. شب عــدول از حــق. شب دروغ. شب بی بخشش. شب سرد زمستانی که راکبان دروغ، بی بهارش می خواهند. ۲۹ سال از ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، سالروز غروب امیــد، می گذرد. شبی که اگر بپایـــد، سرانجامش ویرانه ای خواهد بود فاجعه آمیزتر از ویرانۀ کنونی.

هم میهنم،

خطاب من در این روز سیـاه، فـرد فـرد شما عزیزان اید. جمهوری تباهی، امروز در سخت ترین تنگناهــای درونی و برونی گرفتارآمده است. نسلی نــو به میان آمده است. نسلی که هم از تجربـۀ ویرانگر پدران خود آموخته و هم نگاهش به فراسوی ماتم است. نسلی که بدنۀ هرم جمعیتی ایران و نیروی محرکۀ اصلی افکارعمومی این ملت را تشکیل می دهد. نسلی که بــرآنست که بساط غم برانــدازد و بـــرای میهن و زنــدگی خویش طرحی نــو دراندازد. نسلی کـــه، از این پس، هستی ایران در گروی ارادۀ آن نهفته است.

هم میهنانم،

من برآنـم تا همراه بــا شما و دست در دست هم، طومـار «آن دروغ بـــــزرگ» را درهم پیچیــم. حاکمیت می بــایست کــه از آن ملت ایـران باشــد. در ایـن راه، من برآنـم، این خواست دیــــرینۀ شما ملت بزرگ جامۀ حقیقت پوشد.

هم میهنانم،

پایان شب سیـه، صبح سپیــد است. بهــاران آزادی در راه است. امــروز جهان آزاد آماده است تا از حرکت شما پشتیبانی کند. بیاییــم دست دردست هم نهیم و فــرارسیدن فصل شادی را شتابی نو بخشیم، که پیروزی در انتظار ملت ایران است.

خداوند نگهدار ایران باد.

رضا پهلوی

باراک اوباما پیروز نبرد سه شنبه بزرگ؟

2008-02-06T20:53:00.000-05:00

خشایار خیرخواه - تورنتو

دوستان عزیر یقین دارم تا بحال از کم و کیف نتایج روز سه شنبه بزرگ مطلع شده اید. باید بگویم با توجه به نتایج دیشب و مسیر پیش رو در ماه فوریه در جدال بین دو نامزد دموکرات باراک اوباما را پیروز نبرد سه شنبه بزرگ می دانم و گمان می کنم با توجه به نکات ذیل، او در نهایت با کسب نماینده (pledged delegate) بیشتر در موقعیت بهتری نسبت به هیلاری کلینتون برای تصاحب نمایندگان ویژه (super delegates) و نامزدی حزب دموکرات در ماه آگوست قرار خواهد گرفت:

1- امید تیم کلینتون این بود که بتواند با پیروزیهای متعدد در روز سه شنبه بزرگ و با اختلاف آرای بسیار با برتری حداقل 100 نماینده فاصله خود را با اوباما زیاد کند و حاشیه امنی برای رقابتهای پیش رو که اوباما در آنها دست بالا را دارد ایجاد کند. نه تنها این امر تا حدود زیادی میسر نشد، بلکه به نظر می رسد اوباما حتی نمایندگان بیشتری را در جدال دیشب از آن خود کرده باشد. اوباما البته این امر را مدیون پیروزی قاطع خود در ایالتهای جمهوریخواهی نظیر آیداهو با 79٪ ، کلرادو با 67٪ و مینسوتا با 81٪ آرا است که در آنها Caucus برگزار شد. این آمار باعث شدند اوباما تعداد نماینده بسیار بیشتری را نسبت به نمایندگان تصاحب شده کلینتون در ایالتهایی که کلینتون در آنها به برتری رسید از آن خود کند.

2-رقابتهای بعدی حزب دموکرات در ماه فوریه روز شنبه هفته آینده در ایالتهای واشینگتن و لوئیزیانا، یکشنبه هفته آینده در ایالت مین، سه شنبه هفته آینده در واشینگتن دی.سی. و ایالتهای مریلند و ویرجینیا و در نهایت در ایالتهای ویسکانسین و هاوایی در روز 19 فوریه برگزار می شود. در تمامی این ایالتها از هم اکنون می توان اوباما را برنده دانست (لوئیزیانا، مریلند، واشینگتن دی.سی. و ویرجینیا بدلیل درصد بالای جمعیت سیاه پوست آنها، مین و واشینگتن بدلیل caucus بودن نوع انتخابات آنها که نقطه قوت اوباما محسوب می شود، هاوایی بدلیل اینکه قسمتی ار دوران کودکی اوباما در آن سپری شده و ویسکانسین به این دلیل که ایالتی anti-establishment محسوب می شود و بافت آن به رأی دهندگان اوباما بسیار نزدیک است.) سوال اینجاست که اوباما با چه درصدی از آرا این ایالتها را خواهد برد؟ اگر او بتواند با درصدی مشابه آنچه در آیداهو، جورجیا، کارولینای جنوبی و غیره رخ داد به پیروزی برسد فاصله نمایندگان خود با کلینتون را هر چه بیشتر افزایش خواهد داد.

3-اوباما در ماه ژانویه بیش از 32 میلیون دلار از کمک کنندگان مالی خود دریافت کرد که او را قادر می سازد در ادامه راه در تمامی ایالتهای باقی مانده تا سر حد ممکن هزینه و تبلیغ کند. از طرف دیگر کمپین کلینتون در ادامه راه با مشکل مالی مواجه شده است تا آنجایی که هیلاری مجبور شد امروز 5 میلیون دلار از حساب شخصی خود برای هزینه های کمپین خود برداشت کند. این یعنی اینکه کمپین کلینتون مجبور خواهد بود به جای هزینه برای رقابت در ایالتهای ماه فوریه به تبلیغ در دو ایالت تگزاس و اوهایو در ماه مارچ بیاندیشد. اما اگر اوباما تمامی ایالتهای ماه فوریه را با اختلاف بالا ببرد شاید هزینه کردن در تگزاس و اوهایو نوشدارو پس ار مرگ سهراب باشد.

4- نکات بالا بدین معنی نیست که هیلاری کلینتون دیشب خوب عمل نکرد. اتفاقا بر عکس، او در چندین ایالت فراتر از آنچه پیش بینی ها و نظر سنجی ها اعلام کرده بودند عمل کرد و بعنوان مثال در کالیفرنیا، مسچوستز، تنسی، آریزونا و اوکلاهما بسیار خوب ظاهر شد. او به جز میزوری ( با اختلاف یک درصد) تمامی ایالتهای بزرگ را برد و حتی در مناطق روستایی rural میزوری (110 از 115 بخش ایالت میزوری) و تنسی اوباما را با اختلاف فراوان پشت سر گذاشت. کلینتون تنها در ایلینوی ایالت خانگی اوباما از تمامی کسانی که در کانزاس، داکوتای شمالی، آیداهو، کالرادو و یوتا به اوباما رآی داده بودند بیشتر رآی کسب کرد و در مجموع در کل آرا عمومی هر 22 ایالت با اختلاف اندک اوباما را شکست داد. نکته مثبت دیگر آرای هیلاری این بود که حدود 55 درصد از کسانی که روز آخر یعنی دیروز تصمیم نهایی خود را گرفتند به او رأی دادند. و البته مهمتر از همه اینکه او با وجود هیاهوی بسیار جان کری، تد کندی و کارولین کندی در حمایت از اوباما، ایالت مسچوستز را که ایالت خانگی جان کری و تد کندی و پسرش (که فرماندار این ایالت است) و ایالت کالیفرنیا را با وجود سر و صدای اوپرا وینفری و ماریا شرایور همسر آرنولد به راحتی از آن خود کرد.

هیلاری کلینتون همچنین در نظر سنجی ای که موسسه گالوپ امروز منتشر کرد فاصله خود را در سطح ملی که تا دو روز پیش به 2 درصد رسیده بود دوباره به 13 درصد رساند که نشان از تلاش موفقیت آمیز او در خنثی کردن موج روانی ای که در یک هفته گذشته به نفع اوباما و با حمایت وحشتناک رسانه ها از او ایجاد شده بود می دهد. اما با توجه به چشم انداز آینده رقابت بسیار نزدیک او با اوباما و نکاتی که پیشتر بیان کردم، امید فراوانی برای او قائل نیستم و شانس اوباما را بیشتر می بینم مگر اینکه او در بعضی از رقابتهای ماه فوریه فراتر از حد انتظار ظاهر شود و یا بتواند سهم خود را از نتایج میشیگان و فلوریدا بستاند که فعلا هر دو مورد دور از ذهن به نظر می رسند.

خانمها، آقایان با این گزارش مجموعه گزارشهای مرتب من در رابطه با انتخابات تاریخی مقدماتی ایالات متحده آمریکا در سال 2008 به پایان می رسد. از تمامی شما که گزارشهای انتخاباتی من را به دقت دنبال کردید و با نطرهایتان با من همراه بودید بی نهایت متشکرم. امیدوارم توانسته باشم کار دقیق و حرفه ای را ارائه داده باشم (هر چند خیلی دلم می خواست در آمریکا و از نزدیک انتخابات را دنبال می کردم) . قضاوت البته با شما. امیدوارم در آینده نزدیک، پس از کمی رفع خستگی و کم خوابی مجددا در خدمتتان باشم. باز هم از همراهی همگی شما بسیار ممنون.

سه شنبه بزرگ: روزی بزرگ اما غیر قابل پیش بینی

2008-02-03T12:50:00.000-05:00

کمتر از 48 ساعت به روز سه شنبه بزرگ مانده است. قصدم در ابتدا از نوشتن این مطلب این بود که به بررسی نظر سنجی ها بپردازم و سپس توضیح دهم که با توجه به این آمار وضعیت تقسیم نماینده ها به چه شکل خواهد بود. اما فعلا به این نتیجه رسیده ام که این نظر سنجی ها نمی توانند معیار درستی برای پیش بینی آنچه در روز سه شنبه اتفاق خواهد افتاد باشند و دلیل آنهم این است که در اکثر نظر سنجی های منتشر شده تا به این لحظه در اکثر ایالتها حداقل رقمی حدود 10 درصد رأی دهنده مردد (undecided) وجود دارد که چرخش اکثریت آنان به سمت هر کدام از نامزدها برنده آن ایالت را رقم خواهند زد. مثلا در ایالت کالیفرنیا هم اکنون دو نظر سنجی یاراک اوباما و دو نظر سنجی هیلاری کلینتون را پیشتاز نشان می دهند، اما در هر چهار نظر سنجی منتشر شده بین 10 تا 15 درصد گفته اند که هنوز تصمیم خود را نگرفته اند. این یعنی این که بهیچ عنوان نمی توان نتیجه کالیفرنیا را پیش بینی کرد.

به همین خاطر امروز به بررسی آخرین وضعیت هر کدام ار چهار رقابت کننده ای که اکنون شانس اصلی تصاحب نامزدی حزب خود را دارند می پردازم و پیش بینی را به عهده شما می گذارم:

هیلاری کلینتون: هیلاری کلینتون در اکثر نظر سنجی های منتشر شده در ایالات مختلف با اختلاف کم ار باراک اوباما پیش است. اما در این زمینه چند نکته مهم را نباید فراموش کرد. اول اینکه با توجه به نسبی بودن تصاحب نمایندگان هر ایالت پیروزی با اختلاف کم یعنی تقسیم نمایندگان با رقیب به شکل مساوی. اگر روز سه شنبه نتایج به همین صورت که الان نظر سنجی ها نشان می دهند شکل گیرند هیلاری با وجود تصاحب آرا عمومی در بسیاری از ایالتها نخواهد توانست کار را روز سه شنبه تمام کند. دومین و از دید من مهمترین مسئله این است که حتی با وجود آنچه در مورد اول عنوان کردم هیلاری نباید کالیفرنیا، نیویورک و نیوجرسی را حتی با اختلاف کم و تقسیم نمایندگان واگذار کند چون از لحاظ روانی ضربه مهلکی به کمپین او وارد خواهد شد. نکنه آخر اینکه اگر او بتواند علاوه بر پیروزی در ایالتهایی که انتظار می رود او در نهایت در آنها پیروز شود، در ایالتهایی نظیر میزوری، آریزونا، آلاباما، تنسی و نیو مکزیکو به پیروزی دست یابد حتی در صورت تقسیم مساوی نمایندگان جنگ روانی روز چهارشنبه را از آن خود خواهد کرد و با نیروی روانی تازه به جدال در ایالتهای باقی مانده خواهد پرداخت.

باراک اوباما: بهترین خبر در حال حاضر برای اوباما نظر سنجی های منتشر شده مربوط به ایالت کالیفرنیا است که او را در یک قدمی کلینتون و در بعضی از آنها بالاتر از او نشان می دهند. اگر اوباما بتوان کالیفرنیا، کانتیکت، نیوجرسی و میشیگان را حتی با اختلاف اندک از آن خود کند به نظرم کار کلینتون را باید تمام شده دانست. بعلاوه، نکته دیگری که کمتر دیده ام راجع به آن صحبت شود ایالتهایی است که در روز 9 فوریه و 12 فوریه انتخابات مقدماتی در آنها بر گذار می شود. اگر اوباما روز سه شنبه به پیروزیهای چشمگیر دست یابد در اکثر رقابتهای پیش رو مانند انتخابات واشینگتن دی سی، ایالت واشینگتن و ایالت ویرجینیا دست بالا را خواهد داشت.

جان مک کین و میت رامنی: برای اکثر کارشناسان انتخاب مک کین تقریبا مسجل شده است. بسیاری از ایالتهایی که رقابتهای حزب جمهوریخواه در روز سه شنبه بزرگ در آنها صورت می گیرند بر خلاف معیار نسبی حزب دموکرات تمامی نمایندگان را به برنده آرا عمومی اهدا می کنند که همین کار مک کین را که طبق آخرین نظر سنجی ها در بسیاری از آنها با اختلاف زیاد پیش است بسیار راحت می کند. با این وجود هنوز در ایالتهایی نظیر کالیفرنیا رامنی رقیب جدی برای مک کین محسوب می شود، ضمن اینکه محافظه کاران حزب جمهوریخواه هنوز بهیچ عنوان زیر بار نامزدی مک کین نرفته اند و تمام نیروهایشان را برای پیروزی رامنی در رقابتهای روز سه شنبه بزرگ بسیج کرده اند.

در حال حاضر شکی نیست که باراک اوباما با پیروزی بزرگ حود در کارولینای جنوبی و بعد از آن حمایت کارولین و تد کندی و بسیاری دیگر موچ گسترده جدیدی را در حمایت از خود در سراسر آمریکا به راه انداخته است و در این راه رسانه ها نیز تمام و کمال با او همراه شده اند، اما آنچه که در نیو همپشایر اتفاق افتاد حداقل من را وادار می کند در پیش بینی آنچه در روز سه شنبه اتفاق خواهد افتاد احتیاط کنم. به نظر من رأی دهندگان undecided حزب دموکرات نتیجه نهایی اکثر رقابتهای روز سه شنبه را رقم خواهند زد. اگر در بین این رأی دهندگان مسئله شانس انتخاب شدن در ماه نوامبر (electibility) و جنگ عراق نگرانی های اصلی باشند اوباما و اگر اقتصاد و بیمه درمانی اولویتهای درجه اول باشند هیلاری شانس پیروزی خواهند داشت. علاوه براین در بعضی ایالتها نظیر کالیفرنیا میزان مشارکت زنان و لاتینها که تا بحال دو پشتیبان اصلی خانم کلینتون بوده اند و همینطور آرایی که پیشتر داده شده (early votes که در کالیفرنیا چیزی حدود 25 درصد است) می توانند در نتیجه نهایی تأثیر فراوان داشته باشند. بنابراین با توچه به میزان بالایی از رأی دهندگان که در ظرف این دو روز باقی مانده و یا حتی روز آخر تصمیم خود را خواهند گرفت اصلا بعید نیست که نتایج روز سه شنبه نه تنها نزدیک نباشند که منجر به پیروزی بزرگ یکی از دو طرف شوند و تکلیف نامزدی حزب را به یکباره روشن سازند.

و در نهایت اجازه دهید از آنالیز بی طرفانه انتخابات بیرون بیایم و صادقانه بگویم که من هنوز و حتی پیشتر از گذشته --با توجه به بررسی دقیق رفتار و برنامه های هیلاری کلینتون و باراک اوباما در جریان انتخابات و مناظره ها--خانم کلینتون را از هر لحاظ شایسته نامزدی حزب دموکرات و حتی در صورت ناکامی مک کین لایق ریاست جمهوری آمریکا می دانم. هیلاری کلینتون زنی با شخصیت مثال زدنی و هوش، دانش و ذکاوتی بی نظیر است و از صمیم قلب امیدوارم او بتواند روز سه شنبه بر موج احساساتی که در حمایت از باراک اوباما ایجاد شده غلبه کند و به آنچه لیاقتش را دارد دست یابد.

جان مک کین و هیلاری کلینتون؛ فاتحان فلوریدا

2008-01-29T23:08:00.000-05:00

پیروزی امشب جان مک کین در ایالت فلوریدا بسیار پر اهمیت بود چرا که او را به پیشتاز بلا منازع نامزدی حزب جمهوریخواه مبدل کرد. او اکنون در اکثر نظر سنجیهای ایالتهای مهم روز سه شنبه بزرگ از رقیبان خود میت رامنی و مایک هاکبی پیش است. قرار است فردا رودی جولیانی هم انصراف خود را اعلام کند و با پشتیبانی از مک کین از این به بعد برای او کمپین کند که اینهم امتیاز بزرگ دیگری برای جان مک کین خواهد بود. در ضمن فردا شب آخرین مناظره حزب جمهوریخواه قبل از روز سه شنبه بزرگ در لس آنجلس برگذار خواهد شد.

برای جان مک کین بسیار خوشحالم و این پیروزی بزرگ را به او تبریک می گویم. امیدوارم او با پیروزیهای متعدد در روز سه شنبه هفته آینده بالاخره به آنچه لیاقتش را دارد دست یابد و روز 4 نوامبر به کاخ سفید راه یابد. البته جان مک کین هنوز نتوانسته است شاخه محافظه کار حزب جمهوریخواه را بخود جذب کند و هستند بسیاری از فعالان شاخص محافظه کار و سنتی حزب جمهوریخواه که بدلیل مواضع مک کین بر سر مسائلی از قبیل مهاجرت نه تنها از او دل خوشی ندارند، بلکه متنفرند. غلبه بر این مشکل چالش اصلی مک کین در ادامه راه خواهد بود.

هیلاری کلینتون هم امشب در فلوریدا در جدالی پیروز از میدان خارج شد که هیچ امتیازی برای او در بر نداشت. کمیته ملی حزب دموکرات فلوریدا را نیز به مانند میشیگان بعلت سرپیچی از دستور العمل این حزب و جلو کشیدن تاریخ انتخابات خود تنبیه و از تمام نماینده های خود محروم کرد. بهمین خاطر هیچ کدام از نامزدهای حزب دموکرات در این ایالت به کمپین نپرداختند و از این لحاظ انتخابات امشب حزب دموکرات جنبه تشریفاتی داشت. با وجود این بیش از یک میلیون و نیم رأی دهنده دموکرات در انتخابات مقدماتی امشب شرکت کردند که در نتیجه، هیلاری کلینتون با دستیابی به 50 درصد آرا و با اختلاف 17 درصد نسبت به باراک اوباما به پیروزی ای چشمگیر دست یافت.

بسیاری از تحلیلگران این پیروزی کلینتون را پیروزی به معنای واقعی نمی دانند و بر این باورند که کلینتون پس از پشت سر گذاردن دو روز بسیار بد یعنی یکشنبه، روز تحلیل نتایج کارولینای جنوبی و دوشنبه، روز اعلام حمایت تد و کارولین کندی در تجمع بزرگی در واشینگتن ناچار شد به فلوریدا رفته و از نتایج انتخابات تشریفاتی آن نهایت استفاده تبلیغاتی را ببرد. شخصا تا حدودی با این تحلیل موافقم ولی به نظرم در آمار رأی دهندگان دموکرات فلوریدا نکاتی هست که باید بدانها توجه کرد.

امشب اوباما رأی زنان، رأی دهندگان شصت سال به بالا، کاتولیکها و رأی دهندگان با در آمد زیر 50,000 دلار را بار دیگر به کلینتون واگذار کرد. مهمتر این که او فقط ۲۳ درصد از رأی رأی دهندگان سفید پوست را به خود جلب کرد (او در کارولینای جنوبی نیز فقط به ۲۴ درصد آرای سفید پوستان دست یافته بود) و در بین اقلیت لاتین نیز به نسبت دو به یک مغلوب کلینتون شد. این آمار اگر در هفته آینده در روز سه شنبه بزرگ و در ایالتهایی مانند کالیفرنیا و نیویورک تکرار شوند اوباما را دچار مشکل اساسی خواهند کرد. نگاهی به جدول زیر این نکته را بخوبی ثابت می کند:

البته این که این آمار در بسیاری از این ایالات تکرار شوند واقعا قابل پیش بینی نیست چون همانطور که پیشتر اشاره کردم اصولا در فلوریدا رقابتی صورت نگرفت و بهمین دلیل نمی توان به این ارقام بصورت صد در صد اتکا کرد. در هر صورت باورم بر این است که هیلاری کلینتون به تغییر پوشش خبری که با پیروزی در فلوریدا حاصل شد نیاز داشت تا به تقویت روانی تیم و طرفداران خود بپردازد. در حال حاضر او به مانند جان مک کین، در فاصله کمتر از یک هفته مانده به Super Duper Tuesday در نظر سنجی های اکثر ایالات مهم از رقبای خود پیش است، ولی باید در نظر داشت که بسیاری از این نظر سنجی ها قبل از شکست او در کارولینای جنوبی و اعلام پشتیبانی تد کندی از اوباما انجام شده و در نتیجه تأثیر این دو عامل بر روی افکار عمومی مشخص نیست. البته در انتخابات امشب تنها نیمی از رآی دهندگان حمایت کندی را مهم می دانستند که از این بین، 47 درصد به اوباما و 40 درصد به کلینتون رأی دادند و این نیز می تواند کمپ کلینتون و طرفدارانش را تا حدودی آرام کند.

فردا شب با اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی تصاحب نماینده در انتخابات دموکراتها در روز سه شنبه بزرگ که کمی پیچیده تر از مدل جمهوریخواهان است و آخرین نظر سنجی ها با شما خواهم بود. اگر مورد و یا سوال خاصی نیز در ذهن دارید حتما کامنت بگذارید تا درباره اش توضیح دهم.

2008-01-28T23:33:00.000-05:00

دوستان عزیز امشب با توجه به سخنان State of the Union پرزیدنت بوش در کنگره آمریکا فرصتی برای نوشتن حاصل نشد. فردا شب پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات هر دو حزب در فلوریدا با تحلیل نتایج و وضعیت نامزدها در فاصله یک هفته مانده به Super Duper Tuesday در خدمتتان خواهم بود و به بررسی مسائل مهم این چند روز گذشته مانند حمایت تد کندی از اوباما و آخرین نظر سنجی ها خواهم پرداخت. در ضمن سعی خواهم کرد از فردا شب هر شب با پوشش هفت سیکل خبری باقی مانده تا روز 5 فوریه با هم آماده روز پر هیجان سه شنبه بزرگ شویم. پس فعلا تا فردا شب.

بازگشت بزرگ باراک اوباما

2008-01-26T23:15:00.000-05:00

خشایار خیرخواه - تورنتو

پیروزی بزرگ باراک اوباما در انتخابات امشب در ایالت کارولینای جنوبی فراتر از هر آنچه بود که نظر سنجی ها پیش بینی کرده بودند. اوباما امروز هیلاری کلینتون را با اختلاف 28 درصد شکست داد که این رقمی فوق العاده است، حتی با در نظر گرفتن این نکته که کمی بیش از نیمی از جمعیت رأی دهنده کارولینای جنوبی سیاه پوست بودند.

امروز حدود 80 درصد سیاهان و 25 درصد سفیدها به اوباما رأی دادند که درصد رأی سفیدپوستان به نسبت برای او بد نیست، اما آنچنان خوب هم بشمار نمی رود. در بین زنان سیاهپوست، کلینتون با اختلاف فراوان مغلوب اوباما شد، اما در بین زنان سفید پوست او بر اوباما غلبه کرد. در کل اوباما کلینتون را در بین زنان با اختلاف 24 درصد پشت سر گذاشت.

سوالی که دیشب مطرح کردم این بود که آیا پیروزی اوباما در کارولینای جنوبی او را دوباره به پیشتاز بلامنازع حزب دموکرات بدل می کند؟ با این پیروزی بزرگ و فراتر از حد انتظار شاید پاسخ به این سوال آری باشد. اما فراموش نباید کرد که روز سه شنبه دموکراتها در فلوریدا پا به پای جمهوریخواهها رأی خواهند داد و درست است که رأی آنها تأثیری در نتیجه نهایی ندارد، اما می تواند از لحاظ روانی به برنده کمک کند. نکته دیگر این است که تا روز سه شنبه بزرگ حدود 10 روز و یک مناظره دیگر باقی است و در این فاصله همانطور که تا بحال دیده ایم اتفاقات فراوانی می تواند رخ دهد که بر نتیجه رقابتهای سنگین روز 5 فوریه تأثیر بگذارد.

با وجود این امشب شب اوباما است و او اکنون فرصت طلایی ای در اختیار دارد که در چند روز آینده از این پیروزی خیره کننده خود نهایت استفاده را ببرد و رقابت را به زمین کلینتون در ایالتهای نظیر نیویورک، نیو جرسی، کالیفرنیا و مینسوتا بکشاند. اوباما یکبار مشاهده کرد که پیروزی در یک ایالت تضمینی برای بردن در ایالتهای دیگر آنهم در کشوری به وسعت آمریکا که در آن هر ایالت بافت و دینامیک خاص سیاسی و اقتصادی خود را دارد نیست.

اما آیا شکست سنگین امشب در کارولینای جنوبی می تواند به اندازه شکست آیوا برای هیلاری کلینتون دردسر ساز باشد؟ مطمئن نیستم. به نظر می آید کمپ کلینتون که از ابتدای هفته پیش می دانست در کارولینای جنوبی بازنده خواهد بود به نوعی با بیرون بردن هیلاری از این ایالت و قرار دادن بیل کلینتون و سخنان بحث بر انگیز او در کانون توجهات و همینطور با پر رنگ کردن مسأله نژاد (race) در رقابتهای انتخاباتی توسط او به نوعی دست یه یک ریسک سیاسی بزرگ زد و در راه پیروزیهای عمده در روز Super Duper Tuesday کارولینای جنوبی را قربانی کرد. آیا این استراتژی جواب خواهد داد؟ باید حداقل تا سه شنبه این هفته و نتایج فلوریدا منتظر بمانیم.

نکته آخر اینکه از همین امشب است که دوباره آگهی های ترحیم زندگی سیاسی بیل و هیلاری کلینتون رسانه ها را پر کند. با توجه به این شور و شعفی که هر بار نه فقط در بین بسیاری از فعالان سیاسی و نخبگان حزب دموکرات بلکه در بین رسانه های تصویری و نوشتاری متمایل به هر دو حزب از شکست هیلاری ایجاد می شود (در اتاق خبر CNN امشب تقریبا جشن به پا شده بود) اصولا دارم کم کم به این فکر می افتم که آیا پیروزی هیلاری در نهایت --حتی در انتخابات ماه نوامبر-- با این جو منفی سنگینی که بر ضد اوست--به غلط یا به درست--واقعا برای او و ایالات متحده ارزشش را دارد یا خیر. پاسخ به این سوال را هم به باور من تا ده روز دیگر رأی دهندگان نیمی از ایالات متحده روشن خواهند ساخت.

در خبرهای دیگر:

فرماندار فلوریدا امشب از جان مک کین حمایت کرد.

کارولین کندی دختر جان اف کندی امشب در مقاله ای در نیویورک تایمز با عنوان "اوباما: رئیس جمهوری همانند پدرم" از باراک اوباما حمایت کرد.

باراک اوباما و انتخابات کارولینای جنوبی: اوج گیری دوباره یا آغاز یک پایان؟

2008-01-25T19:44:00.000-05:00

خشایار خیرخواه - تورنتو

بر اساس تمامی نظر سنجی های منتشر شده تا به اکنون باراک اوباما را می توان برنده رقابت انتخاباتی فردا در ایالت کارولینای جنوبی نامید. سوال اصلی اما این است که آیا این پیروزی زمینه را برای پیروزیهای آتی او در انتخابات روز سه شنبه بزرگ مهیا خواهد ساخت یا خیر.

پاسخ به این سوال را در دو نکته بسیار مهم باید جستجو کرد:
۱- بیش از 50 درصد از رأی دهندگان انتخابات فردا سیاه پوست هستند. در بین سیاه پوستان اوباما به نسبت 60 به 20 از کلینتون پیش است اما در بین سفید پوستان او فقط از حمایت 10 درصد از آنها برخوردار است و این خبر خوبی برای اوباما نیست، چرا که این آمار نشان می دهد او خارج از کارولینای جنوبی و در ایالتهایی نظیر کالیفرنیا با جمعیت سیاه پوست بسیار کمتر به مشکل برخواهد خورد. اوباما همواره تلاش کرده است خود را نامزد تمامی طیفهای رأی دهنده، از جمله رأی دهندگان مستقل و جمهوریخواهان معتدل جلوه دهد. اگر او فردا فقط با اتکا به پیروزی سیاه پوستان به پیروزی برسد تا حد یک نامزد صرفا مورد حمایت سیاهان تنزل خواهد کرد و این تقریبا به منزله پایان کار او خواهد بود.
۲-آمارهای تحلیلی انتخابات فردا (cross tabs) از نتیجه انتخابات مهمتر خواهند بود. در دو انتخابات نیوهمشایر و نوادا باراک اوباما رآی زنان، رأی دهندگان بالای 50 سال و اقشار کم در آمد حزب دموکرات را به هیلاری واگذار کرد. باید دید علی رغم پیروزی احتمالی او این روند فردا نیز ادامه پیدا خواهد کرد یا خیر.
در منظر کلی باراک کمپین باراک اوباما بعد از شکست در نیوهمپشایر در روز 9 ژانویه دچار مشکل شده است. شکست اوباما در دو رقابت پیاپی و موضع دفاعی و شکننده او در مقابل حملات بی وقفه هیلاری و بیل کلینتون آنچه را که تبدیل به جنبشی عظیم شده بود تا حد یک نامزد انتخاباتی معمولی و بیشتر مورد علاقه سیاه پوستان تا طیفهای دیگر رأی دهندگان حزب دموکرات تنزل داده است. در این زمینه این نوشته اشپیگل به عنوان "پایان انقلاب باراک اوباما" را توصیه می کنم.
اوباما اگر می خواهد دوباره تبدیل به همان رقیب ترسناکی شود که در فاصله بین انتخابات آیوا و نیوهمپشایر کپمین هیلاری کلینتون را تا مرز سقوط پیش برده بود نه تنها باید تلاش کند به پیام اصلی کمپین خود باز گردد، بلکه باید بطور دقیق و اصولی و با زبانی که علاوه بر نخبگان حزب دموکرات و طبقات بالای رأی دهندگان، اقشار عادی طرفداران این حزب را نیز در بر گیرد به تشریح برنامه های خود در زمینه های مورد نگرانی آنها نظیر اقتصاد و بیمه درمانی بپردازد. اوباما البته وقت چندانی ندارد. حمایت غافلگیر کننده روزنامه نیویورک تایمز-- که روزنامه ای با تمایلات لیبرال و پیشرو است-- از هیلاری کلینتون نشان دهنده تقویت این طرز تفکر است که در صورت ادامه روند فعلی، بسیاری از رأی دهندگان حزب دموکرات با وجود علاقه به شخصیت و منش اوباما (style) در نهایت بعلت چالشهای داخلی و خارجی پیش رو به احتمال بسیار قوی هیلاری کلینتون و قابلیت و تجربه او (substance) را ترجیح خواهند داد. این برتری را حتی دیشب نامزدهای جمهوریخواه در مناظره دیشب خود چندین بار با به زبان آوردن نام هیلاری و حمله به او تأیید کردند و این در حالی است که در آخرین مناظره آنها در نیوهمپشایر این اسم اوباما بود که بعنوان پیشتاز حزب دموکرات بارها به زبان آمد.
آیا پیروزی احتمالی اوباما در انتخابات فردا نیروی روانی لازم را به کمپین او باز خواهد گرداند؟ آیا ریسک هیلاری کلینتون در ترک کارولینای جنوبی برای پایین آوردن توفعات و حملات مکرر بیل کلینتون به اوباما و رسانه ها نتیجه معکوس خواهد داشت؟ آیا جان ادواردز می تواند کلینتون را جا بگذارد و دوم شود و بدین ترتیب کمپین کلینتون را به مانند آیوا دچار سر گیجه کند؟ آیا هیلاری کلینتون با یک شکست بسیار نزدیک اثرات روانی پیروزی اوباما را از بین خواهد برد و جایگاه خود را بعنوان پیشتاز حزب دموکرات تثبیت خواهد کرد؟

تا فردا ساعت 7 شب منتظر می مانیم.

حمایت نیویورک تایمز از هیلاری کلینتون و جان مک کین

2008-01-24T23:04:00.000-05:00

لحظاتی پیش روزنامه نیویورک تایمز حمایت خود را از هیلاری رادم کلینتون در بین نامزدهای دموکرات و جان مک کین در بین نامزدهای جمهوریخواه رسما اعلام کرد. نیویورک تایمز در سر مقاله خود هیلاری کلینتون را بعلت "برخورداری از دانش، تجربه و خرد بالا" بهترین گزینه حزب دموکرات برای بازپس گیری کاخ سفید دانست. نیویورک تایمز همچنین جان مک کین را بعلت "تلاش برای ایجاد قوانین معقول و مورد حمایت هر دو حزب دموکرات و جمهوریخواه و همینطور عرضه انتخاب های بیشتر به دامنه گسترده تری از مردم آمریکا در مقایسه با رقیبان خود،" لایق نامزدی حزب جمهوریخواه در انتخابات ریاست جمهوری ماه نوامبر دانست.

البته باید این نکته را هم اضافه کنم که واقعا معلوم نیست که حمایت روزنامه ها و اشخاص مهم از نامزدها تا چه اندازه در نتیجه نهایی اثر قابل توجه دارد. با این وجود شکی نیست که این حمایتها، بخصوص اگر از سوی اشخاص و یا نهادهای بسیار معروف و مهم صورت گیرد، می تواند بعلت خبر ساز بودن آنها حداقل در کوتاه مدت از لحاظ روانی تأثیر گذار باشد.

آخرین تحولات در انتخابات مقدماتی آمریکا

2008-01-24T00:18:00.000-05:00

دوستان عزیز کم خوابی های این چند وقت گذشته آرام آرام دارد تأثیرش را بر من نشان می دهد، این است که در این دو روز گذشته با توجه به این مسأله و گرفتاریهای دیگر مجال نوشتن پیدا نکردم. گزارش مفصل بعدی ام را تا قبل از انتخابات روز شنبه کارولینای جنوبی خواهم نوشت. تا آن موقع این شما و این هم تحلیلی سریع و کوتاه از آخرین رویدادهای انتخابات مقدماتی ایالات متحده آمریکا:

۱-همانطور که می دانید هیلاری کلینتون انتخابات نوادا را در رآی گیری عمومی (popular vote) برد اما در نهایت از 25 نماینده ایالت نوادا اوباما یک delegate بیشتر نصیب خود کرد (13 به 12). این مسأله بر می گردد به سیستم پیچیده امتیاز دهی در این انتخابات که همانطور که قبلا اشاره کردم به شکل نسبی proportional انجام می شود. من سعی خواهم کرد این مسأله را بزودی تا قبل از Super Duper Tuesday در مطلبی جداگانه کاملا توضیح دهم، چرا که در انتخابات روز سه شنبه بزرگ هم مسلما با این تقسیم بندی ها دوباره روبرو خواهیم شد. در حال حاضر تعداد نماینده های تصاحب شده در هر دو طرف دعوا آنقدر زیاد نیست که یکی اینور و آنور تأثیر آنچنان در روند فعلی انتخابات بگذارد.
۲- به نظر من مناظره روز دوشنبه (حداقل ساعت اول آن) را هیلاری کلینتون از اوباما برد. کلینتون در اکثر اوقات بسیار محکم، خشن و در عین حال آرام و حرفه ای به نظر می رسید، در حالیکه اوباما بیشتر زمان خود را به دفاع از اتهاماتی که کلینتون و شوهرش در این چند وقت اخیر متوجه او کرده اند گذراند و مجالی برای تمرکز بر روی پیام و برنامه های اصلی انتخاباتی خود پیدا نکرد. این دقیقا همان چیزی بود که خانم کلینتون در نظر داشت چرا که هر چقدر اوباما بیشتر درگیر جدال لفظی با هیلاری و بیل کلینتون شود تمرکز بر روی هدف و پیام اصلی خود را بیشتر از دست خواهد داد. یک مسأله دیگر هم این که هر چقدر اوباما سخنور ماهری است به همان اندازه مناظره کننده وحشتناک ضعیفی است. در صورت تصاحب نامزدی حزب دموکرات او باید فکری به حال این قضیه بکند چون در غیر اینصورت جمهوریخواهان او را زنده زنده خواهند خورد.
۳- در مورد انتخابات روز شنبه مطلبی جداگانه خواهم نوشت اما تا همین جا بدانید که هیلاری کلینتون با ترک کارولینای جنوبی به مدت دو روز و در عوض کمپین کردن در ایالات دیگر تقریبا همه را از لحاظ روانی آماده پذیرش شکست خود کرده است. همین مسأله عامل سورپریز را از پیروزی احتمالی اوباما خواهد گرفت. از همین رو اوباما نه فقط باید روز شنبه ببرد، بلکه باید با اختلاف فاحش و با بهره گیری از رأی های طیفهای مختلف رأی دهندگان و نه فقط سیاهان ببرد تا برای کلینتون همچنان رقیب جدی باقی بماند. در این مورد به قول اینوریها Stay tuned!
۴-دموکراتها سه شنبه هفته آینده همزمان با جمهوریخواهها در فلوریدا به نامزدهای خود رأی خواهند داد اما درست به مانند میشیگان رأی های فلوریدا هم به حساب نخواهند آمد. تفاوت قضیه با میشیگان این است که این بار نام تمامی نامزدهای حزب دموکرات بر روی برگه انتخاباتی وجود دارد و برای همین پیروزی در این انتخابات حتی به صورت سمبلیک در ایالتی که حدود یک میلیون رأی دهنده دارد از لحاظ روانی بسیار مهم است. در این مورد هم Stlll more to come!

۵-لپ کلام اینکه فعلا به نظر می رسد شرایط در حال حاضر به نفع هیلاری کلینتون و جان مک کین پیش می رود اما این که روند حوادث فردا و شنبه و اصولا تا سه شنبه بزرگ چگونه پیش برود را حتی یک درصد هم نمی توان پیش بینی کرد (بخصوص با این سر و صداهایی که بیل کلینتون هر روز به راه می اندازد.) اگر طرفدار مک کین و کلینتون هستید فعلا امشب را راحت بخوابید تا فردا.

تو چه می دانی شام غریبان چیست اگر شام غریبانه خانه ابراهیم را ندانی؟

2008-01-20T01:52:00.000-05:00

از دیروز که در اخبار دیدم ابراهیم لطف اللهی، دانشجوی رشته حقوق دانشگاه پیام نور سنندج، زیر شکنجه بازجویان اداره اطلاعات سنندج کشته شده است داشتم با خودم کلنجارمی رفتم که خشم و سرخوردگیم را بر سر که خالی کنم و چه بنویسم که تمامی آنچه را که در این رابطه در درونم می گذرد با صدای بلند فریاد زند، تا اینکه همین الان به مطلبی بر خوردم در سیبستان که به زیبایی هر چه تمامتر همان فریاد می زند که سالیان سال است بر دل بسیاری از ما سنگینی کرده است:

دلمان به عاشورایی خوش است که دیگر هیج چیزی از پیام حسین در آن نمانده است. جز پوست. جز نذری و ناهار ظهر عاشورا. جز دسته های رنگارنگ خودنمایی. جز روضه خوانی بی خون. جز مداحی های پوچ. اوف بر این شیعیان که زنجیر می زنند و قمه بر می دارند و کلام حقی نمی توانند گفت و سوالی نمی توانند کرد و حقی را پاس نمی توانند داشت و هر غلطی را توجیه می توانند کرد. عاشورای امسال روز شرمندگی بود. آن زیارتنامه خوانی به چه کار می آیدت که لعنت می خوانی بر هر که حسین را کشت و یا شنید که کشته شده و راضی بود وقتی خودت یا چنانی که از دنیا بی خبری و نمی دانی جوان کشی راه انداخته اند و یا می شنوی که جوانی کشته شد به جور و ساکت و راضی می مانی؟ تو چه می دانی شام غریبان چیست اگر شام غریبانه خانه ابراهیم را ندانی؟ خانه زهرا را ندانی؟ یا اصلا قصه را ندانی؟
به نویسنده این مطلب فوق العاده درود فراوان می فرستم. اصل نوشته را اینجا بخوانید.

مک کین و کلینتون چگونه پیروز شدند

2008-01-20T00:05:00.000-05:00

بعنوان یکی از طرفداران پر و پا قرص جان مک کین و همینطور یکی از طرفداران هیلاری کلینتون در بین نامزدهای دموکرات تبریک عرض می کنم به دوستانی که طرفدار این دو نامزد ریاست جمهوری آمریکا هستند و بخصوص تسلیت ویژه عرض می کنم خدمت طرفداران باراک اوباما.

اجازه بدهید اول بپردازم به پیروزی بزرگ جان مک کین. جان مک کین در حالی امشب انتخابات مقدماتی کارولینای جنوبی را برد که هشت سال پیش همین ایالت رادر رقابتهای مقدماتی به جرج بوش باخته بود. امشب وقتی او را در هنگام ایراد سخنرانی پیروزی اش می دیدم که چگونه خوشحالی در چهره اش موج می زد، به این فکر می کردم که چگونه هشت سال پیش بعد از شکست در این ایالت مقابل بوش، او احتمالا به این فکر می کرده که با وجود سن و سال بالایش، فرصت دیگری برای رقابت در انتخابات ریاست جمهوری نصیبش نخواهد شد. اما این قهرمان به معنای واقعی کلمه هم اکنون و پس از هشت سال در سن 71 سالگی اینجاست، آنهم در حالیکه کمپین او در اواسط تابستان 2007 تقریبا ورشکست شده بود و بسیاری در همان زمان از او خواستند از رقابت کنار بکشد تا به حیثیت چندین ساله اش لطمه ای وارد نشود.

سناتور مک کین علاوه بر تلاش و کمپین فوق العاده اش در کارولینای جنوبی که توانست جمهوریخواهان تا حدودی محافظه کار بسیاری را بر خلاف هشت سال پیش به خود جلب کند، پیروزی امشب را مدیون فرد تامپسون هم هست که در بسیاری از مناطق شمالی کارولینای جنوبی --محل سکونت بسیاری جمهوریخواه های مذهبی (اونجلیستها)-- در رقابت شدید با مایک هاکبی از میزان رأی های هاکبی، رقیب اصلی مک کین در این ایالت، به میزان قابل ملاحظه ای کاست.

کارزار بعدی نامزدهای جمهوریخواه روز 29 فوریه در ایالت فلوریدا است که رقابت بسیار مهم و حساسی تلقی می شود. در فلوریدا جان مک کین باید نه تنها با میت رامنی و مایک هاکبی، که با رودی جولیانی، که برای اولین بار بعنوان یک رقیب قدرتمند وارد میدان می شود، به یک رقابت سخت بپردازد. او باید همچنین به این فکر باشد که چگونه جمهوریخواهان سنتی و محافظه کار ( که امروز فقط سه نفر از هر ده نفر آنها به مک کین رأی دادند) را بخصوص در ایالاتی نظیر کالیفرنیا و آریزونا که به رأی دهندگان مستقل اجازه شرکت در انتخابات مقدماتی جمهوریخواهان نمی دهند به سوی خود بکشاند. به هر شکل، برنده فلوریدا با دست کاملا بالا پای به میدان رقابت بزرگ روز Super Duper Tuesday (سه شنبه بزرگ) خواهد گذاشت، بخصوص اگر این برنده جان مک کین باشد که تا بحال دو پیروزی مهم دیگر نیز کسب کرده است.

در نوادا امروز هیلاری کلینتون در حالی باراک اوباما را شکست داد که به نظر می آمد اوباما با با حمایت بزرگترین اتحادیه کارگری نوادا با 60,000 نفر عضو در موقعیت بهتری قرار دارد. آنالیز نتایج امروز نشان می دهد که امروز علاوه بر رأی دهندگان زن، رأی دهندگان لاتین تبار هم نقش بسیار عمده ای در پیروزی کلینتون ایفا کردند که این می تواند خبر خوبی برای او در رقابتهای پیش رو در کالیفرنیا و نیویورک که در صد قابل ملاحظه ای از چمعیت آنها لاتین تبار هستند باشد. علاوه بر این، 50 درصد از رأی دهندگان امروز از وضعیت اقتصادی آمریکا بهنوان بزرگترین نگرانی خود یاد کردند که کلینتون در بین آنها با اختلاف 10 درصد اوباما را شکست داد. این نشان می دهد که هر اندازه اهمیت مسأله اقتصاد نزد رأی دهندگان بیشتر شود هیلاری کلینتون به همان میزان در موقعیت مناسبتری قرار خواهد گرفت.

از طرف دیگر 83 درصد از رأی دهندگان سیاهپوست امروز به اوباما رأی دادند که او را در موقعیتی بسیار مناسب در رقابت هفته آینده در کارولینای جنوبی، که نصف جمعیت رآی دهنده آن سیاه پوست هستند، قرار می دهد. اما اوباما برای پیروزی در رقابتهای بعد از کارولینای جنوبی نیاز به تصاحب آرا طیفهای بیشتری از دموکراتهای سنتی دارد. در روزهای آتی بیشتر این مسأله را توضیح خواهم داد.

بنابراین اینطور که به نظر می رسد پیروزی اوباما در کارولینای جنوبی با توجه به بافت جمعیتی آن و حضور جان ادواردز که به احتمال قوی از میزان رأی سفید پوستان به کلینتون خواهد کاست (ادواردز در کارولینای جنوبی متولد شده و چهار سال پیش هم این ایالت را از جان کری برد، هر چند که اینبار شانسی برای بردن ندارد) حتمی به نظر می رسد. با در نظر گرفتن این مسأله فکر می کنم تیم کلینتون حداکثر تلاشش را معطوف به رساندن فاصله نتیجه به حداقل کند تا از اهمیت پیروزی قابل انتظار اوباما تأثییرات روانی آن در آستانه روز سه شنبه بزرگ تا حد امکان بکاهد.

پیروزی هیلاری کلینتون در ایالت میشیگان چه معنایی دارد

2008-01-17T23:04:00.000-05:00

در مورد پیروزی هیلاری کلینتون در انتخابات میشیگان ذکر یکی دو نکته ضروری است:

۱- ایالت میشیگان بدون اجازه از حزب دموکرات تاریخ انتخابات مقدماتی خود را جلو کشید و روی همین اصل هم کمیته ملی حزب دموکرات اعلام کرد بعلت سرپیچی میشیگان از دستور العمل این حزب نمایندگان این ایالت در رقابتهای مقدماتی تراز نخواهند شد. همین حالت برای فلوریدا هم اتفاق افتاد. بنابراین پیروزی کلینتون در این ایالت و همینطور پیروزی هر کدام از نامزدهای حزب دموکرات در فلوریدا تشریفاتی است و اثری بر روی رقابتهای مقدماتی نمی گذارد.
۲- بعد از این که حزب دموکرات تصمیم به تنبیه ایالت میشیگان گرفت اکثر نامزدهای حزب خود را از رقابت در این ایالت کنار کشیدند ولی هیلاری کلینتون و کریس داد تصمیم گرفتند تا نامشان را بر روی برگه رأی باقی نگه دارند. در نهایت هیلاری کلینتون در انتخابات میشیگان 55٪ آرا را در مقابل 40٪ آرا «بی طرف» کسب کرد و اول شد، گرچه بسیاری از کارشناسان همین نتیجه را هم ضعیف می دانند. اما آنالیز این نتیجه به نظر من صحیح نیست چون به احتمال فراوان بسیاری از رأی دهندگان دموکرات بخصوص طرفداران کلینتون با توجه به تشریفاتی بودن انتخابات اصلا در آن شرکت نکردند.
در حال حاضر در شمارش نمایندگان تصاحب شده توسط نامزدهای حزب دموکرات هیلاری کلینتون با 187 نماینده پیشتاز است و باراک اوباما با 89 نماینده در رده دوم قرار دارد. بار دیگر یاد آوری می کنم که نامزد حزب دموکرات برای تصاحب نامزدی حزب نیاز به تصاحب 2025 نماینده دارد.

انتخابات بعدی حزب دموکرات روز شنبه درایالت نوادا با 33 نماینده و و یک هفته پس از آن در ایالت کارولینای جنوبی با 54 نماینده برگزار می شود. با توجه به این که باراک اوباما از حمایت بزرگترین اتحادیه کارگری نوادا برخوردار است و در کارولینای جنوبی هم ۵۰ درصد رأی دهندگان سیاه پوست هستند به نظر می آید شانس او در هر دو ایالت از کلینتون بیشتر است. اما فراموش نکنید که نتیجه رقابتهای مقدماتی حزب دموکرات بصورت نسبی (proportional) تعیین می شود، یعنی این که برنده یکباره تمام نماینده ها را به خود اختصاص نمی دهد، بلکه به میزان هر درصد رأی ای که به او تعلق گرفته همان درصد نماینده نیز به او تعلق می گیرد.

پیروزی میت رامنی و بازگشت نامزدهای جمهوریخواه به خانه اول

2008-01-16T01:11:00.000-05:00

خشایار خیرخواه - تورنتو

با شکست جان مک کین و پیروزی میت رامنی در انتخابات امشب در میشیگان رقابت بین نامزدهای حزب جمهوریخواه پیچیده تر شد. تا بحال چهار انتخابات مقدماتی برای تعیین نامزد حزب جمهوریخواه بر گذار شده که در سه رقابت اصلی آن در آیوا، نیو همپشایر و میشیگان سه نامزد مختلف به پیروزی رسیده اند. با توجه به پیروزی رامنی در انتخابات امشب:

۱- به نظر جولیانی باید از نتیجه رأی گیری امشب بسیار خوشحال باشد، چه را که فعلا پیشتازی در حزب جمهوریخواه وجود ندارد. اما نکته قابل توجه راجع به جولیانی این است که او امشب--بواسطه عدم کمپین در میشیگان-- به شکل تحقیر آمیزی حتی از ران پال هم کمتر رأی آورد. باید دید این مسأله از لحاظ روانی چه اثری بر عملکرد او در فلوریدا خواهد گذاشت.

۲- با توجه به نتایج امشب شاید بتوان نتیجه گرفت که وضعیت بد اقتصادی میشیگان و نقطه ضعف جان مک کین در زمینه اقتصاد که در عوض نقطه قوت رامنی به شمار می اید در شکست او تأثیر فراوان داشته است. علاوه بر این، جان مک کین ظاهرا هنوز در بین جمهوریخواههای سنتی مشکل دارد. او تا بحال ( و حتی همین امشب) بیشترین رأی را از بین رأی دهندگان مستقل کسب کرده است. با این شکست سنگین دو سوال مهم در رابطه با او پیش می آید: آیا او بالاخره خواهد توانست رأی دهندگان سنتی حزب جمهوریخواه را به سمت خود بکشاند؟ سوال دوم این است که آیا شکست مک کین اثر روانی منفی بر کمپین او در کارولینای جنوبی خواهد داشت؟

با توجه به وضعیت پیش آمده شاید تکلیف نامزد جمهوریخواه حتی در روز Super Duper Tuesday (سه شنبه بزرگ) نیز روشن نگردد. ولی اگر مک کین در کارولینای جنوبی که ایالتی نظامی است با تکیه بر سابقه قابل توجه خود در امور نظامی و امنیت ملی از سد هاکبی و طرفداران مذهبی او بگذرد و با استفاده از نیروی روانی این پیروزی (momentum) بتواند از سد جولیانی و رامنی احیا شده در فلوریدا نیز عبور کند آنوقت دوباره به شانس اول نامزدی حزب جمهوریخواه بدل می گردد. البته فعلا مسأله بردن برای جمع آوری بیشترین تعداد نماینده (delegates) ظاهرا از بردن برای ایجاد نیروی روانی (momentum) در هر دو کمپ دموکرات و جمهوریخواه مهمتر شده است.

مناظره دموکراتها هم امشب در لاس وگاس انجام شد و بسیار بی مزه و بی خاصیت از آب در آمد. با توجه به درگیری لفظی شدید دو کمپ کلینتون و اوباما بر سر مسأله "نژاد" (race) که هفته پیش آغاز شد و دیروز با سخنان باب جانسون مدیر شبکه BET و یکی از طرفداران سیاهپوست هیلاری بر ضد اوباما به اوج خود رسید تمام هدف این مناظره ظاهرا این بود که آتش این مساله را تا حدودی (اگر نه کاملا) بخواباند، در نتیجه بیشتر لحظات این مناظره به تعارف گذشت تا حدی که صدای بسیاری از بیننده ها هم در آمد. اما بهر هال دو نکته را لازم می دانم بعد از دیدن این مناظره در اینجا ذکر کنم:

۱- دانش کلینتون درباره مسائل مهم نظیر مشکلات فعلی مسکن در آمریکا، انرژی و اقتصاد مثال زدنی است. او در این زمینه ها امشب یک سر و گردن از اوباما و ادواردز بالاتر نشان داد.(هر چند که نظرات او در زمینه عراق مانند نظرات دیگر دموکراتها در این زمینه کاملا کوته بینانه است.)
۲-از سوی دیگر اوباما منشی گیراتر آمیخته با حس شوخ طبعی خاصی دارد که در هیلاری کلینتون و جان ادواردز آن را نمی توان یافت.
با توجه به همین دو نکته گمان من این است که انتخاب رأی دهندگان بین دانش و تجربه هیلاری کلینتون (substance) و کاراکتر الهام بخش اوباما (style) پیروز حزب دموکرات را درنهایت تعیین خواهد کرد.

تا قبل از انتخابات روز شنبه دموکراتها در نوادا و جمهوریخواهها در کارولینای جنوبی بیشتر به بررسی نتایج امشب خواهم پرداخت و مطلبی هم راجع به چگونگی تعیین نماینده delegates ایالتها برای کنوانسیون حزب جمهوریخواه خواهم نوشت.

موقعیت نامزدهای جمهوریخواه در آستانه انتخابات روز سه شنبه

2008-01-13T13:12:00.001-05:00

خشایار خیرخواه - تورنتو

کارزار بعدی انتخابات مقدماتی ایالات متحده ایالت میشیگان است که رأی گیری در آن برای دست آوردن نمایندگان delegates جمهوریخواه روز سه شنبه انجام خواهد شد. (حزب دموکرات در میشیگان انتخاباتی ندارد، هر چند اسم کلینتون بر روی برگه های رأی خواهد بود.)

میشیگان هشتمین ایالت بزرگ آمریکاست ولی از لحاظ اقتصادی وضعیت بسیار نامناسبی دارد. این ایالت با 7.4 درصد بزرگترین نرخ بیکاری را در آمریکا دارد و جمعیت آن مرتب رو به کاهش است. بر اساس گزارشی از رویترز اقتصاد دانان دانشگاه میشیگان پیش بینی کرده اند که علاوه بر 400,000 شغلی که از سال 2000 تا بحال در این ایالت از بین رفته است 51,000 شغل دیگر هم امسال از بین خواهد رفت. به همین دلیل است که سه چهارم مردم این ایالت اقتصاد را نگرانی اصلی خود قلمداد می کنند.
حال ببینیم وضعیت نامزدهای حزب جمهوریخواه در آستانه انتخابات روز سه شنبه چه گونه است و نتیجه آن چه تأثیری بر انتخابات پیش رو دارد:
میت رامنی: انتخابات روز سه شنبه برای رامنی تقریبا حکم مرگ و زندگی را دارد. پدر او جرج رامنی در دو دهه پنجاه و شصت فرماندار این ایالت بوده و خود او در همین ایالت بدنیا آمده است. رامنی در دو انتخابات مهم از سه انتخابات مقدماتی قبلی دوم شده و بقول خود مدال نقره گرفته است.( او رئیس بازیهای المپیک زمستانی 2002 در سالت لیک سیتی بود که در اداره کردن آن پس ار بحران اولیه ای که در رابطه با این بازیها بوجود آمده بود بسیار موفق عمل کرد و بعد از آنهم فرماندار ایالت ماساچوست شد) او باید انتخابات میشیگان را ببرد تا همچنان شانسی برای نامزدی حزب جمهوریخواه داشته باشد. خبر خوب برای او این است که نظر سنجی هایی که امروز یکشنبه منتشر شده اند نشان می دهند او از مک کین پیش است. مشکل رامنی بطور کل این است که او شخصیت دوست داشتنی چه در بین سیاستمداران جمهوریخواه و چه رأی دهندگان این حزب ندارد. علاوه بر این، رامنی در مواردی نظیر مسأله سقط جنین که در بین جمهوریخواهان موضوع بسیار مهمی است مواضع خود را عوض کرده است که همین امر-- با توجه به این که او یک مسیحی مورمون است --تا حدودی برای او دردسر ساز شده است. البته رامنی بعنوان یک میلیونر توان این را دارد که تا سر حد ممکن برای تبلیغات خود پول خرج کند و تا آخرین لحظات در رقابت باقی بماند. انتخابات سه شنبه برای هیچ کس به اندازه او مهم نیست.
جان مک کین: نامزد 71 ساله و مورد علاقه من در بین تمام نامزدهای حاضر در هر دو حزب نیز باید در انتخابات میشیگان و بعد از آن در کارولینای جنوبی پیروز شود تا بعنوان پیشتاز حزب جمهوریخواه قدم به روز Super Tuesday (سه شنبه بزرگ) بگذارد. بر خلاف رامنی، مک کین مورد احترام تمامی نامزدهای جمهوریخواه و اکثر طرفداران این حزب و حتی بسیاری از طرفداران حزب دموکرات است. جان مک کین یک قهرمان واقعی است. استخوانهای او در مدت پنج سال و نیم شکنجه چنان در زندانهای ویتنام شمالی خرد شده اند که او اکنون حتی نمی تواند دستهایش را از شانه به بالا بلند کند. هنگامی که در اوائل زندانی شدنش حکومت ویتنام شمالی در یک حرکت تبلیغاتی به دلیل شهرت پدر او در ارتش آمریکا خواست که او را آزاد کند او زیر بار نرفت و خواستار این شد که اول سربازانی که پیش از او اسیر شده اند آزاد شوند. همانطور که پیشتر نیز اشاره کردم پسر او اکنون در عراق مشغول خدمت است. مشکل مک کین در حال حاضر دو چیز است: یک، مسئله مهاجرت. لایحه پیشنهادی او مبنی بر بخشیده شدن دوازده میلیون مهاجر غیر قانونی که در بین جمهوریخواهها بسیار ناخوشایند است تابستان گذشته کمپین او را تا آستانه سقوط پیش برد. مسئله دوم سن اوست که می تواند در انتخابات سراسری برای او بخصوص در مقابل اوباما دردسر ساز شود. مک کین در سال 2000 میشیگان را از بوش برد اما این بار مقابل رامنی کار بسیار دشواری پیش رو دارد. خبر خوب امروز برای او این است که مهمترین روزنامه کارولینای جنوبی که او در آن 8 سال پیش مقابل بوش شکست خورد این بار از او حمایت کرده است.
مایک هاکبی: فرماندار ایالت آرکانسا و کشیش سابق تا اوائل ماه نوامبر اصلا در رسانه ها بعنوان نامزد جدی تلقی نمی شد. او که به مانند اوباما سخنور بسیار ماهری است با تکیه بر رأی اونجلیستها( قشر بسیار مذهبی جمهوریخواهان) خود را ابتدا به صدر جدول نظر سنجی ها در ایالت آیوا رساند و سپس با نیرو و تبلیغات حاصل از آن در نهایت در آیوا به پیروزی دست پیدا کرد. هاکبی با وجود این پیروزی در نیوهمشایر سوم شد و اکنون هم در میشیگان شانس جدی برای پیروزی ندارد. امید او به پیروزی در کارولینای جنوبی است که به مانند آیوا رأی دهندگان مذهبی فراوان دارد. ولی حتی پیروزی او در کارولینای جنوبی نیز به احتمال فراوان راه او را برای پیروزیهای بیشتر در Super Tuesday هموار نخواهد کرد. او در حال حاضر در مناظره ها به مک کین احترام فراوان می گذارد و گمان من این است که می خواهد در را برای معاونت ریاست جمهوری جان مک کین باز نگه دارد.
رودی جولیانی: شهردار سابق نیویورک که بواسطه کارهای مفیدش در اداره شهری مثل نیویورک که خود مانند یک کشور می ماند و همینطور تلاش او برای اداره امور نیویورک بحران زده بعد از فاجعه یازده سپتامبر در آن مقطع یک قهرمان لقب گرفت. اما جدا از اینکه بسیاری از مواضع جولیانی مورد قبول هسته اصلی حزب جمهوریخواه نیست او استراتژی بسیار عجیبی را در رقابتهای مقدماتی اتخاذ کرده است. جولیانی ازتمامی پنج رقابت اول کنار کشیده و منتظر است تا رقابتها 29 ژانویه به فلوریدا برسد ودر آنجا او مثل یک ببر گرسنه به وسط میدان بپرد و با پیروزی در فلوریدا (که از مجموع تمامی پنج ایالت قبل از آن نماینده delegate بیشتر دارد) شروع کند به بردن ایالتهای دیگر از جمله بسیاری از 22 ایالت Super Tuesday . البته جولیانی می دانست که او در ایالتهای مذهبی و یا محافظه کاری نظیر آیوا و یا کارولینای جنوبی شانسی ندارد، اما استراتژی او هم با ریسکهای فراوان همراه است. بدترین حالت برای او این است که مک کین هر دو ایالت بعدی را ببرد و پیشتاز بلا منازع حزب خود شود. مک کین همین الان هم در نظر سنجی های فلوریدا در یک قدمی او قرار دارد. بهترین جالت هم این است که رامنی انتخابات سه شنبه را ببرد و کمی از تهدید مک کین برای او کاسته شود.
فرد تامپسون: کمپین سناتور اهل تنسی و در این چند سال گذشته هنرپیشه تلویزیون در بین تمامی نامزدهای جدی حزب جمهوریخواه ضعیف ترین بوده است. در نحوه رفتار و گفتار تامپسون نوعی بی تفاوتی و بی حوصلگی دیده می شود که با توجه به این که او هنگامی وارد میدان شد که بقیه نامزدها مدتها قبل از آن پرسنل و متحدین خود را جذب کرده بودند و مشغول جمع آوری پول لازم برای یک کمپین طولانی مدت بودند، تقریبا او را از گردونه خارج کرده است. او فعلا همه امیدش را به کارولینای جنوبی و پیروزی بر هاکبی و مک کین یا دوم شدن در آنجا بسته است، چرا که او هم مانند هاکبی طرفداران مذهبی زیاد دارد.
ران پال هم که دیگر گمان نمی کنم نیاز به آنالیز داشته باشد. فقط تصور کنید او رئیس جمهور آمریکا و جرج گالوی نخست وزیر انگلستان شوند تا ببینید چه دنیای زیبایی خواهیم داشت!

برای دموکراتها چه طرفداران کلینتون و چه اوباما مسلما پیروزی رامنی روز سه شنبه خبر خوبی خواهد بود، چه را که به ضعیف تر شدن مک کین خواهد انجامید. در مورد نظر سنجی ها این نکته را فراموش نکنید که بسیاری از معتبرترین آنها معمولا درست از آب در می آید اما به هر حال همانطور که پیروزی کلینتون نشان داد در شرایط خاص خیلی نمی توان بر اساس آنها به تحلیل دقیق رسید. بنابر این باید تا سه شنبه شب منتظر ماند. در مورد مواضع جمهوریخواهها در رابطه با مسائل مختلف از جمله ایران هم می توانید اینجا را ببینید. این ویدیو هم جالب است که در آن فرد تامپسون در مورد حمله احتمالی ایران به ناوگان آمریکا واکنش نشان می دهد و می گوید حمله کنندگان ایرانی را پیش باکره های بهشتی خواهد فرستاد که ایرانیان اشتیاق دیدارشان را دارند. قضاوتش با شما.

2008-01-12T23:56:00.000-05:00

فردا حتما راجع به نامزدهای حزب جمهوریخواه و انتخابات مهم آنها در روز سه شنبه درایالت میشیگان خواهم نوشت. سه شنبه یک مناظره بسیار مهم هم بین سه نامزد حزب دموکرات خواهد بود در لاس وگاس نوادا از ساعت شش تا هشت شب (نه تا یازده شب بوقت ما در ساحل شرقی) در شبکه MSNBC. در مورد MSNBC این رو هم بگم که نگاه کردنش با وجود کسانی نظیر Keith Olbermann و Chris Matthews عذاب مطلق است، ولی خوب این مناظره هست و ربطی به آنها ندارد. امشب مسابقه فوتبال (آمریکایی) Patriots و Jacksonville نگذاشت به نوشتن برسم ولی درعوض Patriots خوشبختانه مثل 17 بازی قبل با بازی محشر Tom Brady برد و ثابت کرد Super Bowl امسال مال اونهاست. پس تا فردا بعد از تاک شوهای سیاسی صبح.

پ.ن: سفر جرج بوش به خاورمیانه، رویارویی رزمناوهای آمریکایی با قایقهای ایران و اخبار پاکستان هم مسائل بسیار مهمی هستند که متأسفانه بعلت حجم وحشتناک اخبار و تحلیل در رابطه با انتخابات مقدماتی آمریکا نمی دانم فرصت خواهم کرد راجع آنها بنویسم یا نه. اگر شد حتما این کار را هم خواهم کرد.

انتخابات مقدماتی آمریکا در اتاق خبر

2008-01-11T20:09:00.000-05:00

دوستان عزیز نظر به استقبال خوب امت همیشه در صحنه و علاقه شدید خودم به انتخابات آمریکا که همیشه برایم بسیار جذاب و لذت بخش بوده و امیدوارم بتوانم روزی آن را از نزدیک تعقیب و گزارش کنم، تصمیم گرفته ام تا روز سه شنبه 5 ماه فوریه، یعنی یوم الله Super Duper Day (سه شنبه بزرگ) که رأی دهندگان ۲۲ ایالت همزمان به پای صندوقهای رأی می روند تا بار دیگر اراده خود را به جهانیان ثابت کرده و مشت محکمی به دهان یاوه گویان و دشمنان دموکراسی آمریکا بکوبند، اهم آنچه را که در این زمینه می خوانم و می بینم را بصورت مرتب در اینجا با شما در میان بگذارم. راستش نمی دانم چند وبلاگ ایرانی بصورت جداگانه و روزانه انتخابات مقدماتی آمریکا را دنبال می کنند و یا اصلا به آن اهمیتی می دهند ، ولی به هر حال فکر می کنم برای آنهایی که دوست دارند کمی دقیق تر قضیه را دنبال کنند دنبال کردن پوشش خبری-تحلیلی من خالی از لطف نباشد. برای من همیشه انتخابات آمریکا-- که از دید من در دنیا بی نظیر است-- از ابتدا تا انتها، چه از لحاظ فنی (سیاسی) و چه خبری واقعا مثل یک دوره کامل دانشگاهی می ماند که از آن کلی می آموزم. از رفتار نامزدها و مناظره هایشان گرفته تا واکنش مردم و رسانه ها. همین انتخابات چند روز پیش نیوهمشایر از بابت همین فاکتورها و هیجان فوق العاده ای که در بین رأی دهندگان و رسانه ها ایجاد کرده بود واقعا بی نظیر بود.

در ضمن این تصویری را هم که در بالای هر عنوان مطالب من درباره انتخابات می بینید از مجله Reader's Digest برداشته ام و در هر پست مربوط به انتخابات مقدماتی استفاده خواهم کرد تا نوشته های مربوط به انتخابات آمریکا را از بقیه پستهای دیگر متمایز کند. اگر بضاعت مالی اجازه می داد و دغدغه های کاری نبود، مطمئن باشید یک کوله پشتی بر می داشتم و با یک لپ تاپ تمام این رقابت را ایالت به ایالت از نزدیک دنبال می کردم و اینجا مشاهدات عینی خودم را گزارش می کردم، کاری که الان بسیاری از سیتیزن جورنالیست ها (citizen journalist) دارند انجام می دهند.

فعلا برای شروع این کلیپ را ببینید که در آن یکی از حضار در سخنرانی که هیلاری کلینتون امروز در لس آنجلس راجع به برنامه جدید اقتصادیش داشت دور از چشم بیل کلینتون به او پیشنهاد ازدواج می دهد تا بعد برسیم به مسائل مهمتر. واکنش هیلاری هم دیدنی است. این را هم بگویم که URL ویدیوهای ABC News مرتب با افزوده شدن کلیپهای جدید عوض می شود. اگر احیانا در لینکی که من دادم ویدیو عوض شده بود در همان صفحه نگاهی به ویدیوهای دیگر بیاندازید حتما ویدیو مورد نظر را پیدا می کنید. البته سعی می کنم تا حد ممکن به YouTube لینک بدهم که این مشکل پیش نیاید.

اگر دوست داشتید به کسان دیگری هم که به این رویداد علاقه مند هستند و یا آن را دنبال می کنند و دوست دارند در مورد آن بحث کنند اطلاع دهید که یک سری به اینجا بزنند و حرارت مطالب را با نظراتشان بالا ببرند. در ضمن اگر زمینه همین پست من پیشنهاد خاصی دارید لطف بفرمایید همینجا کامنت بگذارید.

شاهکار هیلاری کلینتون در نیوهمپشایر

2008-01-09T23:11:00.000-05:00

خشایار خیرخواه - تورنتو

هیلاری کلینتون دیشب در نیوهمپشایر به پیروزی ای دست پیدا کرد که با توجه به شکست پیشتر او در آیوا و موج تبلیغاتی که بعد از آن در حمایت از باراک اوباما به راه افتاده بود دست کمی از معجزه نداشت. تقریبا در تمامی نظر سنجی ها اوباما با اختلافی فاحش از کلینتون پیش بود و هیچ کس، از جمله خود خانم کلینتون و تیمش، گمان نمی کرد که او بتواند حتی با اختلاف کم به اوباما ببازد، چه برسد که پیروز از میدان خارج شود. اکنون سوال اصلی در بین تمامی کارشناسان انتخابات آمریکا این است که به یکباره چه شد که تمامی نظر سنجی ها و پیش بینی ها به این طرز مضحک غلط از آب در آمد؟ در پاسخ به این سوال دلایل زیر را می توان بطور قطع دخیل دانست:

۱- در تاریخ انتخابات آمریکا لحظاتی وجود دارند که سرنوشت آن قسمت از انتخابات و یا کل آن را عوض کرده اند. اگر هیلاری کلینتون بتواند اوباما را شکست دهد و در نهایت در انتخابات 8 نوامبر رئیس جمهور آمریکا شود، تاریخ نویسان انتخاباتی آمریکا از بغض او و اشکهایی که در چشمان او روز دوشنبه در پاسخ به سوال یک رأی دهنده جمع شد بعنوان لحظه ای یاد خواهند کرد که سرنوشت این انتخابات را بطور کل عوض کرد.

۲- احساساتی شدن خانم کلینتون که در نیمه دوم روز دوشنبه بطور مرتب از شبکه های خبری آمریکا پخش شد (و همینطور واکنش دخترانه وغیر منتظره او به سوالی در مناظره شنبه شب که با واکنش خشک اوباما همراه شد) وجهی گرم و انسانی از کاراکتر خانم کلینتون را که تا بحال در انظار عمومی مشاهده نشده بود به همگان نشان داد و بخصوص همدردی بسیاری از زنان را--که خود در زندگی کاریشان شرایطی مشابه را تجربه کرده اند-- بر انگیخت. تقریبا تمامی کارشناسان و تحلیلگران در حال حاضر بر این عقیده هستند که این اتفاق ورق را برای او در بین رأی دهندگان زن که اکثریتشان در آیوا به اوباما رأی داده بودند و همینطور رأی دهندگانی که تا صبح روز انتخابات تصمیم نهایی خود را نگرفته بودند برگرداند و اکثریت آنها را اینبار از آن خانم کلینتون کرد. با توجه به اینکه زنان 57 درصد رأی دهندگان نیوهمپشایر را تشکیل می دادند شکی نیست که رآی آنها نقش اساسی را در پیروزی خانم کلینتون ایفا کرد.

۳-اتفاق روز دوشنبه با وجود اهمیت بسیار نباید مانع از بررسی عوامل دیگر پیروزی چشمگیر خانم کلینتون شود. دیشب در سخنرانی پیروزی خود او به مردم نیوهمشایر گفت که به آنها گوش فرا داده و در این بین صدای خود را پیدا کرده است. هیلاری پس از شکست سنگین پنجشنبه در آیوا تا حدود زیادی شیوه انتخاباتی خود را تغییر داد و ارتباط مستقیم خود را با مردم از طریق جلسات پرسش و پاسخ بیشتر کرد. او از این طریق و با تکیه بر تأکیدش بر روی تجربه و سابقه خود و بی محتوا بودن وعده های اوباما توانست علاوه بر زنان، رأی دهندگان سنتی حزب دموکرات ( که شامل رأی دهدندگان متعلق به اتحادیه ها، چهل سال به بالا، با در آمد زیر 50,000 دلار در سال و یا وضعیت متوسط اقتصادی و کسانی که سالهاست بطور رسمی به نامزدهای حزب دموکرات رأی می دهند می شود) را به سمت خود جلب کند و آنها را به پای صندوقهای رأی بیاورد.

۴- در طرف مقابل باراک اوباما اکثریت رأی دهندگان مستقل، با در آمد بالای 50,000 دلار در سال، جوانان دانشگاهی و بخصوص کسانی که برخلاف رأی دهندگان هیلاری کلینتون برای اولین بار رأی می دادند را از آن خود کرد. با این وجود اوباما از دو ناحیه ضربه سختی خورد: اول اینکه او اینبار اکثریت زنان را از دست داد و دوم، رأی دهندگان مستقل که سهم قابل ملاحظه ای در پیروزی او در آیوا داشتند اینبار با این تفکر که نامزد مورد حمایتشان در حزب دموکرات با اختلاف فراوان از حریف خود پیش است به کمک جان مک کین شتافتند که در مقابل میت رامنی در شرایط سخت تری به سر می برد. در حقیقت نظر سنجی های دو روز آخر کار دست اوباما داد.

با این پیروزی بزرگ هیلاری کلینتون تبدیل به اولین زنی در ایالات متحده آمریکا گردید که ایالتی را در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری از آن خود می کند.او بار دیگر به همگان ثابت کرد چرا نمی توان و نباید پشتکار و نبوغ سیاسی او و شوهرش را حتی در سخت ترین لحظات دست کم گرفت. با این حال او و اوباما حال باید تا روز ۵ فوریه، که به روز سه شنبه بزرگ Super Duper Tuesday معروف است و احتمالا در آنروز برنده نهایی مشخص خواهد گردید، در 26 ایالت دیگر به جدال بپردازند ، اگر چه پروسه کامل انتخابات مقدماتی تا روز 7 ژوئن ادامه پیدا خواهد کرد (برای اطلاعات کامل بروید اینجا). بر اساس قوانین حزب دموکرات کسی که بتواند اکثریت 4,040 نماینده دموکرات تمامی ایالات را به خود اختصاص دهد نامزد این حزب خواهد شد. آیا هیلاری با توجه به درسهایی که از آیوا و نیوهمشایر آموخته می تواند در نهایت مقابل جنبشی که اوباما پدید آورده است بایستد و آنچه را که شوهرش پریروز یک خیال پردازی بزرگ نامید از اذهان عمومی بزداید؟

نکات قابل توجه:

- ویدیو: بیل کلینتون پس ار پیروزی هیلاری احساساتی می شود.

- ویدیو: زنی که با سوال خود از هیلاری احساسات او را بر انگیخت و به عقیده بسیاری از کارشناسان باعث شد سرنوشت انتخابات مهم دیروز به ضرر اوباما تغییر کند خود به اوباما رأی داد.

چرا کلینتون را به اوباما ترجیح می دهم

2008-01-05T16:18:00.000-05:00

در همین ابتدای مطلب برای روشن شدن جهت گیری من در رابطه با انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری ایالات متحده بگویم انتخاب اول من در بین همه نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا سناتور جمهوریخواه جان مک کین است، اما خوب اگر قرار باشد رئیس جمهور آینده آمریکا دموکرات باشد، آنوقت هیلاری کلینتون را به بقیه دموکراتها ترجیح می دهم.

ولی همانطور که می دانید هیلاری کلینتون روز پنجشنبه انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری آمریکا را در ایالت Iowa به باراک اوباما باخت و اولین نظر سنجی پس از روز انتخابات Iowa هم نشان می دهد او در ایالت New Hampshire فعلا با اختلاف 10 درصد از اوباما عقب تر است.

هیلاری کلینتون بیشتر از این که اسیر اشتباهات خود و تیم انتخاباتیش شده باشد گرفتار جو سیاسی پر التهاب فعلی آمریکا گردیده است. تمامی فعالیتها و شعارهای انتخاباتی کلینتون حول محور"تجربه و منطق" دور می زند. او قبلا ۸ سال از نزدیک شاهد دوران ریاست جمهوری شوهرش بوده و با مشکلات و واقعیات واشینگتن، مقام ریاست جمهوری آمریکا و نظام جهانی به خوبی آشنا است و به همین خاطر وعده و وعید بیهوده نمی دهد و با زبان پوپولیستی با مردم سخن نمی گوید، بلکه مرتب از مردم می خواهد با در نظر گرفتن سوابق و آشنایی نزدیک او با مشکلات موجود به یک انتخاب منطقی و بدون ریسک دست زده و او را انتخاب کنند.

اما به نظر می آید زمان زمان او نیست چون حداقل در گام اول این شعار انتخاباتی مورد نظر او مورد اقبال مردم Iowa (که البته بافتش با بسیاری از دیگر ایالتهای مهم آمریکا بسیار متفاوت است) قرار نگرفت. در حال حاضر این باراک اوباماست که با مردم بر خلاف کلینتون احساسی تر و پر حرارت تر ارتباط بر قرار می کند و در سخنرانیهایش به مردم آمریکا می گوید آمده است تا "دنیا را عوض کند:"

.Are you fired up? Are you ready to go? Let's go change the world

سخنرانیهای اوباما بعضی اوقات چنان احساسی و پر شور و هیجان هستند که بسیاری بعد از سخنرانیهای او به گریه می افتند، امری که در دنیای سیاست در جهان غرب اتفاقی کاملا نادر است.

من برای اوباما احترام فراوان قائلم، اما او به مردم بیشتر آنچه را که می خواهند بشنوند می گوید، نه آنچه را که باید بشنوند. اوباما اقبال کنونی اش را مدیون امیدهای غیر واقعگرایانه ای که به مردم می دهد* و همینطور مواضع ضد نظام حاکم (anti-Establishment) خود است که به علت مخالفت بسیاری از طرفداران حزب دموکرات و رأی دهندگان مستقل، با سیاستهای دولت فعلی، بخصوص جوانان زیر 30 سال که بیشتر تحت تأثیر شر وشور جوانی خود هستند تا منطق سیاسی، با استقبال گرم آنان مواجه شده است.

هنگامی که اوباما از"تغییر" سخن می گوید مشخص نیست که منظور او بطور دقیق چیست، چرا که " تغییر" کلمه مبهمی است و در یک کمپین انتخاباتی بعنوان یک شعار برای افراد مختلف معانی مختلفی دارد. آیا او واقعا قرار است یک تنه به جنگ نظام حاکم رود و بی اعتنا به دیگر بازیگران صحنه سیاسی جهان و آمریکا به گفته خود دنیا را عوض کند؟ آیا واقعا امکان چنین کاری وجود دارد؟ به نظر من "تغییر" به معنای واقعی آن را فقط در مواضع ران پال از حزب جمهوریخواه و دنیس کوسنیچ از حزب دموکرات می توان یافت و جالب اینکه هر دو آنها به همین دلیل که مواضعشان مبتنی بر تغییرات جدی و در عین حال غیر عملی در بسیاری از سیاستهای داخلی و خارجی ایالات متحده است با بی اعتنایی عموم مواجه شده اند. البته در مورد هیلاری کلینتون این نکته را هم باید در نظر داشت که او در بین بسیاری از رأی دهندگان مستقل فردی وابسته به The Establishment تلقی می شود و همین مسأله اکنون برایش تبدیل به یک نقطه منفی شده است.

در حال حاضر، در کارزار پر هیجان انتخاباتی ایالات متحده، هیلاری کلینتون در میان نامزدهای حزب دموکرات و جان مک کین در بین نامزدهای حزب جمهوریخواه تنها کسانی هستند که با منطق سخن می گویند و سوار بر موج احساسات نشده اند(مک کین از ابتدا تنها کسی بود که راه حل مشکلات آمریکا در عراق را نه در بیرون کشیدن نیروهای آمریکا که در ازدیاد آنان می دانست. پسر او هم اکنون در عراق مشغول خدمت است.) با توجه به تجربه ای که این دو سناتور در برخورد با مشکلات و واقعیتهای جهان و آمریکا داشته اند هر دو آنها در مقایسه با دیگر نامزدها بهترین گزینه های موجود برای رهبری آینده آمریکا هستند، اما به نظر می رسد هر دو، بخصوص خانم کلینتون، با توجه به شرایط و جو موجود، برای تصاحب دفتر ریاست جمهوری (Oval Office) راه بسیار دشواری در پیش رو داشته باشند.

*حدود یکسال پیش در هافینگتون پست مقاله ای چاپ شد به قلم Tish Durkin روزنامه نگار مجلاتی نظیر the New York Observer و the Atlantic Monthly با عنوان آنچه درباره اوباما دوست ندارم، (What I hate about Obama). از دید من این مقاله به زیبایی هر چه تمامتر مشکل بی تجربگی و نگاه غیر واقعی اوباما به سیاست را در شرایط فعلی واشینگتن و جهان می شکافد. البته نمی دانم ترکین بعد از یک سال هنوز سر حرفش هست یا نه. ولی به هر حال اگر حوصله دارید و انتخابات را جدی تعقیب می کنید و یا می خواهید بدانید چرا من با وجود انرژی مثبتی که اوباما در بسیاری ایجاد می کند با نوع نگاه و تفکر او مخالفم و در بین دموکراتها هیلاری کلینتون را به او ترجیح می دهم حتما این مقاله را بخوانید.

تضادهای موجود در برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا

2007-12-11T23:39:00.000-05:00

متوجه نمی شوم چرا برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا، NIE در رابطه با برنامه اتمی ایران که بعد از گذشت یک هفته همچنان در صدر اخبار مربوط به ایران در رسانه های گروهی دنیا قرار دارد چنین در رسانه های ایرانی و وبلاگهای فارسی زبان خارج از کشور مورد بی توجهی قرار گرفته است. با توجه به زمان انتشار این گزارش و تبعات دراز مدت نتیجه گیریهای آن بر ایران، به گمانم باید بسیار بیشتر و موشکافانه تر به این گزارش مهم پرداخت و از دنبال کردن تحلیلها و مطالب خبری مربوط به آن غافل نشد.

اجازه بدهید بحث راجع به دلایل انتشار این گزارش را فعلا به کناری نهیم و به نقد خود آن بپردازیم، چرا که گمانه زنی راجع به دلایل انتشار این برآورد اطلاعاتی فعلا تا مدتها ادامه خواهد داشت و شاید هم تا مدتها ابعاد کامل علل انتشار آن در این زمان حساس روشن نگردند.
من این گزارش را تا بحال چندین بار بدقت بررسی کرده ام و تقریبا تمامی تحلیلها و گزارشهایی که در حمایت و یا مخالفت با آن منتشر شده را نیز مطالعه کرده ام. با در نظر گرفتن تمامی جوانب بزرگترین ایراد این گزارش را در تناقضی می بینم که در نتیجه گیریهای آن در رابطه با تعریف «برنامه تولید سلاحهای هسته ای» و همینطور«نیات و مقاصد »ایران وجود دارد.
برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا، NIE در همان اولین بند خود اظهار می دارد «ما با اطمينان زياد قضاوت مي‌كنيم كه در پائيز سال 2003 تهران برنامه سلاحهای هسته ای خود را متوقف كرد (پاورقي 1) و سپس در پاورقي 1 می گوید: « در تدوين اين برآورد منظور ما از برنامه سلاحهای هسته ای فعاليت ايران در زمينه تسليحات و طراحي سلاح هسته‌اي [کلاهکهای اتمی بطور اخص] و فعاليت سري تبديل اورانيوم و غني ‌سازي اورانيوم است و منظور ما فعاليت اعلام شده غيرنظامي ايران در زمينه تبديل و غني ‌سازي اورانيوم نيست.» اما همین گزارش در بند D خود صحبت قبلی خود را نقض می کند و می گوید:«نهادهاي ايراني به توسعه توانايي‌هايي ادامه مي‌ دهند كه مي‌‌تواند در صورت تصميم‌ گيري لازم، براي توليد سلاحهای هسته ای به كار روند. به عنوان مثال، برنامه غني ‌سازي اورانيوم غير نظامي ادامه دارد. ما همچنين با اطمينان زياد ارزيابي كرده‌ايم كه از پائيز 2003 ايران تحقيقاتي را براي توسعه پروژه‌هايي كه كاربرد تجاري و متعارف دارند انجام داده است كه برخي از آنها مي‌توانند همچنين كاربرد محدود در زمينه سلاحهای هسته ای داشته باشند.»
گزارش ابتدا می گوید منظور ما فعاليت اعلام شده غيرنظامي ايران در زمينه تبديل و غني ‌سازي اورانيوم نيست ولی چند پاراگراف آنطرف تر خود اعتراف می کند همین برنامه های غیر نظامی می توانند قسمتی از برنامه های نظامی تولید سلاح هسته ای باشند. حال سوال اینجاست که اگر این توانايي‌ها همچنان ادامه دارند و می توانند قسمتی از برنامه تولید سلاحهای هسته ای نیز باشند پس چطور می توان نتیجه گرفت که برنامه تولید سلاحهای هسته ای ایران بطور کامل متوقف شده است؟ این نکته را می توان در حقیقت بزرگترین ایراد موجود در این گزارش بحساب آورد.
مسئله بعدی گمانه زنی این گزارش در رابطه با نیات و مقاصد ایران است که در این زمینه نیز بین دو بند تضاد اساسی وجود دارد. NIE در اینباره ابتدا می گوید: «ما با اطمينان متوسط ارزيابي مي‌كنيم كه تهران برنامه سلاحهای هسته ای خود را تا اواسط سال 2007 از سر نگرفته اما نمي‌دانيم كه مقاصد كنوني آن تولید سلاحهای هسته ای است يا خير.» و سپس در همان صفجه دو خط پایین تر اظهار می دارد: «تصميم تهران به توقف برنامه سلاحهای هسته ای نشان دهنده اين امر است كه اين كشور اراده كمتري براي توسعه سلاحهای هسته ای نسبت به آنچه كه از سال 2005 پيش ‌بيني مي‌كرديم، دارد.» سوال بعدی من در اینجا این است که اگر مشخص نیست که مقاصد كنوني ایران تولید سلاحهای هسته ای است يا خير، چطور می توان نتیجه گرفت ایران اکنون اراده كمتري براي تولید سلاحهای هسته‌اي نسبت به گذشته دارد؟
برای روشن تر شدن مورد دوم، اجازه دهید کمی بیشتر توضیح دهم. خط بین یک برنامه صلح آمیز هسته ای و یک برنامه نظامی هسته ای خط بسیار باریکی است. اولا تمامی رآکتورهای هسته ای با سوزاندن پلوتونیوم و اورانیوم غنی شده تولید انرژی می کنند. ضمن اینکه می توان از آنها برای تولید پلوتونیوم هم استفاده کرد (پلوتونیوم هم می تواند بعنوان سوخت برای رآکتور و هم در سلاح اتمی مورد استفاده قرار گیرد.) علاوه بر این بسیاری از تخصصهای مهم در زمینه دانش هسته ای نظیر برنامه سازی کامپیوتر، مواد بکار رفته، طراحی، متالورژی و مهندسی شیمیایی، الکتریکی و سیستمهای رایج در هر دو برنامه نظامی و غیر نظامی تقریبا یکسان هستند. این که این که چه مقدار زمان لازم است تا کشوری بتواند به فنآوری کامل در موارد یاد شده برای تولید انرژی صلح آمیز هسته ای و یا تولید سلاح هسته ای دست پیدا کند بستگی به فاکتورهایی نظیر دستیابی آن کشور به مواد لازم نظیر اورانیوم غنی شده و یا سطح تخصص دانشمندان آن کشور در زمینه های فنی برنامه اتمی، نظیر برنامه غنی سازی اورانیوم و تکمیل چرخه سوخت دارد.(توضیحاتم در این زمینه را از این گزارش برداشت کرده ام. اگر مایل به اطلاعات بیشتری در این رابطه هستید پیشنهاد می کنم آنرا حتما بخوانید.)
از این رو درنهایت دیر یا زود حتی دولتی که سرگرم تکمیل برنامه صلح آمیز هسته ای است به نقطه ای خواهد رسید که اگر تصمیم بگیرد خواهد توانست در کوتاه مدت قادر به تولید سلاح هسته ای شود. پس سوال اصلی را می توان چنین مطرح کرد: آیا در زمینه برنامه اتمی می توان نیات و مقاصد حکومت اسلامی ایران را حدس زد و مهمتر از آن آیا می توان به این حکومت اعتماد کرد؟
جواب بسیار روشن است: خیر. جمهوری اسلامی حکومتی است که حتی به قراردادها و تعهدات بین المللی که خود آنها را امضا می کند پایبند نیست و در این مورد تفاوتی هم بین این دولت و دولت قبلی وجود ندارد چرا که در جمهوری اسلامی تصميم گیری با فرد نیست، بلکه با نظام است.
همین دیروز حسن روحانی مذاکره کننده پیشین ایران در دولت خاتمی علاوه بر عنوان کردن همین مسأله نحوه تصمیم گیری در جمهوری اسلامی در قبال پرونده اتمی، به روزنامه جام جم چنین گفت:« ما تعليق داوطلبانه و موقت را به اين دليل پذيرفتيم که با تعليق موقت يک بخش و آرام کردن فضاي بين المللي، بقيه زيرساخت هاي هسته اي کشور را تکميل کنيم. من خودم چند نوبت در ديدار با مسوولان فني تاکيد کردم که هر زمان شما آمادگي غني سازي داشتيد، اعلام کنيد تا ما تعليق را بشکنيم. تعليق يک چتر لازم بود تا زير آن چتر بتوانيم فناوري هايمان را کامل کنيم....» این در حالی است که طبق توافقنامه پاریس ایران تعهد داده بود از ادامه دادن به کلیه فعالیتهای مربوط به برنامه اتمی از جمله کامل کردن فناوریهایی که روحانی از آنان سخن می گوید برای مدت محدودی (تا دسترسی به توافق نهایی) خودداری کند. از این هم افتضاح ترسخنان جلیلی مذاکره کننده جدید حکومت اسلامی است که دو هفته پیش در ملاقات با سولانا اظهار داشت مذاکرات او با لاریجانی را به رسمیت نمی شناسد. این رفتار فاجعه بار حکومت اسلامی که شاید در عرف دیپلماتیک جهانی بی سابقه باشد دیگر ذره ای اعتبار و آبرو برای ایران در عرصه بین المللی باقی نگذاشته است و روی همین اصل، اعتماد جامعه جهانی نسبت به ایران کاملا سلب شده است.

بنابراین شاید این گزارش در کوتاه مدت بدلیل شوک حاصل از بند اول آن مانع از افزایش فشار بر روی ایران شود اما در دراز مدت بدین علت که بعضی از نتیجه گیریهایش به دلیل تضادهایی که ذکر شد با تردید بسیاری از کارشناسان و دولتها مواجه شده، نظارت بر روی برنامه اتمی ایران را سختگیرانه تر و در نتیجه حساسیت جامعه جهانی را حتی نسبت به نیات حکومت جمهوری اسلامی افزایش خواهد داد. این امر، با توجه به سرشت و رفتار فریبکارانه حکومت ایدئولوژیکی ایران، معنایش مسلما چیزی جز مشکلات بیشتر برای جمهوری اسلامی نخواهد بود.

برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا: آنچه فعلا می توان گفت

2007-12-09T00:59:00.000-05:00

از دوشنبه هفته پیش تاکنون چندین بار تصمیم به نوشتن مطلبی راجع به برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا NIE در رابطه با برنامه اتمی ایران گرفته ام، اما هر بار با خواندن یک تحلیل یا خبر تازه مجبور شده ام دست نگه دارم. بد نیست بدانید که این بلا سر CNN بیچاره هم آمد. CNN برای روز۱۲ دسامبر برنامه ۲ ساعته ویژه ای تدارک دیده بود بنام "ایران اتمی می شود" که با بیرون آمدن NIE ایران مجبور به لغو آن شد.

در این چند روزه اخبار و تحلیلها در رابطه با این گزارش جنجال بر انگیز حول سه محور اصلی می چرخند:

۱- اینکه معنی و تبعات این گزارش چه هستند.
۲-این گزارش با استفاده از چه منابعی تهیه شده و تا چه حد می تواند به واقعیت نزدیک باشد.
۳-چرا این گزارش در این زمان حساس بیرون آمد وهمچنین به چه دلیل رئیس جمهور آمریکا، با علم به این که می دانست این گزارش به دلیل نوع نگارش و نحوه استدلال آن چه ضربه مهلکی به برنامه های دولت او در رابطه با افزایش فشار بر ایران وارد خواهد آورد، اجازه داد که قسمتی از آن برای عموم منتشر شود.

در هر سه مورد آنقدر اخبار و تحلیلهای منتاقض منتشر شده که ارائه یک تحلیل دقیق را حداقل در حال حاضر نا ممکن می سازد.

به طور نمونه در مورد اول تمامی کارشناسان متفق القول بر این باورند که غنی سازی اورانیوم و جداسازی پلوتونیوم هر دو می توانند قسمتی از برنامه تولید سلاح هسته ای باشند (همان قابلیت تکمیل چرخه سوخت و خروج از NPT و یا "Breakout Capacity" که در مقاله قبلیم راجع به پرونده هسته ای ایران به آن اشاره کردم. اگر در این مورد اطلاعات بیشتری می خواهید این گزارش از جرج پرکویچ کارشناس ارشد اتمی موسسه صلح کارنگی را توصیه می کنم. پرکویچ در مقاله ای در سال 2005 پیش بینی کرده بود که ایران بجای تکمیل قسمت نظامی برنامه هسته ای خود و مواجه با ریسکهای پر شمارآن ابتدا بدنبال تکمیل چرخه سوخت خواهد رفت که فنآوری سختتری به شمار می رود اما هم طبق ضوابط NPT قانونی وهم برای برنامه تولید سلاح هسته ای ضروری می باشد.) حال چگونه این گزارش با وجود اطلاع از ادامه برنامه های غنی سازی و تولید و آزمایش موشکهای دوربرد ایران--حتی اگر نتیجه گیری عمده آن مبنی بر تصمیم دولت ایران در سال 2003 در به تعلیق در آوردن پروژه های مرتبط با جنبه نظامی برنامه اتمی اش نظیر طراحی و تولید کلاهکهای اتمی صحیح باشد--چنین با اطمینان اعلام می کند که ایران در حال حاضر برنامه ای برای تولید سلاح هسته ای ندارد خود کاملا جای سوال دارد.

یا در مورد دوم دیلی تلگراف همین امروز گزارش می دهد که برخی از سرویسهای اطلاعاتی انگلستان که اطلاعات مرتبط با ضبط گفتگوهای سران سپاه با کمک ایستگاه استراق سمع آنها GCHQ جمع آوری شده است می گویند ایرانیها از ضبط مکالماتشان با خبر بوده اند و امکان نداشته است که در مورد برنامه هسته ای ایران حداقل در یک مکالمه تلفنی حقیقت را بگویند. از این رو رؤسای سرویسهای اطلاعاتی انگلستان با مقامات وزارت دفاع اسرائیل هم عقیده اند که اطلاعات CIA در این مورد صحیح نیست.

بنابراین همچنان باید منتظر گزارشهای متناقض بیشتری در این زمینه بود. آنچه فعلا می توان به جرأت از آن سخن گفت این است که معلوم نیست دولت بوش با از دست دادن اهرم فشار خود وهمینطور استدلال فوری بودن خطر برنامه اتمی ایران در پی انتشار برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا، چگونه خواهد توانست فشار جامعه جهانی را بر ایران برای توقف برنامه غنی سازی خود همچنان باقی نگه دارد، چه برسد به این که بخواهد آنرا افزایش دهد.

پ.ن. ديويد ميليبند، وزير امور خارجه بريتانيا در مصاحبه امروز یکشنبه با اسکای نيوز دقیقا به همان نکته ای اشاره کرده که من در مطلبم عنوان کردم. او می گوید برآورد اطلاعاتی ملی آمریکا فقط از بخش نظامی که يکی از سه بخش برنامه تولید سلاحهای هسته ای ايران است صحبت کرده است. دو بخش مهم ديگری هم که در چنین برنامه ای باید مورد توجه قرار گیرند عبارتند از غنی سازی و آزمايش پرتاب موشک، که ایران در حال حاضر به هر دو آنها ادامه می دهد.

آزادی بیان در بلاد کفر

2007-11-30T20:12:00.000-05:00

ویدیو بالا مربوط به یکی از بخشهای خبری شبکه MSNBC در روز دوشنبه ۲۶ نوامبر است که در آن خانم Erin Burnett، مجری خبرهای اقتصادی این شبکه در یک پخش مستقیم خبری پرزیدنت بوش را "میمون" خطاب می کند، بطوری که همکاران او نیز از این کلام او کاملا شگفت زده می شوند. فکر می کنید بعد از آن چه اتفاقی افتاده؟ هیچ. جز چند وبلاگ محافظه کارآمریکایی و ویدیو مربوط به این خبر در یوتوب، در هیچ کجای دیگر بحثی راجع به این صحبت خانم برنت (که از دید من یک توهین مسلم محسوب می شود) نیست. حال خود همین یک نمونه کوچک را مقایسه کنید با بلایی که در ایران بر سر روزنامه نگاران، برای تهیه گزارشها و طرح انتقاداتی از دولت که اصلا قابل مقایسه با مورد ذکر شده نیستند، می آید تا واقعیت ادعای احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا در رابطه با وضعیت بی نظیر آزادی بیان در ایران برایتان بیشتر عیان شود.

پ.ن. ارین برنت دیروز جمعه از آقای بوش عذرخواهی کرد و گفت که حرف احمقانه ای زده است.

بازگشت نواز شریف به پاکستان چه معنایی دارد؟

2007-11-26T23:36:00.000-05:00

فکر می کنم مهمترین سوالی که برای بسیاری از کسانی که تحولات پاکستان را به دقت زیر نظر دارند ایجاد شده این است که چطور شد مشرف به نواز شریف اجازه داد به پاکستان برگردد آنهم در حالیکه فقط سه ماه پیش، در روز ۱۰ سپتامبر او را نرسیده به عربستان سعودی باز گرداند؟

در این مورد حدس و گمان زیاد است. نیویورک تایمز امروز از قول بروس ریدل، یکی از مقامات شورای امنیت ملی دولت بیل کلینتون، می نویسد "بازگشت شریف و عدم جلوگیری از آن نشان می دهد مشرف تا حد بسیاری تضعیف شده است." من با این نظر کاملا موافق نیستم. درست است که موقعیت مشرف پس از اعلام وضعیت فوق العاده تا حدودی دستخوش تلاطم گردیده و پادشاه سعودی نیز در مجبور ساختن او پذیرش بازگشت نواز شریف نقش مهمی ایفا کرده، اما مشرف فرد باهوشی است و به نظر می رسد علاوه بر موارد فوق، او سه دلیل عمده برای اجازه ورود به کسی که در کتابش او را فاشیست نامیده بود داشته باشد:
۱-به نظر می رسد اکنون که ریاست جمهوری مشرف با تایید قضات جدید دادگاه عالی پاکستان برای یک دوره پنج ساله دیگر قطعی شده او دیگر نگرانی عمده ای از بابت حضور نواز شریف در صحنه سیاسی پاکستان و تحرکات حزبی او نداشته باشد. این مسأله در ماه سپتامبر کاملا فرق می کرد، چه را که در آن زمان هنوز وضعیت آینده مشرف کاملا مشخص نبود و بازگشت نواز شریف به صحنه می توانست برای او پیامدهای غیر قابل پیش بینی داشته باشد.
۲- با بازگشت شریف به پاکستان و ثبت نام او و بی نظیر بوتو برای حضور در انتخابات آتی و مبارزات انتخاباتی دو شخصیت سیاسی پر آوازه ای که تا همین یکسال پیش از صحنه سیاسی پاکستان کاملا محو شده بودند، مشرف هر چند با اکراه، اما می تواند ادعا کند که انتخابات ژانویه کاملا دموکراتیک و با حضور تمامی طیفها و شخصیتهای سیاسی پاکستان بر گزار خواهد شد و بدینترتیب مشروعیت دموکراتیک حکومت خود را تضمین کند.
۳-حضور نواز شریف به احتمال فراوان از میزان رأی های بوتو بخصوص در ایالت مهم پنجاب خواهد کاست و مانع از این خواهد شد که حزب بوتو و یا اصولا هیچ حزبی بتواند در انتخابات اکثریت مطلق را از آن خود کند. فراموش نکنید که قدرت در پاکستان حول دو محور نخست وزیر و مقام فرماندهی ارتش می گردد و مشرف بزودی دیگر فرمانده ارتش نخواهد بود (هر چند که نفوذ خود را کاملا حفظ خواهد کرد) . قدر مسلم او ترجیح می دهد نخست وزیر آینده کسی با میزان رأی بالا و در نتیجه اختیارات فراوان نباشد.

اما باید در نظر داشت که نواز شریف هم بیکار نخواهد نشست تا مشرف از او بعنوان مهره ای در بازی قدرت خود بهره گیرد. او به مدت ۸ سال منتظر چنین فرصتی بود تا بتواند به صحنه سیاست پاکستان بازگردد و انتقام خود را از مشرف بستاند. زمزمه های او مبنی بر ائتلاف حزب او (مسلم لیگ) با حزب بوتو (حزب مردم) و این که او نخست وزیر مشرف نخواهد شد نیز هدفی جز تضعیف مشرف و در نهایت برکناری او را دنبال نمی کند. اما در اینجا یک نکته مهم را باید در نظر داشت. بر خلاف پیش بینی ها توده مردم پاکستان بعد از اعلام وضعیت فوق العاده در اعتراض به مشرف به خیابانها نیامدند و این خود نشان می دهد که بسیاری از آنها با تجربه ای که از دوران زمامداری پر از فساد و هرج و مرج شریف و بوتو داشته اند، در صورت عدم بی ثباتی، همچنان به حضور مشرف در صحنه سیاست پاکستان حتی به صورت منفعل موافق هستند. این می تواند بوتو و شریف را برای رسیدن به هدف نهایی خود یعنی کنار زدن مشرف از صحنه قدرت دچار مشکل سازد، مگر این که حضور مجدد آنها در صحنه سیاسی پاکستان به ایجاد آشوب و بی ثباتی و سرخورده کردن مردم از ریاست جمهوری مشرف دامن زند. در سیاست پیچیده و متلاطم پاکستان هیچ چیز غیر ممکن نیست.

پرونده ای که به راحتی مختومه نخواهد گردید

2007-11-25T21:34:00.000-05:00

مشکل پرونده اتمی ایران دقیقا در همان یک جمله ای خلاصه می شود که روز پنجشنبه محمد البرادعی مدير کل آژانس بين المللی انرژی اتمی در آغاز نشست شورای حکام آژانس اعلام کرد: "آژانس نمی تواند صلح آمیز بودن برنامه ایران را تایید کند." تا وقتی داستان به همین منوال باشد، همکاری قطره چکانی ایران با در اختیار گذاشتن اطلاعات مرده، آنهم معمولا در ساعت یازده و فقط چند روزی مانده به انتشار گزارشات آژانس مشکلات اصلی پرونده اتمی ایران را مرتفع نمی سازد.

در آخرین گزارش آقای البرادعی ابتدا آمده است که ایران ادعا می کند در اواسط دهه هشتاد و در کنار تلاش برای تکمیل نیروگاه بوشهر ایران تصمیم گرفت تسهیلات فن آوری چرخه کامل سوخت اتمی را نیز از بازارهای خارجی خریداری کند، اما هنگامی که جز خرید "تکنولوژی تبدیل اورانیوم" از چین نتوانست به تسهیلات دیگری در این زمینه دست پیدا کند به بازار سیاه رو آورد. این توجیه ایران پس از انتشار مکرر گزارشاتی در این زمینه در مطبوعات غرب، برای برای آمریکا و متحدانش عذر بدتر از گناه محسوب می شود چه را که ثابت می کند ایران به اعتراف خود، برای دستیابی به تکنولوژی غنی سازی (که معلوم نیست چرا ایران حتی بدون تکمیل نیروگاه بوشهر و داشتن یک رآکتور فعال اتمی به دنبال آن بود) به شبکه بدنام قاچاق بین المللی عبدالقدیر خان متوسل شده است که این خود اگر چه مدرک قطعی برای محکوم کردن ایران نیست، اما مسلما سو‌ءظنهای بسیاری بر می انگیزد.

عبدالقدیر خان مردی که جرج تنت رئیس سابق سیا او را به اندازه اساما بن لادن خطرناک می دانست، نه فقط پدر برنامه اتمی پاکستان شناخته می شود، که موسس شبکه بی رقیب بین المللی قاچاق تکنولوژی هسته ای نیز به شمار می آید. شبکه خان در دو دهه ۸۰ و ۹۰ همواره بدنبال مشتریانی می گشت که خواستار دستیابی به "سلاحهای هسته ای" بودند اما بدلیل مشکلات فنی نیازمند کمک کسی بودند که خود آن مسیر را بطور کامل طی کرده باشد. شبکه خان حاضر بود اطلاعات مخفی اتمی خود را در اختیار هر کشوری که هزینه آن را بپردازد قرار دهد و در این بین لیبی، کره شمالی و ایران در صف اول مشتریان آن قرار گرفتند.

این که چرا ایران به شبکه عبدالقدیر خان روی آورد بسیار مورد بحث کارشناسان قرار گرفته است. نکته مهم اینجاست که ایران مسلما می دانست که پاکستان مشغول ساختن بمب اتم است و سازنده آن نیز کسی نیست جز عبدالقدیر خان. ایران همچنین می دانست که عبدالقدیر خان تکنولوژی غنی سازی اورانیوم را از طریق ساختن سانتریفیوژهای P-1 با موفقیت به انجام رسانده است. از همین رو از اواسط دهه هشتاد در سطح رسمی شروع به تماس با پاکستان در زمینه مسائل اتمی نمود. ابتدا دانشمندان اتمی ایران به پاکستان رفتند و سپس دو کشور در سال ۱۹۸۷ قرارداد مخفیانه ای برای گسترش همکاریهای نظامی و اتمی در وین امضا کردند و همین قرارداد راه را برای برقراری ارتباط بین شبکه عبدالقدیرخان و ایران هموار کرد. یکی از دانشمندان اتمی پاکستان در آن هنگام می گوید در دوران زمامداری ضیا الحق، ایرانی ها حتی خواستار اطلاعات بیشتر راجع به مسائل مربوط به "تکتولوژی غیر صلح آمیز اتمی" بودند اما به دستور ضیا این اطلاعات در اختیارشان گزارده نشد.

امروز آنچه برای غرب مسلم است این است که عبدالقدیر خان در پیدایش و گسترش برنامه غنی سازی ایران نقش اساسی ایفا کرد. از آنجاییکه خان و شبکه قاچاق اتمی او در کره شمالی و لیبی هم بسیار فعال بودند و همینطور از آنجاییکه هر دو این کشورها برنامه دستیابی به سلاحهای هسته ای را دنبال می کردند، برای آمریکا و اروپاییها سوال اصلی این است که اولا نیت واقعی ایران در برقراری رابطه با شبکه عبدالقدیرخان چه بود و دوما، ایران با ساخت تآسیساتی که ظرفیت 50,000 سانتریفیوژ دارد و با پافشاری بر ادامه برنامه غنی سازی خود آنهم بدون داشتن منابع کافی اورانیوم به دنبال چه هدفی است؟

در پاسخ به این دو سوال اکثر تحلیلگران پس از بررسی کامل پرونده اتمی و الگوی رفتاری ایران در این زمینه دو هدف را برای برنامه اتمی ایران متصور می شوند:

۱-دستیابی ایران به "Breakout Capacity"، یعنی دستیابی ایران به چرخه کامل سوخت و سپس خروج از NPT و تبدیل تأسیسات غنی سازی با ظرفیت پایین به غنی سازی با ظرفیت بالا به منظور تولید سوخت برای بمب اتمی. این گزینه به نظر می رسد فعلا بهترین گزینه برای ایران باشد چه را که از یک طرف می تواند فعلا برنامه اتمی خود را در انظار جهانیان بطور کامل موجه جلوه می دهد و از طرف دیگر بعد از بالا بردن تعداد سانتریفیوژها به 50,000 و کامل کردن فرایند چرخه سوخت آنوقت همواره حق انتخاب استفاده از سلاح اتمی را خواهد داشت، ضمن این که جمهوری اسلامی ممکن است به این نتیجه رسیده باشد که این راه بسیار کم دردسرتری نسبت به تلاش مستقیم به دستیابی به بمب اتمی می باشد. دقیقا از همین منظر است که ایالات متحده و اروپا خواستار توقف غنی سازی اورانیوم هستند چه را که به دلیل ماهیت دو گانه برنامه غنی سازی، آن را به اندازه تلاش مستقیم ایران به بمب اتم خطرناک می دانند.

۲-دستیابی ایران به "Sneakout Capacity" و یا داشتن برنامه اتمی موازی و مخفی که در آن ایران عملا ممکن است مشغول ساخت سلاح اتمی باشد.

گزارش آخر البرادعی دقیقا دست روی هر دو مورد ذکر شده می گذارد. در مورد اول الرادعی درپاراگراف ۷ گزارش خود می نویسد که با وجود پاسخ ایران به بعضی از سوالات مطرح شده به دلیل پیچیدگیهای برنامه غنی سازی و ماهیت دوگانه آن آژانس در موقعیتی نیست که بتواند ماهیت واقعی قسمتهایی از برنامه غنی سازی ایران را تایید کند. در مورد دوم نیز البرادعی در پاراگراف ۴۳ گزارش خود می گوید که ایران باید آژانس را بطور کامل در جریان ماهیت و حوزه برنامه اتمی خود قرار دهد تا آژانس بتواند عدم وجود برنامه های غیر اعلام شده و مخفی اتمی را تایید کند، امری که به دلیل خودداری ایران از به اجرا گذاردن پروتکل الحاقی فعلا برای آژانس میسر نیست.

بنابر این می توان چنین نتیجه گرفت که با توجه به نقش عبدالقدیر خان در راه اندازی و گسترش فنی برنامه غنی سازی ایران، نحوه تدارک و خرید تسهیلات اتمی لازم توسط ایران در دهه نود و توسل به کشورهایی نظیر چین (که خود با عبدالقدیر خان در دهه هشتاد روابط تنگاتنگی داشت و از اولین مشتریان اصلی او به شمار می رفت)، مسائل مهم و حل نشده دیگری نظیر منبع آلودگی در دانشگاه فنی، پلوتونیوم-210، پروژه تحقیقاتی نظامی نمک سبز(Green Salt) که با وجود مدارک آژانس در این زمینه ایران ادعا می کند اصلا وجود نداشته است و مهمتر از همه ادعای البرادعی مبنی بر اینکه آژانس اکنون راجع به برنامه اتمی فعلی ایران حتی کمتر از یکسال پیش می داند، بر خلاف ادعای مقامات ایرانی موضوعی در پرونده ایران مختومه نشده است، چه سوالهای بسیار دیگری همچنان بی پاسخ باقی مانده اند.

منابع:
Gordon Corera, Shopping for bombs: Nuclear proliferation, Global Insecurity and the Rise and Fall of the A.Q. Khan Network

Los Angeles Times: Pakistan's Dr. Doom, December 2, 2007

Washington Post: Iran Was Offered Nuclear Parts, February 27, 2005

New York Times: Pressed, Iran Admits It Discussed Acquiring Nuclear Technology, February 28, 2005

Washington Post: Pakistanis Say Nuclear Scientists Aided Iran, January 24, 2004

Los Angeles Times: Iran Closes in on Ability to Build a Nuclear Bomb, August 4, 2003

من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم

2007-11-06T23:10:00.000-05:00

در ساعت ده صبح شانزدهم آبان ۱۳۵۷، محمد رضا پهلوی برای آخرین بار مردم ایران را مورد خطاب قرار داد:

«ملت عزیز ایران در فضای باز سیاسی که از ۲ سال پیش به تدریج ایجاد می شد شما ملت ایران علیه ظلم و فساد به پا خاستید. انقلاب ملت ایران نمی تواند مورد تأیید من بعنوان پادشاه ایران و به عنوان یک فرد ایرانی نباشد... بار دیگر در بر ابر ملت ایران سوگند خود را تکرار میکنم و "متعهد" میشوم که خطاهای گذشته و بی قانونی و ظلم و فساد دیگر تکرار نشده بلکه خطاها از هر جهت جبران نیز گردد "متعهد" میشوم که پس از برقراری نظم و آرامش در اسرع وقت یک دولت ملی برای برقراری آزادی های اساسی و اجرای انتخابات آزاد تعیین شود تا قانون اساسی که خون بهای انقلاب مشروطیت است بصورت کامل بمرحله اجرا در آید. من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم. من حافظ سلطنت مشروطه که موهبتی است الهی که از طرف ملت به پادشاه تفویض شده است هستم و آنچه را که شما برای بدست آوردنش قربانی داده اید تضمین می کنم. تضمین می کنم که حکومت ایران در آینده بر اساس قانون اساسی، عدالت اجتماعی و اراده ملی بدور ار استبداد و ظلم و فساد خواهد بود... من از شما "پدران و مادران" ایرانی که مانند من نگران آینده ایران و فرزندان خود هستید میخواهم که با راهنمایی آنان مانع شوید تا از راه شور و احساسات در آشوب و اغتشاش شرکت کنند و بخود و میهنشان لطمه وارد سازند. من از شما جوانان و نوجوانان که آینده ایران متعلق به شماست می خواهم تا میهنمان را به خون و آتش نکشید و به امروز خود و فردای ایران ضرر نزنید... من از همه شما هموطنان عزیزم می خواهم تا به ایران فکر کنید. همه به ایران فکر می کنیم. در این لحظات تاریخی بگذارید همه به ایران فکر کنیم... امیدوارم در روزهای خطیری که در پیش داریم خداوند متعال ما را مورد عنایت و لطف خود قرار داده و همواره موید و حافظ ملک و ملت ایران باشد. انشاءالله تعالی.»

این پیام خود ویرانگر شاه بجای خاموش کردن شعله های روز افزون انقلاب به چند دلیل تبدیل به نقطه عطف آن شد :

۱- این سخنرانی از هر جهت برای شاه و حکومتش فاجعه بار بود. او در همان ابتدای صحبتش نه تنها انقلاب ایران را بطور رسمی تأیید کرد که به درستی ادعای مخالفین در رابطه با وجود ظلم و فساد و فشار و اختناق در مملکت صحه گذارد و بدین ترتیب دست به یک خود کشی سیاسی زد. در دنیای سیاست پذیرفتن چنین شرایطی از سوی یک سیاستمدار در یک سخنرانی رسمی نقطه پایان کار اوست که اغلب در نهایت با اعلام کناره گیری او در همان سخنرانی همراه می شود. این که شاه چطور انتظار داشت انقلابیون پس از اعتراف آشکار او به این که مردم علیه ظلم و ستم به پا خواسته اند به تعهد او نسبت به جبران "خطاهای گذشته و بی قانونی و ظلم و فساد" اعتماد کنند، سوالی است که برای من همچنان بی جواب باقی مانده است.

۲- از نوع نوشتار این سخنرانی و لحن افسرده و بیحال شاه کاملا مشخص است که او خود نیز می دانست این سخنرانی نتیجه مورد نظر او را بدنبال نخواهد داشت، هر چند که سوال اصلی در اینجا همچنان این است که آیا در پشت این سخنرانی مرگبار واقعا هدفی دنبال می شد؟ آیا شاه واقعا به این اشتباهات واقف بود یا خیر؟ اگر بود پس چرا تا بحال صبر کرده بود و زودتر به فکر چاره نیافتاده بود؟ مگر اسفند سال ۵۶ دکتر بختیار و سنجابی و فروهر نامه ای به او ننوشته بودند و خواستار ادامه سلطنت او به عنوان شاه مشروطه و برقراری حاکمیت ملی و انتخابات آزاد نشده بودند؟ پس چرا او در همان زمان به فکر "یک دولت ملی برای برقراری آزادی های اساسی و اجرای انتخابات آزاد" نیافتاد تا قانون اساس مشروطه بطور کامل به اجرا در آید و کار بگفته خود او به اضمحلال مملکت و هرج و مرج و آشوب و کشتار نکشد ؟

۳-اشتباه دیگر شاه در این سخنرانی رنگ و بوی مذهبی دادن به آن و متوسل شدن به روحانیونی بود که او و پدرش سالها تلاش کرده بودند تا از نفوذ آنها در جامعه تا حد ممکن بکاهند. از این منظر درخواست از "آیات عظام و علمای اعلام" بعنوان رهبران روحانی و مذهبی جامعه و پاسداران اسلام و بخصوص مذهب شیعه برای دعوت مردم به آرامش و نظم و تعهد به حفاظ "شعائر اسلامی" تلاشی خالی از صداقت از سوی رهبری تعبیر شد که حاضر بود برای نجات خود به هر ریسمانی چنگ زند حال این که شاه در آن لحظات واقعا به فکر نجات مملکت و قانون اساسی مشروطه بود.

صحبتهای شاه در حقیقت به آیت الله خمینی و دیگر مخالفین او دل و جرآت بخشید، چرا که برای آنان مسجل شد که شاه عنان کار از دست داده و آماده پذیرش شکست است و دیگر نیازی به هیچگونه سازش احتمالی با او و دولتهای منتصب او نیست. شاه با این سخنرانی در حقیقت ختم حکمرانی خود را رسما در ۱۶آبان اعلام کرد و نه ۲۶ دی که از ایران خارج شد.

اکنون تجربه انقلاب شوم ایران و آنچه پس از آن بر سر مملکت آمد به روشنی نشان می دهد شاه در آن لحظات بحرانی واقعا به فکر نجات ایران از هرج و مرج و آشوب و کشتار و بازگشت به اجرای کامل قانون اساسی مشروطه بود، هر چند که در آن هیاهوی دیوانه وار انقلابی، دیگر مجالی برای قبول اشتباهات گذشته و انجام اصلاحات نبود. به عبارت دیگر او یا باید با مشت آهنین عمل می کرد و یا باید صحنه سیاست را ترک می کرد.

در کنار تمامی نکات منفی موجود در پیام شاه که پیشتر عنوان شد لحظاتی قابل تأمل نیز وجود دارند. یکی از تأثربرانگیزترین این لحظات آن جایی است که او با لحنی ملتمسانه و در عین حال صادقانه از پدران و مادران ایرانی می خواهد نگذارند فرزندانشان به خود و میهن لطمه وارد سازند و از جوانان و نوجوانان ایرانی می خواهد ایران را به خاک و خون نکشند و به فردای ایران ضرر نزنند. اما افسوس و صد افسوس که پدران و مادران ایرانی دوشادوش نوجوانان و جوانان خود، بی اعتنا به خواهشهای او و مسخ شده در سحر امام مشغول نوشتن "زنده باد درخت" بر روی درخت کهنسال ایران بودند.

می دانم که افسوس گذشته دردی را از کسی دوا نمی کند، اما هیچ وقت نمی توانم به هنگام گوش دادن به این سخن آخر شاه با کشورش بی اختیار از خود نپرسم که اگر او اندکی زودتر و با طیب خاطر برای آینده مملکتی که چنین برای حفظش التماس کرد و هنگام خروج از آن برایش اشک ریخت به فکر تشکیل یک دولت ملی و انتخابات آزاد افتاده بود، آیا دیگر نامی از آیت الله ای و انقلابی در تاریخ ما بر جای می ماند؟

درسی که پرویز مشرف باید از تاریخ بیاموزد

2007-11-06T00:58:00.000-05:00

پرویز مشرف دارد درست همان اشتباهاتی را انجام می دهد که شاه در اواخر دوره حکومتش انجام داد. اعلام وضعیت اضطراری با هر توجیهی هم که انجام شده باشد می تواند تمام زحماتی را که مشرف برای پیشرفت پاکستان کشیده است به هدر دهد و این برای یکی از بهترین رهبرانی که پاکستان در عمر پر تلاطم ۶۰ ساله خود داشته جای تأسف بسیار دارد. در عرصه بین المللی نیز با ادامه وضعیت اضطراری، موقعیت مشرف کاملا زیر سئوال خواهد رفت و جامعه بین المللی بخصوص غرب، درخواست مشرف مبنی بر مقایسه شرایط کنونی او با شرایط آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۱ را بهچ عنوان جدی نخواهد گرفت. ضمن اینکه لینکلن در جریان جنگ داخلی در سال ۱۸۶۱ در غیاب کنگره، با معلق کردن حکم رسیدگی دادگاه به قانونی بودن بازداشت زندانیان (که باید به تایید کنگره می رسید) به منظور آنچه او حفظ یکپارچگی ایالات متحده در شرایط استثنایی جنگی می دانست مجبور به نقض قانون اساسی شد. افزون بر این، بر خلاف مشرف، لینکلن با رأی مردم انتخاب شده بود و در دوران ریاست جمهوری او انتخاباتی لغو نشد و یا به تاخیر نیافتاد.

این که از مشرف به عنوان یکی از بهترین رهبران پاکستان نام می برم بی دلیل نیست. او در سال ۱۹۹۹ درحالی با یک کودتای نظامی به قدرت رسید که پاکستان از لحاظ اقتصادی بعلت سیاستهای ناکارآمد اقتصادی دولتهای پیشین نواز شریف و بی نظیر بوتو و فساد گسترده در آنها در وضعیت بسیار بدی بسر می برد، فساد اقتصادی پاکستان در دهه نود به اندازه ای بود که در سال ۱۹۹۵، سازمان Transparency International از پاکستان تحت زمامداری بوتو بعنوان یکی از سه کشوری که در دنیا بیشترین فساد اقتصادی را دارند نام برد. در چنین شرایطی دولت مشرف با استفاده از شوکت عزیز یکی از بلند پایه ترین مقامات بزرگترین بانک ایالات متحده Citibank ، ابتدا بعنوان وزیر دارایی و سپس بعنوان نخست وزیر، پاکستان را در عرض کمتر از ده سال با رشد اقتصادی ۷ درصد در سال دارای یکی از بهترین آمارهای رشد اقتصادی در سطح جهان و بهترین بورسهای اوراق بهادار در آسیا ساخته و در آمد سرانه این کشور را تا ۲۵ درصد افزایش داده است، هر چند که با وجود این رشد اقتصادی حیرت انگیز فقر در این کشور همچنان بیداد می کند.

نکته مثبت دیگر در کارنامه مشرف این است که بجز دو سال اول حکومت او تا بحال، بغیر از رئیس جمهور که طبق قانون اساسی توسط پارلمان تعیین می شود، بقیه مقامات پاکستان چه در سطح ملی چه استانی و چه محلی، همگی از طریق انتخابات به قدرت رسیده اند. البته ذکر این نکته در اینجا ضروری است که در پاکستان سوای دخالت ارتش در قدرت، این طبقه زمیندار است که بیشترین سهم را در سیاست دارد و نخبگان طبقه متوسط همواره از دایره قدرت کنار می مانند. در بسیاری ار مناطق عقب مانده تر پاکستان همواره این نامزدهای زمینداران هستند که با رأی مردم انتخاب می شوند. حتی اگر به قول احمد رشید روزنامه نگار پاکستانی یک زمیندار سگ خود را نامزد کند، ۹۹ درصد مردم به آن سگ رأی خواهند داد. مشرف در کتاب خاطرات خود «در خط آتش» اشاره می کند که یکی از اهداف او اصلاح این وضعیت نابهنجار است. او همچنین اذعان می کند در حالیکه ۵۰ درصد مردم کشورش بی سواد هستند دولت او نیاز به بالا بردن سطح سواد و آگاهی مردمش دارد تا آنها با آگاهی کامل نسبت به فرد مورد نظرشان به پای صندوق رأی بروند و درک بهتری از دموکراسی داشته باشند. شاید همین دغدغه مشرف در افزایش سطح آگاهی جامعه باشد که باعث شده رسانه ها در دوران حکومت او به درجه ای از آزادی دست یابند که قابل مقایسه با هیچ زمان دیگری در تاریخ پاکستان نیست.

اما درگیری مشرف با افتخار چودری رئیس دادگاه عالی پاکستان و کنار گذاردن او با اتهاماتی نه چندان محکمه پسند و واکنش وکلا در رد برکناری چودری بتدریج او را وارد بحرانی کرد که اکنون به نظر می رسد با اعلام وضعیت اضطراری توسط او به اعتبارش لطمه ای جدی وارد ساخته باشد. علاوه بر این، عدم کناره گیری او از ریاست ارتش و همینطور عدم برگزاری انتخابات پارلمانی در تاریخ مقرر شده، از یک سو فقط آب به آسیاب کسانی نظیر نواز شریف و اسلامگراهای عوامفریب می ریزد که در طول ۸ سال گذشته ذره ای از ایجاد اخلال در سیاستهای دولت مشرف دریغ نکرده اند و از سوی دیگر، دست بزرگترین حامی او یعنی ایالات متحده را برای پشتیبانی قاطع از او کاملا می بندد.

مشرف ممکن است در ادعاهای خود مبنی بر تلاش برای رساندن پاکستان به آزادی و دموکراسی صادق باشد اما راهی را که او برای رسیدن به این هدف اتخاذ کرده می تواند نتیجه کاملا بر عکس داشته باشد. کافی است او فقط نگاهی دوباره به آنچه بر سر محمد رضا شاه پهلوی آمد بیاندازد.

سیزده آبان ۵۸، روز اعلان رسمی اولین حکومت بنیادگرای اسلامی در جهان

2007-11-03T23:04:00.001-04:00

در شکل گیری انقلاب ایران و حکومت جمهوری اسلامی به شکل کنونی آن دو نقطه عطف در ماه آبان وجود دارند که یکی از آنها همین روزی است که در آن هستیم: ۱۳ آبان.

۱۳ آبان ۱۳۵۸، روزی که در آن سفارت آمریکا به تسخیر دانشجویان خط امام در آمد و ۵۲ تن از کارکنان سفارت به مدت ۴۴۴ روز پس از آن به گروگان گرفته شدند، را می توان روز اعلام موجودیت اولین حکومت بنیادگرای اسلامی در جهان دانست. تا پیش از این روز، با وجود تمامی آنچه که در ایران رخداده بود، از اعدام صاحب منصبان حکومت پادشاهی تا رفراندم ۱۲ فروردین ۵۸، اکثر کشورهای غربی، از جمله ایالات متحده به تحولات ایران مانند تحولات تمام کشورهای انقلاب زده دیگر می نگریستند و حتی در صدد آن بودند که با فروکش کردن شور و اشتیاق انقلابیون و تثبیت دولت، همزیستی خود را با ایران جدید آغاز نمایند. اما این چیزی نبود که آیت الله خمینی برای حکومت آرمانی خود در سر داشت.

آیت الله خمینی انقلابی را رهبری کرده بود که یکی از آرمانهای اصلیش ضدیت با آمریکا بود. برای او تمدن منحط غرب به رهبری آمریکا دشمن اصلی اسلام و مدینه فاضله اسلامی ای بود که او در اندیشه تشکیلش بود. از همین رو بود که او از همان ابتدا به آمریکا لقب «شیطان بزرگ» داد؛ شیطانی که با وسوسه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی سلطه گرانه و منحط خود بزرگترین خطر برای حکومت اسلامی مورد نظر او و صدور انقلاب اسلامی به شمار می آمد.

خمینی را البته نمی توان اولین کسی نامید که بنیادگرایی اسلامی و جدال با آمریکا را راه رستگاری امت و جامعه خویش می دانست. در خاورمیانه سعید قطب مصری، یکی از اعضای اولیه اخوان المسلمین مصر، بعنوان نظریه پرداز اصلی بنیاد گرایی اسلامی شناخته می شود. از دید قطب، که مدتی نیز در آمریکا زندگی کرده بود، فرهنگ غیر اخلاقی و فاسد آمریکایی و حمایت آمریکا از اسرائیل از جمله بزرگترین تهدیدها برای اسلام و مسلمانان به شمار می آمدند. نوشته های او در همین رابطه پس از پیوستن به اخوان المسلمین دشمنی با آمریکا بعنوان سردمدار فرهنگ هرزه و امپریالیستی غرب را مبدل به یکی از اصول اصلی «بنیاد گرایی اسلامی» کرد.

اما نه تنها قطب (که در نهایت به جرم توطئه علیه ناصر اعدام گردید) که هیچکدام از فعالین سیاسی-مذهبی ای که مبارزه شان را بر اصول بنیادگرایی اسلامی بنا نهاده بودند موفق به قبضه قدرت دولتی نگردیدند تا اینکه سرانجام آیت الله خمینی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹ به این امر مهم دست یافت.

آیت الله خمینی در حقیقت با استفاده از فرصت به دست آمده در روز ۱۳ آبان ماه به آمریکا اعلان جنگ داد و آغاز حکومت بنیادگرای اسلامی خود را به جهان اعلام کرد. تسخیر سفارت آمریکا و به گروگان گرفتن کارکنان آن برای رهبر انقلاب و پیروان رادیکال او مبدل به فرصتی طلایی گردید تا با هیاهوی تبلیغاتی آن توجه استکبار جهانی «و در رأس آن آمریکای جهانخوار» را که تا به آن روز به انقلاب اسلامی و آرمانهای ضد آمریکایی اش توجه چندانی نشان نداده بود به موجودیت انقلاب خود جلب کنند و آمریکا را تا سر حد امکان تحقیر نمایند.

اما نتیجه این سیاست نابخردانه و شرم آور چه شد و چه عواقبی را برای ایران به دنبال داشت؟

در رابطه با آمریکا و سیاستهایش در قبال ایران، همین بس که به نوشته کنت پالک، نویسنده کتاب معمای ایرانی، «تسخیر سفارت آمریکا و به گروگان گرفتن ۵۲ تن از کارکنان آن چنان اثر سوئی بر روح و روان مردم آمریکا بر جای گذاشت که اکثر آنها هنوز نمی توانند ایران را به خاطر این عمل شرم آور ببخشند. اثر روانی این حادثه در تک تک تصمیمهایی که دولتهای ما پس از کارتر در رابطه با ایران اتخاذ کرده اند[از جمله حمایت از صدام در جنگ علیه ایران] موثر بوده است.»

از بعد داخلی، ۱۳ آبان ۵۸ و آنچه به مدت ۴۴۴ روز پس از آن اتفاق افتاد جاه طلبی های رهبر انقلاب اسلامی ایران و پیروان رادیکال او را ارضا کرد و به آنها کمک کرد تا پس از تصفیه حکومت از کسانی که از دید آنها به اندازه کافی انقلابی و ضد آمریکایی نبودند حکومت مورد نظر خود را در ایران پیاده کنند، اما در عوض در صحنه بین المللی ایران را به کشوری منفور واز دید جهانیان حامی تروریسم مبدل کرد و آتش بنیادگرایی اسلامی را در سرتاسر منطقه (حتی به اعتراف بعضی از گروگانگیرها، از جمله علیرضا علوی تبار) چنان شعله ور ساخت که قریب به ۲۸ سال است تمامی مردم خاورمیانه در آن می سوزند.

آقای حسینی، پس کیهان چه می گوید؟

2007-10-30T22:07:00.000-04:00

روز یکشنبه محمد البرادعی، مدير آژانس بين المللی انرژی اتمی، در مصاحبه ای با برنامه Late Edition شبکه سی ان ان گفت: «مدرکی در مورد برنامه تسلیحاتی هسته ای ایران وجود ندارد و من هیچ اطلاعاتی در این مورد در دست ندارم.» آقای البرادعی در ضمن به نوعی نیشی هم به آمریکا زد و گفت که اگر آمريکا اطلاعات بيشتری در مورد برنامه هسته ای ايران دارد، بسيار خوشحال می شود، اگر اين اطلاعات را در اختيار او قرار دهد.

منتها جالب این بود که این آمریکا نبود که اولین واکنش را نشان داد، بلکه هروه مورن، وزير دفاع فرانسه بود که روز دوشنبه، آنهم درست در مجاورت ایران در ابوظبی، با رد اظهارات محمد البرادعی درباره نظامی نبودن برنامه اتمی ایران گفت که «فرانسه مدارکی دارد که خلاف نظر آقای البرادعی است.»

حالا سئوال همه این چند روزه این است که اگر فرانسه مدرک دارد پس چرا آن را رو نمی کند. سئوال خوبی است که منهم پاسخش را نمی دانم. اما اصلا فرض کنیم که فرانسه بلوف می زند. مگر آقای البرادعی دنبال مدرک نیست؟ می خواهم بدانم آیا کسی این قسمت از سرمقاله روزنامه کیهان در تاریخ ۳ مهر ۸۶ را ( که بسیاری از آن بعنوان گاف امنیتی کیهان یاد کردند) برای ایشان ترجمه کرده یا خیر:

"اكنون بياييد ببينيم چه دلايلي وجود دارد كه بر مبناي آنها مي توان استدلال كرد «آمريكا از جنگ با ايران پيروز بيرون نخواهد آمد». اين دلايل و عوامل را به طور خلاصه در 3 گروه زير مي توان دسته بندي كرد. اول، دسته موانع اطلاعاتي. مجموعه از پرسش ها و ابهام هاي اطلاعاتي پيش روي آمريكاست كه تا براي آنها پاسخ هايي سرراست و دقيق فراهم نكند، بحث درباره آمادگي براي حمله به ايران از حد شوخي فراتر نخواهد رفت. مهمترين سؤالات اينها هستند: 1- برنامه هسته اي ايران دقيقاً تا كجا پيش رفته و با نقطه اي كه آمريكايي ها آن را پايان راه تلقي مي كنند دقيقاً چقدر فاصله دارد. اكنون اطلاعات غرب از برنامه هسته اي ايران منحصر به آن مواردي است كه بازرسان آژانس به آنها دسترسي دارند و بيش از آن چيزي نمي دانند. 2- آيا تاسيسات هسته اي ايران منحصر به همان موارد اعلام شده است كه آمريكا بتواند مطمئن باشد اگر اين تاسيسات را منهدم كرد تمام برنامه هسته اي ايران را نابود كرده يا لااقل براي مدت زمان طولاني عقب انداخته است؟"

دیروز محمد علی حسینی سخنگوی وزرات خارجه جمهوری اسلامی در واکنش به سخنان اروه مورین، ادعاهای او را «لفاظي و مشحون از اطلاعات نادرست و بزرگ نمایی یک سناریوی ساختگی» خواند. دلم می خواست یکی این سئوال را ازسخنگوی وزارت خارجه بپرسد که « آقای حسینی، پس کیهان چه می گوید؟»

پ.ن. در این ویدئو هم که مربوط به آگوست ۲۰۰۵ است حسین موسویان توضیح می دهد که چطور یکسال مذاکرات با اروپا برای جمهوری اسلامی زمان کافی خرید تا بتواند پروژه های نطنز و اصفهان را تکمیل کند. در ادامه مجری برنامه از موسویان می پرسد بهتر نبود اگر جمهوری اسلامی «الگوی کره شمالی » را پیش می گرفت؟ موسویان در پاسخ بدون این که یک کلمه اشاره کند به این که طبق ادعای جمهوری اسلامی، برنامه هستی ایران غیر نظامی است و با برنامه هسته ای کره شمالی تفاوت دارد، ادعا می کند که جمهوری اسلامی در مذاکرات خود بسیار بیشتر از کره شمالی پیشرفت داشته است.

فقر منابع، اطلاعات غیر مستند و جامعه ای حیران در احوالات خویش

2007-10-30T21:58:00.000-04:00

یکی از مشکلات اساسی ای که دمار از روزگار جامعه ایرانی در آورده، مسأله «گردش اطلاعات نادرست و غیر مستند» در بین مردم است. این مشکل از دید من تبدیل به یکی از بزرگترین عوامل عقب ماندگی سیاسی-اجتماعی ایران و ریشه اصلی ناکامی طیفهای مختلف سیاسی کشور در برفراری دیالوگ با یکدیگر شده است. حال چه شده که به یکباره این مسأله را عنوان کردم؟

مسأله اخبار و ادعاهای بدون سند و مدرک در جامعه ما مدتهاست که بعنوان یک مسأله مهم که کمتر کسی به آن می پردازد توجه مرا به خودش جلب کرده است. حتی سال گذشته که در برنامه میزگردی با شما در صدای آمریکا شرکت کردم تقریبا در همین رابطه، یعنی تحریف اطلاعات Disinformation در ایران و در حکومت جمهوری اسلامی صحبت کردم. اما مایلم در این نوشته نگاهی عمیقتر به این مشکل بیاندازم.

مسأله «گردش اطلاعات نادرست و غیر مستند» در جامعه ما امر تازه ای نیست. ریشه این مسأله در واقع به بافت سنتی جامعه ایرانی در سالهای دور باز می گردد که در آن گستردگی بی سوادی، نفوذ مذهبیون، و عدم اعتماد عوام به حکومت مرکزی، حکایات دهان به دهان و در اکثر مواقع مبالغه شده و نادرست محافل خانوادگی و مذهبی را جایگزین اخبار و اطلاعات رسمی کرده بود. نباید فراموش کرد که در رشد این «ناهنجاری»، متأسفانه نظامهای حاکم بر ایران در سده گذشته نیز نقش بسزایی ایفا کرده اند. عدم فضای باز سیاسی و تبادل آزاد اطلاعات در دوران زمامداری شاه ریشه های این بیماری را، در جامعه ای که او خود سعی در تبدیل آن از جامعه ای کم سواد و به شدت مذهبی و خرافاتی به جامعه ای مدرن، با شعور و تحصیل کرده داشت، مستحکم کرد و در نهایت همین عدم فضای باز سیاسی و تبادل آزاد افکار، نه تنها او را به هدفهایی که برای ایران در سر داشت نرساند، بلکه باعث گسترش شایعات و در مواردی افسانه هایی شد که در سال ۵۷ به قیمت حکومتش تمام شد. گمان نکنم وضعیت اسفبار تبادل اطلاعات و دسترسی به منابع معتبر و غیر دولتی در حکومت جمهوری اسلامی، که اصولا بر اساس دروغ و تحریف حقایق بنیان نهاده شد و با تکیه بر همین اساس نیز به حیات خود ادامه می دهد، هم دیگر بر کسی پوشیده باشد.

این درد مزمن باعث شده تا حتی نسل جوان و تحصیلکرده امروز ما، هنوز با نحوه تبادل و بررسی اطلاعات تقریبا همانطور برخورد کند که نسل پیشتر آن (در دنیایی کاملا متفاوت) می کرد. بی پرده بگویم، با وجود تحولی شگرف در نحوه تبادل و بررسی اطلاعات در دنیای امروز، جامعه ایرانی از لحاظ فکری همچنان جامعه ای تنبل باقی مانده است. اندیشیدن را دوست ندارد. کنجکاوی ذهنی و مطالعه را در ظاهر ارزش، اما در باطن بی ارزش می داند. در پی سند و مدرک و منبع معتبر نیست، چرا که نه فقط حوصله آنرا ندارد، بلکه اعتقاد دارد که از آنجاییکه همه برنامه ریزیهای سیاسی از قبل برای ما انجام شده اصولا نیازی به این کار نیست. در نتیجه این نوع طرز تفکر، اکثر مردم با اندیشیدن کاملا بیگانه شده اند. به یکدیگر مظنون هستند، همه را خائن و غیر قابل اعتماد می دانند، تاریخ را عرصه نبرد نور با ظلمت می بینند، در دنیایی از تئوریهای توطئه غرق شده اند، تحمل شنیدن صدای مخالف را ندارند و با کوچکترین اشاره ای به جان هم می افتند و آنچه ممکن است نثار هم می کنند.

یک نمونه کوچک از همین «عصبیت» در برنامه روز شنبه میزگردی با شما در صدای آمریکا که عارف هنرمند قدیمی در آن حضور داشت نمود پیدا کرد . عارف در قسمتی از برنامه اشاره ای کرد به این که محمد رضا شاه بحرین را به راحتی تقدیم عربها کرد. هنگامی که بیژن فرهودی اشاره کرد که این نکته هم باید ذکر شود که در بحرین رفراندمی زیر نظر سازمان ملل برگزار شد، عارف چنان بر آشفت که باور کردنی نبود. البته به عنوان یک ایرانی عارف مسلما حق اظهار نظر در زمینه مسائل کشورش را دارد، اما بعنوان یک هنرمند، او به راستی تا چه حد از جنبه های مختلف این رخداد سیاسی مطلع است و در مورد آن تحقیق و تفکر کرده است؟ به فرض هم که او درست بگوید، چرا باید پس از شنیدن یک توضیح مختصر که خلاف نظر اوست او چنین بر آشفته شود؟ مهمتر از همه اینکه، در همین مورد بحرین برای این که یک طرفه به قاضی نرفته باشیم و اطلاعات ما محدود به چند شنیده یا یکی دو مقاله موجود در اینترنت نباشد، چند منبع تحقیقی مستقل و بی طرفانه (و نه ایدئولوژیکی و سیاسی) درباره جدایی بحرین از ایران در دسترس داریم ؟

در حال حاضر، ما نه فقط در زمینه بحرین که تقریبا در زمینه تمامی رویدادهای مهم تاریخی ایران با مشکل فقر منابع مستقل و کارهای تحقیقی آکادمیک مواجه هستیم و بیشتر آنچه می دانیم اطلاعاتی است که سینه به سینه می چرخد. بسیاری از مشاهیر و محققان ایرانی به دلایل مختلف (که از جمله مهمترین آنها عدم آزادی بیان و تبادل آزاد اطلاعات هستند) موفق به نشر خاطرات خود و یا ارائه کار تحقیقاتی اصولی در باز خوانی تاریخ نشده اند. روی همین اصل داده هایی که ما بر اساس آنها به تجزیه و تحلیل وقایع گذشته می پردازیم در بسیاری از موارد یا ناقص و یا اصولا جهت دار هستند. در چنین وضعیت دشواری، ارائه نظرات و آنالیزهای سیاسی، آنهم در زمینه های تاریخی، نیازمند تلاش و دقت فراوان است تا کار به تحریف واقعیت نینجامد.

توصیه می کنم در همین زمینه این مصاحبه دکتر عباس میلانی را در رابطه با دشواریهایی که او در رابطه با زندگينامه نويسی ايرانی با آنها مواجه شده است حتما بخوانید. در قسمتی از این مصاحبه او می گوید:

«ما در ايران سنت آرشيو نداريم. اين سنت را که اسناد و اوراق دولتی را برای چند صد سال حفظ کنيم، نداريم... مساله ديگر هم اين است که هنوز در ايران اين سنت که زندگينامه کسی را بدون حب و بغض بنويسم، يعنی نه بخواهيم از او يک شخصيت قدسی بسازيم نه يک ابليس، زياد رواج ندارد. هنوز ما بيشتر به سنت زندگينامه هايی که با آن آشنا بوديم، خو داريم. زندگينامه هايی که ما در بچگی با آن آشنا بوديم تا امروز يک نوع روضه خوانی بوده است. « روضه » هم نوعی زندگينامه است. در روضه يک شمر هست و يک امام حسين؛ يک عالم قدسی هست و يک عالم پليدی. اما بايد بدانيم که زندگينامه واقعی چون انسان های واقعی قابل تقليل به اين قطب های مطلق نيستند. از شخصيت هايی مثل دکتر مصدق يا شاه بايد حتما زندگينامه های متعددی نوشته بشود. هر نسلی بايد کتاب تازه ای درمورد آنها بنويسد چون همواره اسناد تازه ای از آنها به دست می آيد. با اين اسناد تازه، شناخت ما از گذشته دقيق تر می شود...»

نکته ای که دکتر میلانی در رابطه با لزوم ادامه تحقیق بر روی شخصیتهای تاریخی بیان می کند بسیار مهم است. در این سوی دنیا، پرونده هیچ یک از شخصیتها و رویدادهای تاریخی بسته نیست، حتی اگر در مورد آنها صدها کتاب و مقاله منتشر شده باشد. بعنوان نمونه در مورد جان اف کندی و ترور او هر سال چندین کتاب و مقاله منتشر می شود که یکی از جدیدترین آنها کتابی است «۱۶۰۰ صفحه ای» که همین ماه مه امسال منتشر شد.

البته شاید به دلایلی که پیشتر ذکر شد، قیاس نگاه جامعه ما به پیشینه و تاریخ خود با نگاه جوامع کشورهای متمدن و آزاد، قیاس نادرستی باشد. نمی دانم آیا هنوز سریال هزار داستان را به خاطر دارید یا خیر. در یکی از قسمتهای این اثر کلاسیک شادروان علی حاتمی، در پی ترور يکی از عوامل حکومت، مفتش (مرحوم جهانگیر فروهر) از اهالی محل که اکثر آنها شاهده صحنه ترور بوده اند بازجوئی ميکند ولی تمامی آنها از پاسخ طفره می روند و می گویند که در آن لحظه یا مشغول چرت زدن و یا خواب بوده اند. مفتش در نهایت با سرخوردگی می گوید: جماعت خواب، اجتماع خواب زده، جامعه چرتی...هربار که این کلیپ را می بینم از خود می پرسم: بعد از گذشت این همه سال، پس ما چه وقت بیدار می شویم؟

بلر صحیح می گوید، ما در ایران با 'فاشیسم' روبرو هستیم

2007-10-23T22:23:00.000-04:00

از چند روز قبل که تونی بلر در سخنرانی ای در نیویورک نسبت به ظهور مجدد فاشیسم هشدار داد و با اشاره مستقیم به ایران شرایط کنونی دنیا را با وجود رژیم جمهوری اسلامی به مانند دهه بیست (اگر نه سی دانست) که در آن پایه های فاشیسم در آلمان شکل گرفت، بدین فکر بودم که مطلبی بنویسم و مقایسه ای مستند انجام دهم بین ریشه ها و اهداف ایدئولوژیهای شکل دهنده حکومتهای آلمان نازی و جمهوری اسلامی، بخصوص که همین الان مشغول مطالعه کتاب هزار و دویست صفحه ای بسیار ارزنده ای هستم به نام «ظهور و سقوط رایش سوم»، و سپس نتیجه گیری کنم که آیا هشدار بلر را باید واقعا جدی گرفت یا خیر. اما با توجه به اخباری که این روزها از ایران دریافت می کنم بر این باورم که بررسی صحت ادعای بلر واقعا نیازی به آوردن مثال از کتاب و بررسی آکادمیک ندارد، چرا که حوادث خود گویای همه چیز هستند. اینهم چند نمونه:

-دکتر زهرا بني عامری، پزشک ۲۷ ساله فارغ التحصیل دانشگاه تهران که در حال ‏گذراندن دوره طرح نیروی انسانی خود در همدان بود، روزجمعه ۲۰ مهر ماه ۸۶ توسط ماموران ستاد امر به معروف بسيج به اتهام همراه بودن با نامحرم بازداشت و به ‏بازداشتگاهي در يکي از پايگاه های بسیج منتقل می شود. ۴۸ ساعت بعد جسد او را تحویل خانواده اش می دهند و می گویند که خودکشی کرده است.

-روناک صفازاده از فعالان حقوق زنان و عضو کمپین یک میلیون امضاء برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز اخیرا در سنندج دستگیر می شود. مادر ایشان به دادسرا مراجعه می کند اما نه تنها با انواع و اقسام توهین‌ها مواجه می گردد و حتی مورد تمسخر قرار می گیرد، بلکه در نهایت با این سئوال از سوی مقامات دادسرا مواجه می شود: «شيعه هستيد يا کافر؟»

-خبرگزاري فارس چند روز قبل در مطلبی با عنوان «بني ‌اسرائيل به روايت قرآن» از خصايص و ويژگي‌هاي قوم يهود به عنوان بدترين و زشت‌ترين رفتار و صفاتي یاد می کند كه ممكن است انسان يا قومي در زندگي دنيايي خويش داشته باشد. فارس در نهایت چنین نتیجه گیری می کند که: «... آنچه امروزه به عنوان معيار، ارزش، اخلاق، فرهنگ و ... بر جوامع غربي حكمراني مي‌كند، دقيقاً منطبق با سنت و سيره‌ي مذكور، يعني فرهنگ 'يهودي ـ اسرائيلي' است. امروز عواطف، احساسات و افكار عمومي در غرب تحت سيطره‌ي اين فرهنگ است. تذكر اين موضوع اگر چه بسيار تلخ و ناگوار مي‌نمايد،‌ اما واقعيتي است كه نمود عيني پيدا كرده و بر عرصه‌ي جهاني سايه‌ي شوم خود را گسترده است و خطر آن، جغرافياي فرهنگ و اجتماع در جهان را تهديد مي‌كند.» جالب است که بدانید که در کتابها و سخنرانی های آکادمیک آلمان نازی نیز از یهودیان و فرهنگ آنها بعنوان بوجود آورنده تمام مصیبتها در جهان یاد می شود. یکی از اساتید دانشگاه آخن بنام ویلهلم مولر حتی تا بدانجا پیش می رود که در کتابی با عنوان «یهودیت و علم» از توطئه ای بین المللی نام می برد که در آن یهودیان کمر به آلوده کردن علم و نابودی تمدن بشری بسته اند. او از انیشتن بعنوان سردمدار این توطئه نام می برد.
-هاشمی رفسنجانی در خطبه های نماز جمعه دو هفته پیش، از یک تریبون رسمی کشتار یهودیان توسط هیتلر و آلمان نازی را «حل خطر و رهایی از شر صهیونیسم» می نامد و اضافه می کند که این کار با موفقیت هم انجام شده است. توجه بفرمائید که خود نازیها از کشتار یهودیان بعنوان «حل نهایی مسأله یهودیت» نام می بردند، یعنی تقریبا همان چیزی که رفسنجانی می گوید. صحبتهای احمدی نژاد در این زمینه هم که دیگر بازگو کردن نمی خواهد.
آیا آزار، شکنجه و در بسیاری موارد قتل شهروندان یک کشور به جرمهای واهی و ایدئولوژیک، طبقه بندی کردن آنان به شیعه و کافر و یا خودی و غیر خودی، به زیر سئوال بردن پیروان یک کتاب آسمانی و توجیه هولوکاست چیزی به جز نمونه های بارز «فاشیسم» هستند؟ آیا واقعا می توان به بلر خرده گرفت که چرا ایدئولوژی جمهوری اسلامی را با ایدئولوژی آلمان نازی مقایسه می کند؟ آیا سخت است پاسخ به این سئوال که چرا دوریس لسینگ برنده‌ی نوبل ادبیات ۲۰۰۷ که دست بر قضا در ایران هم متولد شده است از ایران اظهار تنفر می کند؟
گفتنی ها در رابطه با رفتار و ایدئولوژی جمهوری اسلامی بارها عنوان شده و اینجا قصد من تکرار مکررات نیست. اما آنچه بعنوان یک ایرانی که سخت نگران سرنوشت کشورش است لازم می دانم دوباره به شما خواننده عزیز یاد آوری کنم این است که باور کنید قبل از هرگونه نقشه و برنامه دولتمردانی در واشینگتن و پاریس و لندن، این گفتار، کردار و تفکر بیمارگونه و جنون آمیز حاکم بر مملکت ما است که بالاخره ایران عزیز ما را به نابودی خواهد کشاند.

تاریخ در رابطه با حکومتهای فاشیستی، رهبران عوامفریب آنها که در صدد صدور ایدئولوژی خود بوده اند و سرنوشت فاجعه بار آنها نمونه کم ندارد. جهان چه در مواجه با فاشیسم حزب نازی و چه حزب بعث که پایه هایش بر اساس حزب نازی بنا گذارده شدند، درنهایت مجبور به توسل به دو جنگ خانمانسوز شد. تردید نداشته باشید که اگر اوضاع در ایران بهمین منوال کنونی پیش رود، فاشیسمی که اکنون در جمهوری اسلامی و در قالب «بنیادگرایی اسلامی دولتی» سر بر آورده است سرنوشتی بهتر برای ایران عزیز ما رقم نخواهد زد.

استعفای لاریجانی؛ نشانه وخیم تر شدن بحران هسته ای ایران؟

2007-10-20T22:45:00.000-04:00

در رابطه با استعفای بحث برانگیز علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، گزارشها و تحلیلهای فراوانی تا بدین لحظه منتشر شده است، از جمله گزارشی در نیویورک تایمز که قسمتی از آن به نکته مهمی اشاره می کند.

نیویورک تایمز می نویسد لاریجانی در اوایل کارش بعنوان مذاکره کننده ارشد جمهوری اسلامی در پرونده اتمی، از عملکرد تیم قبلی مذاکره کننده به سرپرستی حسن روحانی انتفادات فراوانی کرد (از جمله با گفتن این سخن معروف که «دولت هاي قبلي ‏درپرونده هسته اي درغلطان را دادند وبه جاي آن آب نبات گرفتند»)، اما به تدریج با گفتگوهای پی در پی با اروپا خود تقریبا به همان سمت متمایل شد.

درست است که لاریجانی همواره در محافل عمومی بر عدم تعلیق غنی سازی تأکید می کرد، و حتی یکبار تا آنجا پیش رفت که غنی سازی را برای ایران همچون «نفس کشیدن» دانست، اما تضعیف مکرر او توسط احمدی نژاد که آخرین آن چند روز پیش و بر سر پیشنهاد ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه به ایران اتفاق افتاد و صحبتهایی که در طول مذاکرات لاریجانی با سولانا بارها از قول او در رسانه ها مطرح شد ادعای نیویورک تایمز را به طور کامل تأیید می کند. به عنوان مثال، اردیبهشت گذشته، خاویر سولانا به کنفرانس امنیتی سالانه اروپا-آمریکا گفت که او در جریان دیدارهای دو روزه خود با علی لاریجانی در آنکارا نتیجه گرفته است که علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی آماده مذاکرات مستقیم کشورش با آمریکاست. چندی بعد مجله آلمانی «فوکوس» از قول لاریجانی نوشت که امکان تعلیق غنی سازی اورانیوم در ایران وجود دارد (لاریجانی البته بدون فوت وقت هر دو مورد را تکذیب کرد.)

از سوی دیگر کاملا آشکار بود که در دستگاه رهبری جمهوری اسلامی نیز در رابطه با نقشی که قرار بود آقای لاریجانی به عنوان دبیر شورای امنیت ملی و در کنار رئیس جمهور در حل و فصل مشکل پرونده اتمی ایفا کند هماهنگی کامل وجود ندارد.

یک نمونه بارز این ناهماهنگی، حضور لاریجانی در کنفرانس مهم امنیتی مونیخ بود که در آن جوزف ليبرمن و جان مک کين سناتورهای آمريکايی و رابرت گيتز وزير دفاع آمريکا نیز حضور داشتند. ابتدا در یک خبرغیر منتظره اعلام شد سفر لاريجانی به این کنفرانس به دليل کسالت لغو شده، اما در پی آن دوباره اعلام شد که این سفر به قوت خود باقی است. لاریجانی در نهایت نه تنها در این کنفرانس شرکت کرد، بلکه در سخنرانی خود از چنان موضع نرم و صلح آمیزی سخن گفت که جوزف ليبرمن را بر آن داشت تا سخنرانی او را دور از واقعيات موجود خوانده و بگوید: «او کشوری متفاوت از پرزيدنت احمدی نژاد را نمايندگی می کرد.»

شاید هنوز کمی زود باشد که بتوان دلایل و عواقب استعفای علی لاریجانی را بطور جامع تجزیه و تحلیل کرد اما آنچه اکنون به نظر می آید لاریجانی را وادار به استعفای مجدد و پافشاری بر آن کرده باشد این است که او به طور یقین در پرتو مذاکرات مکرر با اروپا--مذاکراتی که حاصلی جز رفتن پرونده ایران به شورای امنیت و تصویب دو قطعنامه تنبیهی علیه ایران نداشته است-- به وخیم تر شدن وضعیت پرونده هسته ای ایران در صورت عدم تعلیق غنی سازی پی برده است. استعفای او چه بعد از حضور پوتین در تهران و چه قبل از آن صورت گرفته باشد نشان می دهد که او بر خلاف رئیس دولت، پرونده ایران در شورای امنیت را بسته نمی بیند و می داند که دولتهای غربی از جمله روسیه با دادن مهلت دو ماهه به ایران با جمهوری اسلامی اتمام حجت کرده اند.

این استعفا همچنین نشان می دهد که محمود احمدی نژاد و متحدان سپاهی او چنان سرمست از در آمد هنگفت نفت و مشکلات آمریکا در عراق شده اند که ظاهرا هیچ تحریم و تهدیدی را علیه ایران جدی بر نمی شمرند و با تأئیدات شخص رهبری آماده ماجراجویی در دور جدید این بازی خطرناک شده اند.

پ.ن. لس آنجلس تایمز به نقل از یکی از مشاوران لاریجانی که نخواسته است نامش فاش شود نوشته است که اختلاف بین لاریجانی و احمدی نژاد بر سر هزینه پروژه اتمی ایران بوده است. به گفته مشاور آقای لاریجانی، احمدی نژاد حتی به اندازه یک اینچ حاضر به کوتاه آمدن از موضع خود نیست.

عذرخواهی

2007-10-11T12:16:00.000-04:00

از دوستان عزیزی که لطف می کنند هر روز یا هر چند روز یکبار به اتاق خبر سر می زنند عذرخواهی می کنم که در چند روز گذشته موفق به به روز کردن وبلاگم نشده ام. می دانم که وبلاگ نویسی اساسش بر به روز کردن مرتب و نوشتن پست های نه چندان بلند است، اما از آنجاییکه من مطالب تحلیلی بلند را به نوشتن پست های کوتاه ترجیح می دهم، سعی ام بر آن بوده که تا حد امکان هفته ای حداقل یک نوشته با کیفیت بنویسم. شاید هم کمی سخت می گیرم، نمی دانم. در هر صورت اگر گاهی فاصله زمانی بین دو نوشته ام کمی طولانی می شود به بزرگواری خود ببخشید. امیدوارم در آینده نزدیک بتوانم با سرعت بیشتر مطالبی بنویسم که ارزش وقت شما را داشته باشد.

در دره الا

2007-10-02T23:49:00.000-04:00

فیلم «در دره الا» In the Valley of Elah ساخته پال هگس (که فیلم Crash او برنده جایزه اسکار بهترین فیلم سال ۲۰۰۶ شد) داستان یک پدر آمریکایی است که خبردار می شود پسرش، که سرباز ارتش آمریکاست، پس از بازگشت از عراق به پایگاه نظامی خود Fort Rudd واقع در نیو مکزیکو ناپدید گشته است. پدر که نقش او را تامی لی جونز بعهده دارد به Fort Rudd می رود و بعد از چند روز مطلع می گردد که پسرش پس از بازگشت از عراق به قتل رسیده است. داستان فیلم از این جا به بعد سرگذشت تلاش شبانه روزی پدر است برای پیدا کردن قاتل و یا قاتلان فرزندش، اما هر چه از زمان این جستجو بیشتر می گذرد پدر، که خود یک سرباز سابق ارتش آمریکا در جنگ ویتنام است، بیشتر به عوارض جانبی وحشتناکی که جنگ عراق بر روح و روان سربازان جوان آمریکایی داشته پی می برد...

«در دره الا» یکی از تأثیرگذارترین فیلمهایی است که امسال دیده ام. فیلم تم ضد جنگ خود را با ظرافت فراوان و با چاشنی بازی فوق العاده تامی لی جونز و همینطور درخشش چارلیز تران در نقش مأمور رسیدگی به پرونده های قتل، به زیبایی هر چه تمامتر مطرح می کند و در این بین اسیر مبالغه و عواطف رایج در فیلمهای هالیوود نمی گردد. بزرگترین مزیت این فیلم، که در هنگامی تهیه شده که جنگ عراق همچنان در جریان است و بسیاری ار آمریکایی ها از هر طیف و تفکر سیاسی نسبت به آن حساسیت فراوان نشان می دهند، این است که در پی صادر کردن بیانیه سیاسی نیست و بیشتر ار آنکه به جنگ و عواقب سیاسی آن بپردازد، شخصیتهای داستان و تاثیر جنگ بر آنها را مورد توجه قرار می دهد.

جدا از کارگردانی هشیارانه پال هگس و هنر داستان سرایی او، از دید من این بازی اگر نه بی نظیر، که کم نظیر تامی لی جونز است که «در دره الا» را تبدیل به چنین فیلم تأثیرگذاری می کند. از بازی جونز به راستی هر چه بگویم کم گفته ام، هر چند که در کنار بازی استادانه او از نقش آفرینی چارلیز تران هم بسیار لذت بردم. به نظرم هگس، جونز و تران هر سه لیاقت نامزدی برای جایزه اسکار را به خاطر خلق و هنرنمایی در این اثر ارزشمند دارند.

-تریلر فیلم را ببینید

از ماست که بر ماست

2007-09-30T13:45:00.000-04:00

با دوستان و آشنایان در ایران که صحبت می کنم همگی متفق القول می گویند که اکثر مردم از سخنان لی بالینجر رئیس دانشگاه کلمبیا در مورد احمدی نژاد بسیار رنجیده اند و آن سخنان را نه فقط توهین به احمدی نژاد که توهین به ایران و مردم ایران نیز می دانند، چرا که به گفته آنها احمدی نژاد به هر حال، خوب یا بد فعلا نماینده مردم و کشور ایران است.

بسیار خوب. من هم با این قسمت نظرات هموطنان که احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور فعلی ایران به هر حال در دنیا نماینده رسمی مردم و کشور ایران شناخته می شود موافقم. این هم قبول که بالینجر یا نباید احمدی نژاد را دعوت می کرد، یا وقتی این کار را کرد دیگر نباید آن سخنرانی را با آن لحن و عبارات تند (و از دید بسیاری توهین آمیز) در معرفی احمدی نژاد ایراد می کرد. اما اجازه دهید در رابطه با همین برداشت توهین آمیز مردم ما از این سخنان مسأله را از زاویه دیگری بررسی کنم.

برنارد لوئیس تاریخ نگار منحصر به فرد تاریخ اسلام و خاورمیانه در مقاله ای در سال ۱۹۹۷ در مجله Foreign Affairs تحت عنوان:«غرب و خاورمیانه» مطلبی را عنوان می کند که به گمانم بسیار قابل توجه است. لوئیس می گوید: وقتی مردم کشوری متوجه می شوند که مشکلی دارند، یکی از این دو سوال را می توانند بپرسند: یکی اینکه ما کجای کار را اشتباه کردیم؟ و دیگری اینکه: این مشکل را که برای ما ایجاد کرد؟ سوال دوم منجر به تئوری های توطئه و پارانویا می شود، در حالیکه سوال اول منجر به این طرز تفکر می شود که « حال که اینطور است چگونه این مشکل را باید حل کنیم؟»

به جرأت می توان گفت که یکی از اساسی ترین مشکلات فرهنگ سیاسی-اجتماعی ایران ریشه اش دقیقا در همین است که ما ایرانیان اغلب در رویارویی با مشکلاتمان پرسش دوم را مطرح کرده ایم. نگاهی بیاندازید به برخورد ما با واقعه و یا کودتای ۲۸ مرداد و همینطور انقلاب ۵۷ بعنوان ریشه بسیاری از مشکلات اساسی که اکنون کشور و مردم ایران با آنها در هر دو عرصه ی داخلی و بین المللی مواجه هستند. در هر دو مورد اکثر ایرانیان آمریکا و انگلستان را مقصر ۱۰۰ درصد می دانند و از زیر بار مسئولیت در قبال آنچه بر سرشان آمد شانه خالی می کنند. به عبارت دیگر همانطور که برنارد لوئیس می گوید، صحبت ما همواره بر سر این است که « چه کسانی این بلا را بر سر ما آوردند؟» و درست بر همین اساس هم هست که « مظلوم گرایی» و تئوری های عجیب و غریب توطئه انقدر در مملکت ما (و البته کشورهای عربی رواج) دارند.

می دانم که بسیاری از مردم ایران با این طرز فکر من و افرادی که تقریبا مثل من فکر می کنند مخالفند، ولی برای این که از این وضعیت دهشتناک کنونی در آییم چاره ای نداریم جز این که نگاهمان را به مسائل عوض کنیم و بجای دامن زدن به گسترش باور بی حاصل و محکوم به شکست «ما مظلوم واقع شده ایم»، مانند ژاپن ابتدا به طرح این سئوال بپردازیم که « ما چه بر سر خود آوردیم؟» و سپس به طرح این پرسش برسیم که « حال چگونه باید این مشکل را حل کنیم؟»

اگر از این زاویه به مسائل بنگریم دیگر فغانمان به آسمان نمی رود که چرا بالینجر پرویز مشرف رئیس جمهور پاکستان را رهبری مهم با خدماتی مثال زدنی می نامد و احمدی نژاد را دیکتاتوری ظالم و حقیر. اگر بسیاری از ما ایرانیان (حتی بسیاری از آنان که به احمدی نژاد رأی داده اند) جامه ریاست جمهوری را بر تن احمدی نژاد گشاد می دانیم و معتقدیم که او درعمل دارد با رفتار و کردار نابخردانه خود تیشه به ریشه ایران می زند، اگر بنا به گفته عبدالله رمضانزاده قائم مقام دبیرکل جبهه مشارکت ایران، احمدی نژاد و سیاستهایش را «مصیبت عظما» می خوانیم، دیگر چرا دادمان به هوا می رود که ای وای بشتابید که یک بیگانه رئیس جمهور ما را زیر سئوال برد؟ اصلا مگر دانشجویان دانشگاه امیر کبیر مانند همین کلمات را به او نگفتند؟

بی تعارف مشکل از خود ماست. ما به زندگی در نظامی مانند نظام جمهوری اسلامی تن در داده ایم و مانند وضعیت « سیندروم استکهلم» که در آن فرد ربوده شده با رباینده ارتباط عاطفی پیدا می کند به انتقاد جهانیان از آن واکنش نشان می دهیم، غافل از آنکه انتخاب نا آگاهانه و بی تفاوتی اکثرمان نسبت به آنچه بر سرمان می رود موجبات تحقیر و سرشکستگی اینچنین ما را در جهان فراهم آورده است. «ما» به فرد نالایقی مانند احمدی نژاد رأی می دهیم و بدین ترتیب کسی را نماینده اولین کشور تنظیم کننده منشور حقوق بشر می کنیم که خود اذعان داریم سیاستها، عملکرد و گفتارش جز‌ء به جزء ناقض فاحش حقوق مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر است. با این وصف چطور انتظار داریم دنیای آزاد واکنش نشان ندهد؟ آیا این در حقیقت بدان معنا نیست که ما خود اسباب توهین به ایران و ایرانی را فراهم ساخته ایم ؟

بالینجر، بوش، سارکوزی، مرکل و غیره چرا علاوه بر مشرف، اردوغان، عبدالله پادشاه اردن، حامد کرزای، منموهن سینگ نخست وزیر هند و غیره را این گونه زیر سوال نمی برند؟ چرا از این رهبران برای شرکت در کنفرانس اقتصادی معتبر داووس دعوت به عمل می آید (حتی خاتمی هم سال گذشته به این کنفرانس دعوت شد) ولی از آیت الله خامنه ای و احمدی نژاد خیر؟ کدام از این رهبران متهم به طراحی و یا دستور عملیات تروریستی در این این سو و آن سوی جهان شده اند؟ آیا همه آنان دست نشانده وآلت دست هستند؟

کوتاه سخن اینکه ما ایرانیان قبل از هر امر دیگری باید به کردار و تفکر خود و جایگاهی که این کردار و تفکر در عرصه جهانی نصیب ما ساخته بیاندیشیم و یکبار هم که شده از خود بپرسیم، «حال که خود چنین بلایی بر سر خود آورده ایم، چه باید بکنیم تا مشکلاتمان را حل کنیم و بار دیگر به جامعه جهانی و دنیای مترقی بپیوندیم؟»

احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا و ناکامی برای هر دو طرف

2007-09-25T19:00:00.001-04:00

حضور احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا و معرفی اکنون پر سر و صدای او توسط لی بالینجر رئیس دانشگاه از دید من برای هر دو طرف نوعی ناکامی تلقی می شود. اجازه دهید اکنون که گرد و غبارهای اتفاقات دیروز کمی فروکش کرده است و از بار احساسی آنها تا حدودی دور شده ایم به اثبات آنچه ادعا کردم بپردازم.

نکات منفی برای دانشگاه کلمبیا و مخالفان سرسخت غیر ایرانی احمدی نژاد:
۱-بی پرده بگویم. من با تمامی صحبتهای رئیس دانشگاه کلمبیا کلمه به کلمه موافقم و آنها را عین حقیقت می دانم، اما از نقطه نظر من جای این سخنان در قسمت معارفه احمدی نژاد نبود. لحن عصبانی لی بالینجر و کلمات تندی که او در ابتدای برنامه-- بدون این که احمدی نژاد سخنانش را آغاز کرده باشد-- در مورد او بکار برد، احمدی نژاد را در چشمان بسیاری از بینندگان این رویداد، بخصوص در خاورمیانه که بسیاری از مردم عادی کوچه و بازار با احمدی نژاد سمپاتی ضد آمریکایی دارند، مظلوم واقع کرد. این برای جمهوری اسلامی و شخص احمدی نژاد که هر زمان که به رسانه های خارجی می رسند تلاش کرده اند خود را همواره قربانی سیاستهای ابر قدرتها نشان دهند و در این ۲۸ سال با الهام از واقعه کربلا، تا آنجا که می توانسته اند از کلمه «مظلوم» چه برای خود و چه برای بقول خودشان، «امت ایران اسلامی» سو استفاده کرده اند هدیه باد آورده ای بود. احمدی نژاد هم از خدا خواسته بلافاصله از این خطای استراتژیک رئیس دانشگاه استفاده کرد و با لحنی حزن انگیز عنوان کرد که این رسم مهمان نوازی نیست. مطلبی که حتی دو تن از دوستان آمریکایی من با وجود آنکه دل خوشی ار احمدی نژاد و جمهوری اسلامی ندارند امروز به من یاد آور شدند.
۲-من --بعنوان یک ایرانی مخالف احمدی نژاد-- موافق این بودم که او در دانشگاه کلمبیا به سخنرانی بپردازد چرا که مطمئن بودم در یک محیط آکادمیک، صحبتهای او روی واقعی او --و نه آن رویی که او به دروغ در مصاحبه های پی در پی خود با شبکه های غربی سعی در قبولاندنش به مردم اروپا و آمریکا دارد--را بر ملا خواهد ساخت. برای این کار فقط کافی بود تا او مورد پرسش و پاسخ دانشجویان قرار گیرد، نه این که به او بهانه ای داده شود تا او از حضورش بهره برداری تبلیغاتی کند(خطایی که کاخ سفید بلافاصله به آن پی برد و از تکرار آن در سخنرانی امروز بوش در سازمان ملل خودداری کرد.) برای شخصیتی مانند احمدی نژاد که عاشق مطرح شدن--حتی از نوع منفی و تحقیر آمیز آن--است دردی بالاتر از مورد بی اعتنایی قرار گرفتن نیست.
۳-مشکل جمهوری اسلامی فقط نفی موجودیت اسرائیل و هولوکاست نیست، اما تاکید بیش از حد رسانه های غربی و حتی مقامات دانشگاه کلمبیا بر روی صرفا همین دو مساله اذهان عمومی جهان را از مسائل بسیار مهم دیگر نظیر نقض فاحش حقوق بشر در ایران و گسترش تروریزم در خاورمیانه توسط جمهوری اسلامی منحرف می کند. پیشنهاد می کنم نوشته هاآرتز تقریبا در همین زمینه را حتما بخوانید.
۴-دانشگاه کلمبیا می توانست از منتقد و مخالف سرسختی مانند اکبر گنجی دعوت کند تا او هم در این جلسه حضور داشته باشد و حتی در صورت امکان به طرح سئوال نیز بپردازد. مطمئن هستم حتی صرف حضور گنجی در این جلسه بار روانی سنگینی بر دوش احمدی نژاد قرار می داد، ولی این فرصت طلایی هم از دست رفت.
نکات منفی برای احمدی نژاد و جمهوری اسلامی:
۱-به یاد ندارم مقام رسمی هیچ کشوری جز صدام حسین که از سوراخی با آن وضع فجیع بیرون کشیده شد این گونه در جلوی دوربین های تلویزیونی در سراسر جهان تحقیر شده باشد. سخنان لی بالینجر آنقدر تحقیر آمیز بود که حتی ترحم بعضی از مخالفان سر سخت احمدی نژاد را بر انگیخت. اما آنچه شخصا برای من دردناک بود این بود که در کنار احمدی نژاد و رژیمی که او نمایندگیش می کند، آبرو و حیثیت میهنم بار دیگر تحت این حکومت ضد ایرانی زیر سئوال رفت.
۲-ظاهرا در این دستگاه عریض و طویل جمهوری اسلامی یک نفر در داخل یا خارج ایران وجود ندارد که به احمدی نژاد یادآوری کند پاسخ صریح بله یا خیر در فرهنگ اروپا و آمریای شمالی تا چه اندازه حائز اهمیت است و این که یک «بله» یا «خیر» صریح از نیمساعت موعظه کردن در پاسخ به یک سئوال بیشتر اهمیت دارد. چه در مصاحبه با CBS و چه دیروز، احمدی نژاد با آن نحوه پاسخ گویی «همگان» را مطمئن ساخت که ریگی در کفش اوست (حتی اگر واقعا نیست).
۳- نحوه پاسخگویی احمدی نژاد به سئوالات (مانند مسئله همجنس گرایی در ایران و یا کری خواندن او برای اسکات پلی با ردیف کردن لغاتی مثل گوانتانامو، ابوغریب...) و لبخندهای بی قاعده او به هنگام بحث مسائل جدی از او بیشتر یک شو من و یا entertainer ساخته است تا سیاستمداری که باید حرفهایش را جدی گرفت. این برای یک شخصیت سیاسی و حکومتی که او نمایندگی اش را به عهده دارد اوج فضاحت است و باعث می شود دنیا در هیچ زمینه ای اصولا به ایران اعتماد نکند، چه برسد به مسأله مهمی مثل مساله اتمی.
۴-ادعای مضحک احمدی نژاد مبنی بر این که در ایران همجنسگرا وجود ندارد و خنده تمسخر آمیز حضار صداقت گفتار او را برای مخاطبان غیر ایرانی در تمامی زمینه های دیگر نیز کاملا زیر سئوال برد و و در نتیجه تمامی تلاشهای او را برای جمع و جور کردن مساله اسرائیل و هولوکاست بر باد داد. این نکته را به راحتی می توان از واکنش و اظهارات آمریکاییها در وبلاگها و سایتهای مختلف دریافت.

علاوه بر تمامی نکاتی که ذکر شد، این که تا بحال، از تمامی حرف و حدیثهای دیروز، بیشتر سخنان معارفه بالینجر و صحبت احمدی نژاد درباره همجنسگرایان در ایران در رسانه ها یادآوری و مورد بحث قرار گرفته اند نشان می دهد هیچکدام از طرفین به اهدافی که از بر گذاری این جلسه مد نظر داشتند دست پیدا نکردند . به گمان من غرب (و بخصوص ایالات متحده) باید از احمدی نژاد عبور کند، چه را که او در تعیین و تدوین سیاستهای کلان در نظام جمهوری اسلامی کاره ای نیست و اهمیت دادن بیش از حد به او فقط تلف کردن وقت است و بس.